Την αθώωση «λόγω σοβαρότατων αμφιβολιών» του Νίκου Ρωμανού και δύο ακόμη κατηγορουμένων για την έκρηξη στους Αμπελόκηπους αποφάσισε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, ύστερα από 17 και πλέον μήνες που κρατήθηκαν άδικα στη φυλακή. Πρόκειται για την υπόθεση της έκρηξης που σημειώθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης 31 Οκτωβρίου του 2024 στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας. Ωστόσο, οι 17 μήνες άδικης προσωρινής κράτησης με την εξάντληση κάθε έννοιας αυστηρότητας, η διαπόμπευση των κατηγορουμένων στα συστημικά ΜΜΕ και η κατασκευή σεναρίων με την πλήρη εκμετάλλευση της αοριστίας του άρθρου 187Α (Τρομονόμος) δεν αναιρούνται.

Κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της υπόθεσης στις 24 Απριλίου υπήρξε επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των συγκεντρωμένων έξω από το Εφετείο της Αθήνας, κάνοντας χρήση βίας, χειροβομβίδων κρότου λάμψης και δακρυγόνων, όπως καταγράφηκε σε βίντεο.

Η υπόθεση αποκτά ιδιαίτερη σημασία ακριβώς επειδή η απαλλαγή επήλθε λόγω σοβαρών αμφιβολιών για την επάρκεια των στοιχείων. Το ερώτημα μετατοπίζεται πλέον όχι στο αν ο κατηγορούμενος ήταν ένοχος, αλλά στο αν η ίδια η δίωξη είχε επαρκές θεμέλιο εξαρχής ή αν υπήρχαν άλλα κίνητρα.

Από την υπόθεση του Ρωμανού διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά την «ανεξαρτησία» της αστικής δικαιοσύνης. Ο Ρωμανός εισήλθε στη δικαστική αίθουσα με ένα μερικό αποτύπωμα σε σακούλα και το παρελθόν του. Είδαμε πως, αν το κράτος θέλει, μπορεί να σε κυνηγήσει ξανά και ξανά και να σε εκδικείται. Γίνεσαι το πολιτικό τρόπαιο, ο «αποδιοπομπαίος τράγος» του και κλέβει χρόνο από τη ζωή σου, χωρίς να χρειάζεται καμία σοβαρή απόδειξη. Αν το κράτος θέλει, παύει να ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας και πέφτει στον κατηγορούμενο το βάρος να αποδείξει ότι δεν είναι ένοχος, «ότι δεν είναι ελέφαντας», όπως είπε και ο ίδιος ο Ρωμανός στην απολογία του.

Η αντίθεση είναι κραυγαλέα με τη διαχείριση της δικαιοσύνης στις περιπτώσεις που εμπλέκεται η κυβέρνηση των αρίστων ή τα τσιράκια της. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι υποθέσεις των Τεμπών, των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι οποίες διέπονται από αδιαμφισβήτητες καθυστερήσεις, έλλειψη διαφάνειας και προσπάθειες συγκάλυψης. Σε αυτές τις περιπτώσεις η αστική δικαιοσύνη λειτουργεί ως εργαλείο της εξουσίας για την εξασφάλιση της προστασίας της και τη διαιώνιση της διαφθοράς.

Πρόσφατα, προέκυψε και η υπόθεση Λαζαρίδη. Ο τέως υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων διορίστηκε στη θέση του Ειδικού Επιστήμονα στη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς το 2007 χωρίς να διαθέτει τα απαραίτητα προσόντα, όπως απαιτούνται βάσει του σχετικού ΦΕΚ. Η δικαιοσύνη και σε αυτή την περίπτωση παραμένει αδρανής, ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ φροντίζει να διαχειρίζεται επικοινωνιακά την κοινωνική κατακραυγή βαφτίζοντας τις απαιτήσεις της αντιπολίτευσης για αποπομπή ως «ανθρωποφαγία». Παράλληλα, η δικαιοσύνη σφυρίζει αδιάφορα και στα εργοδοτικά εγκλήματα, όπως στην περίπτωση της έκρηξης στο εργοστάσιο της Βιολάντα με τον τραγικό απολογισμό 5 νεκρών εργαζομένων. Ο υπεύθυνος παραγωγής του εργοστασίου αφέθηκε ελεύθερος παρά τις σοβαρές κατηγορίες που αντιμετωπίζει, ενώ μόνο ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου παραμένει προφυλακισμένος. Άγνωστες παραμένουν ακόμη οι συνθήκες εργασίας στο εν λόγω εργοστάσιο, καθώς και η επάρκεια των ελεγκτικών μηχανισμών που όφειλαν να δράσουν για την αποφυγή του πολύνεκρου δυστυχήματος.

Οι παραπάνω αντιθέσεις δεν αποτελούν εξαιρέσεις αλλά εγγενές χαρακτηριστικό της αστικής δικαιοσύνης: ένας μηχανισμός που δεν στέκεται ουδέτερος αλλά λειτουργεί ταξικά, υπηρετώντας την αναπαραγωγή της κυρίαρχης εξουσίας και των οικονομικών και πολιτικών της συμφερόντων. Η αυστηρότητα και η κατασταλτική μανία εξαντλούνται απέναντι σε όσους θεωρούνται «επικίνδυνοι», ενώ η επιείκεια, οι καθυστερήσεις και η ατιμωρησία επιφυλάσσονται για τους φορείς της οικονομικής και πολιτικής ισχύος. Έτσι, αποκαλύπτεται ότι η δικαιοσύνη δε λειτουργεί σε καμία περίπτωση ανεξάρτητα, αλλά αντανακλά τους ταξικούς συσχετισμούς της κοινωνίας. Όσο οι τελευταίοι παραμένουν προς όφελος της σημερινής κυρίαρχης τάξης, η αρχή της ισονομίας θα αποτελεί περισσότερο ιδεολογικό προσωπείο και ευχή παρά πραγματική συνθήκη.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος