ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ
για ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΟΛΜΕ

ΓΙΑ ΟΛΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ – ΟΧΙ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ
ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ 22ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός των ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ και ο ρεφορμιστικός συμβιβασμένος συνδικαλισμός  της ΑΣΕ, επιχειρούν αντιδημοκρατικές καταστατικές αλλαγές στην ΟΛΜΕ για την πλήρη ενσωμάτωση της ομοσπονδίας και την αποξένωσή της από την βάση.

Οι υπάρχοντες συσχετισμοί της πλειοψηφίας των ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ και  της συμβιβαστικής γραμμής της ΑΣΕ , έχουν οδηγήσει την ΟΛΜΕ σε μια βαθιά κρίση καθώς αρνούνται να οργανώσουν τις αντιστάσεις σε κρίσιμα μέτωπα όπως η μισθολογική εξαθλίωση, και η αξιολόγηση, οι διώξεις και τα πειθαρχικά, και γενικώς πραγματικούς αγώνες για τη διεκδίκηση πάγιων αιτημάτων του κλάδου

Την ίδια στιγμή εμφανίζεται εχθρική στην αγωνιστική έκφραση των εκπαιδευτικών, που σε κρίσιμα μέτωπα εκφράστηκε μέσα από πολύμορφες κινητοποιήσεις των ΕΛΜΕ.

Με πρωτοβουλία και αποφάσεις από τις ΕΛΜΕ συνεχίζεται η μάχη ενάντια στην αξιολόγηση, αλλά και στον πολύμορφο αυταρχισμό και τις διώξεις, η στήριξη των αναπληρωτών, η υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων. Μέσα από τις ΕΛΜΕ περνάει η αντίσταση στην υποβάθμιση, υποχρηματοδότηση, ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης που φέρνουν τα «Ωνάσεια», το Διεθνές Απολυτήριο  και οι «Ακαδημίες Επαγγελματική Κατάρτισης». Οι σημαντικοί αγώνες των ΕΛΜΕ με γονείς και μαθητές έφεραν νίκες για την ακύρωση των Ωνάσειων στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, στη Ν. Σμύρνη-Καλλιθέα-Μοσχάτο, τα Πετράλωνα, το Πέραμα.  Οι προσφυγές των ΕΛΜΕ ήταν αυτές που έφεραν νίκες  για την μονιμοποίηση των νεοδιόριστων χωρίς αξιολόγηση σε Χανιά, Εύβοια, Ηράκλειο Κρήτης, όταν οι πλειοψηφικές αποφάσεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΟΛΜΕ αρνήθηκαν στους συναδέλφους τη νομική και την οικονομική στήριξη.

Από κει έρχεται η δύναμη της αλληλεγγύης σε εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, όπως στην νικηφόρα απεργία της ΠΕΝΕΝ, στα αγροτικά μπλόκα των 50 ημερών τον Δεκέμβρη, στο αντιπολεμικό κίνημα και την πολύμορφη αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη.

Η συμμαχία των 6 εδρών στο ΔΣ της ΟΛΜΕ, ΔΑΚΕ(3), ΣΥΝΕΚ(2),  ΠΕΚ (1), στη διάρκεια της διετίας 2024-26 έφερε 6 φορές κοινή εισήγηση  στον κλάδο όπου το πρόγραμμα δράσης / αδράνειας απορρίφθηκε και τις 6 φορές από τις ΕΛΜΕ και τη ΓΣ προέδρων. Παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις, στο κρίσιμο ζήτημα της οργάνωσης των αγώνων του κλάδου, η ΑΣΕ επί της ουσίας δεν διαφοροποιήθηκε σε τίποτε από αυτή τη γραμμή.

Οι υπεύθυνοι για την εγκατάλειψη και την απογοήτευση του κλάδου, με θράσος αντιστρέφουν την πραγματικότητα χρεώνοντας στους εκπαιδευτικούς, την κρίση εμπιστοσύνης στην γραμμή ξεπουλήματος, αναποτελεσματικότητας και ηττοπάθειας.

Μαγείρεμα  καταστατικών αλλαγών στο ΔΣ της ΟΛΜΕ για την πλήρη απονεύρωση της Ομοσπονδίας

Εισηγούνται καταστατικές αλλαγές για να αποκόψουν τελείως τον κλάδο από την λήψη αποφάσεων από τα συνδικαλιστικά όργανα, για την κοινοβουλευτικοποίηση του συνδικαλισμού.

Αυτές είναι οι προτάσεις για τις καταστατικές αλλαγές που θέλουν να φέρουν

• Διεύρυνση της θητείας των ΔΣ της ΟΛΜΕ και των τοπικών ΕΛΜΕ,  με συνέδριο ΟΛΜΕ και εκλογή ΔΣ ΟΛΜΕ κάθε 3 χρόνια(!) αντί για 2 που ισχύει μέχρι τώρα και ταυτόχρονες εκλογές στις ΕΛΜΕ για την ανάδειξη αντιπροσώπων για το συνέδριο της ΟΛΜΕ και για τα ΔΣ των ΕΛΜΕ (ΔΑΚΕ) κάθε  3 χρόνια αντίστοιχα, από 1 χρόνο που είναι σήμερα στην πλειονότητα των ΕΛΜΕ(ΔΑΚΕ).

Όμως η ετήσια διεξαγωγή των εκλογών στις ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ κάθε 2 χρόνια,  δεν προβλέπεται από τα καταστατικά, τυχαία.

Εκτός του ότι συνδέεται με το ότι το σώμα των εκπαιδευτικών ανανεώνεται σε ετήσια βάση, αφού το αλλάζουν διορισμοί, συνταξιοδοτήσεις, μεταθέσεις/αποσπάσεις και προσλήψεις αναπληρωτών, επιπλέον δεσμεύει τα ΔΣ και τις παρατάξεις σε απολογισμό και ανάληψη ευθυνών απέναντι στους εκπαιδευτικούς  οι οποίοι μπορούν να έχουν λόγο και να τα ελέγχουν, συνδέεται ακόμα περισσότερο με την αγωνιστική δράση ζωντανών σωματείων. Γιατί οι εκλογές είναι περίοδοι αναζωογόνησης και επαφής των σωματείων με τα μέλη τους, αποτελούν αφορμές συσπείρωσης, απολογισμού και προγραμματισμού δράσης

Για αυτό τους ενοχλεί τόσο η συχνή διεξαγωγή τους. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που ενοχλεί και τη διοίκηση.

• Διεύρυνση της διοίκησης της ΟΛΜΕείτε με αύξηση των μελών του ΔΣ από 11 σε 15 με 2 ή 3 αντιπροέδρους (ΔΑΚΕ) είτε με θέσπιση «Γενικού Συμβουλίου» 30-40 μελών όπως στην ΑΔΕΔΥ με ρόλο ανώτερο από τη ΓΣ προέδρων (ΑΣΕ, ανασύροντας παλιότερη πρόταση συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ).

Όταν το ζητούμενο είναι η συμμετοχή του κλάδου, που σήμερα αναρωτιέται στις κρίσιμες καμπές για την εκπαίδευση «πού είναι η ΟΛΜΕ;», η υποκατάσταση της άμεσης μεταφοράς της φωνής της βάσης του κλάδου στις ΓΣ προέδρων, από  την απόμακρη γραφειοκρατία ενός Συμβουλίου αποσπασμένου από τον κλάδο, έρχεται να προσαρμόσει τις διαδικασίες λήψεις αποφάσεων στην βούληση του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Στην ΑΔΕΔΥ και τις  άλλες συνδικαλιστικές ομοσπονδίες του δημοσίου, τα πολυμελή Γενικά Συμβούλια στα οποία σημειωτέον δεν επιτρέπεται να μιλούν τα μέλη του Συμβουλίου ισότιμα,  αλλά οι εκπρόσωποι των παρατάξεων με χρόνο ανά παράταξη ανάλογο με το ποσοστό της στις εκλογές, ο ρόλος των εργαζόμενων στη βάση ακυρώνεται. Επιδιώκεται η  διαμόρφωση μιας συνδικαλιστικής αριστοκρατίας.

Η ΑΣΕ αξιώνει την κατάργηση της δέσμευσης του ΔΣ της ΟΛΜΕ για προκήρυξη απεργίας με αποφάσεις από τις ΓΣ των ΕΛΜΕ και  ακολούθως την επικύρωση με 66% από την αντίστοιχη ΓΣ των προέδρων ΕΛΜΕ, με το επιχείρημα ότι θα είναι πιο εύκολες οι αποφάσεις για απεργίες από κάποιο Γενικό Συμβούλιο.   Πριν από όλα, αυτές οι καταστατικές δεσμεύσεις ποτέ δεν εμπόδισαν την έναρξη απεργιακού αγώνα , ίσα ίσα εξασφάλισαν τη συμμετοχή και την μαζικότητα των απεργιακών αγώνων με τους ίδιους τους εργαζόμενους να είναι τα υποκείμενα. Άλλωστε όσοι μακρόπνοοι αγώνες διάρκειας έγιναν πάντα με αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων κηρύχτηκαν και στηρίχτηκαν, νίκησαν, άφησαν παρακαταθήκη.

Αλλά αναρωτιέται κανείς τι κρύβεται πίσω από την πρόταση της ΑΣΕ προς τα ευήκοα ώτα των ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ;

Τόσο η ΑΣΕ  καίγεται δήθεν για να βγαίνουν απεργίες που ούτε για τα Τέμπη δεν ήθελαν να γίνει φέτος απεργία, παρά το γεγονός ότι ευλογούν τα γένια τους για την περσινή μαζική συμμετοχή στην απεργία για το έγκλημα των Τεμπών. Ούτε για συμπαράσταση και κοινό βηματισμό με τα μπλόκα των αγροτών.  Καμία απεργία ούτε πανελλαδικές συγκεντρώσεις ψήφισαν για τα πειθαρχικά στην Τρίπολη παρά στάσεις εργασίας μόνο των ΕΛΜΕ που “δύνανται” να πάνε στην Τρίπολη. To ίδιο έκαναν για τα Ωνάσεια με στάση εργασίας μόνο για τις ΕΛΜΕ με Ωνάσεια παραβιάζοντας ακόμα και την απόφαση της ΓΣ προέδρων στις 14/2. Το ίδιο για το πειθαρχικό Χοτζόγλου στις 29/4 με στάση εργασίας 8-11 μόνο στην Αττική, το ίδιο για τα πειθαρχικά της ΕΛΜΕ Πειραιά με κάλυψη μόνο του Πειραιά. Η ΑΣΕ ΠΑΜΕ έφτασε να καλεί στις 16/12/2025 ημέρα απεργίας για τον προϋπολογισμό σε απογευματινή συγκέντρωση που είχε αποφασιστεί από το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ καίγοντάς την, ενώ η αποφασισμένη απεργία της ΑΔΕΔΥ για τις 13/5/2026 ένα μήνα πριν ανακοινώθηκε μόλις στις 7/5 μετά από πιέσεις.

Το επιχείρημα της αγωνιστικής επιτελικότητας κάποιου Γενικού Συμβουλίου, για ευκολότερες αποφάσεις για απεργίες καταρρίπτεται από την ίδια την γραμμή της ΑΣΕ.

Περιορισμοί στις δημοκρατικές διαδικασίες που ορίζονται σαν χάσιμο χρόνου και υπονόμευση των Γενικών Συνελεύσεων των προέδρων (ΑΣΕ ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ).  Μας οδηγούν σε μια συνδικαλιστική λειτουργία όπου οι εκπαιδευτικοί θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και από τον σύλλογο διδασκόντων μετά τις αυταρχικές ρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων.

Όλοι μαζί παίρνουν μέτρα ώστε οι ΓΣ προέδρων και τα συνέδρια αντιπροσώπων να έχουν αυστηρούς χρονικούς περιορισμούς. Θεωρούν τις φωνές από τη βάση του κλάδου και ειδικά τις τοποθετήσεις των Παρεμβάσεων, από μέλη και προέδρους ΕΛΜΕ, αντιπροσώπους στα συνέδρια, ενοχλητικές, γιατί είναι συνεπείς με επιμονή στην αποκάλυψη της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά και στην ανάγκη να ντύνουμε τα λόγια με πράξεις» με αγωνιστικό σχέδιο και απεργιακό αγώνα. Αυτό επιχειρούν να επιβάλλουν όταν το πρόσφατο εκπαιδευτικό συνέδριο της ΟΛΜΕ για την Τεχνητή Νοημοσύνη, αντί για χώρος διαλόγου του κλάδου, όπου αποκλείστηκαν πραξικοπηματικά ομιλητές που προτάθηκαν από τις Παρεμβάσεις, έγινε μια καθεστωτική ημερίδα αρεστών «ειδικών», αλλά και στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ όπου σε 85 μέλη επιχειρείται να επιβληθεί ο παράλληλος μονόλογος 6-7 παραταξιακών εκπροσώπων.

Αυτές οι προτάσεις για καταστατικές αλλαγές βρίσκονται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που έχει ανάγκη ο κλάδος και το εκπαιδευτικό κίνημα. Στην εποχή μας δεν έχουμε ανάγκη κλειστές γραφειοκρατικές διαδικασίες υπό τον έλεγχο μια γραφειοκρατίας κομματικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι πρωταγωνιστές, μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες που θα οδηγούν σε ουσιαστική συζήτηση, επεξεργασία θέσεων, αιτημάτων και πλαισίου διεκδίκησης, αλλά αποτελεσματικών αγώνων με στόχο ανατροπές και κατακτήσεις για το δημόσιο σχολείο, αυξήσεις στους μισθούς, εργασιακή αξιοπρέπεια και υπεράσπιση της ειρήνης, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών

Οι προτάσεις για καταστατικές αλλαγές έρχονται σαν αποτέλεσμα της διαρκούς αντιπαλότητας με τη βούληση του κλάδου που έχει η πλειοψηφία των 6 του κυβερνητικού συνδικαλισμού των ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ στο ΔΣ της ΟΛΜΕ. Των δυνάμεων που συναινούν στις βασικές επιλογές με την κυβέρνηση: αξιολόγηση, εξεταστικοί φραγμοί, ελαστικές εργασιακές σχέσεις και ιδιωτικοποίηση. Από άλλο δρόμο συναντιούνται με τον συνδικαλισμό του συμβιβασμού της ΑΣΕ (ΠΑΜΕ) που βλέπει τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων όχι σαν δρόμο αντίστασης και ανατροπής, αλλά σαν διαμαρτυρία με ορίζοντα την εκλογική και κομματική ενίσχυση. Έτσι θεωρεί ότι μπορεί να εξασφαλίσει ότι θα μένουν στο απυρόβλητο οι θέσεις για «καλή-λειτουργική» αξιολόγηση, για ταύτιση δημόσιου-ιδιωτικού χαρακτήρα, συλλογικές συμβάσεις αλλά χωρίς μισθολογικό μέρος… Θέσεις που αντιστοιχούν σε «αγώνες» «χαμηλών πτήσεων» που ταιριάζουν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι.

Τι θα είχε συμβεί αν σε παλιότερες κομβικές στιγμές του εκπαιδευτικού κινήματος είχαμε αυτές τις οπισθοδρομικές ιδέες για το καταστατικό σε ισχύ;

• το 2013 όταν οι μαζικές γενικές συνελεύσεις των εκατοντάδων σε κάθε ΕΛΜΕ, με το χαρτί της επιστράτευσης στο χέρι, ψήφισαν απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις μπροστά στις μειώσεις μισθών και τις απολύσεις και ενάντια στην καταστροφική αύξηση του ωραρίου, οι παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού αποφάσισαν τότε, ότι «δεν υπάρχουν όροι και προϋποθέσεις» για να υλοποιηθεί η βούληση του κλάδου. ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ, με τις πλάτες της ΑΣΕ που είχε εξαρχής καταψηφίσει την απεργία, ακύρωσαν πραξικοπηματικά τη δημοκρατική απόφαση των εκπαιδευτικών. Με τις προτεινόμενες καταστατικές αλλαγές θα είχαν την καταστατική δυνατότητα να το επιβάλλουν.
• Το 2021 όταν μαζικές και πάλι γενικές συνελεύσεις, μετά από χρόνια, αποφάσισαν να συνεχίσουν την απεργία-αποχή ενάντια στην αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας, στην κρίσιμη γενική συνέλευση 8 πρόεδροι ΕΛΜΕ από ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ ψήφισαν κόντρα στην βούληση των ΕΛΜΕ που εκπροσωπούσαν ώστε να μην υπάρξει αγωνιστική πλειοψηφία. Και αυτό το πραξικόπημα θα ήταν καταστατική δυνατότητα του ΔΣ της ΟΛΜΕ.
• Όπως, στην συνέχεια, δεν πέρασε από καμία ΓΣ προέδρων των ΕΛΜΕ βέβαια το σπάσιμο της απεργίας αποχής από την αυτοαξιολόγηση, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες της πλειοψηφίας ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ. Αυτό έγινε με απόφαση από τα πάνω του ΔΣ της ΟΛΜΕ (30-11-2023) με την σύμπραξη του ΠΑΜΕ για ενιαία κείμενα. Την ίδια τακτική ακολούθησαν και σε κάποιες ΕΛΜΕ που άλλαξαν τις αποφάσεις των μαζικών γενικών συνελεύσεων του Σεπτέμβρη του ’21 με αποφάσεις ΔΣ. Παρόλα αυτά προκηρύχθηκε απεργία αποχή από την αξιολόγηση από τα κάτω σε πολλά σωματεία με καθοριστική τη συμβολή των Παρεμβάσεων.

Αντί λοιπόν να αποτιμηθούν σωστά οι συνέπειες αυτών των πραξικοπημάτων που έπληξαν καίρια την αξιοπιστία της ΟΛΜΕ, προκαλώντας κρίση στη σχέση του κλάδου με το σωματείο, η πλειοψηφία (ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ-ΑΣΕ) του ΔΣ θέλει να τα θεσμοθετήσει  με αλλαγές στο …καταστατικό.

Το πρόβλημα με το καταστατικό είναι η καταστρατήγησή του και όχι οι δημοκρατικές του δεσμεύσεις που δίνουν τον κυρίαρχο ρόλο στη γενική συνέλευση.

Για να μην είναι το ερώτημα «πού είναι η ΟΛΜΕ;» μόνιμη σταθερά, μπροστά στην κρίσιμη περίοδο που έρχεται, να δυναμώσουμε τη φωνή των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων ΔΕ.

Το 22^ο συνέδριο θα πρέπει να εμποδίσει τις αντιδημοκρατικές καταστατικές αλλαγές για την ενσωμάτωση της ομοσπονδίας και την διαμόρφωση συνδικαλιστικής αριστοκρατίας.

Να αποτρέψει κάθε προσπάθεια προσαρμογής των διαδικασιών και της λειτουργίας της ομοσπονδίας στον συνδικαλισμό της αδράνειας του συμβιβασμού και της υποταγής που υπηρετούν αυτές οι παρατάξεις που τις εισηγούνται.