Θέμης Τζήμας - kosmodromio.gr

Μια σειρά από θεμελιώδη ζητήματα έχουν σωρευθεί και απαιτούν άμεση αντιμετώπιση. Πάνω σε αυτά οι κομματικές και πολιτικές δυνάμεις διεθνώς και στο εσωτερικό θα (ξανά-)γεννηθούν.

Μια νέα εποχή γεννιέται και για τον Ελληνισμό όπως και για τον  υπόλοιπο πλανήτη. Δεν προσδιορίζεται ούτε μόνο, ούτε κυρίως από τις ανεπάρκειες και τους τακτικισμούς διαφόρων κομμάτων που αναφύονται γύρω από πρόσωπα-νάρκισσους «σωτήρες», από τις πατρωνίες των ολιγαρχών οι οποίοι δεν νιώθουν καμία ανάγκη να κρυφτούν, από την ξενοδουλεία και τις απάτες των κυβερνητικών. Κουβαλά τη βαριά και ανεξίτηλη κηλίδα της γενοκτονίας από τη μια και φωτίζεται από την αντίσταση από την άλλη στο διεθνές επίπεδο. Καθορίζεται από την ακύρωση των παραγωγικών δυνάμεων της πατρίδας μας στο εσωτερικό από το εγχώριο οικονομικό μοντέλο και από την ασφυκτική ξενοκρατία η οποία θα πληρωθεί από τον λαό με βαρύ εθνικό και κοινωνικό τίμημα. Μας έχει ήδη εισάγει σε έναν κόσμο χωρίς κανόνες από τη μια, στον οποίο οι ελίτ από την άλλη θέλουν να καταστείλουν και να εξαφανίσουν κάθε εκδοχή ουσιαστικού ταξικού κινδύνου εις βάρους τους και ελέγχου της εξουσίας τους. Πρόκειται για την μεταβατική εποχή, η οποία θα «δώσει» είτε κάποια εκδοχή φασισμού, είτε επανάστασης.

Οι τεκτονικές μεταβολές στο επίπεδο της υλικής βάσης και του πολιτισμικού/ιδεολογικού εποικοδομήματος είναι παρούσες και σαρωτικές. Για να αναφέρουμε μόνο δύο από αυτές αρκεί να επισημάνουμε ότι η επίσκεψη του Τραμπ στο Πεκίνο συμπύκνωσε την ταχύτατη υποχώρηση των ΗΠΑ από τη θέση του διεθνούς ηγεμόνα, ενώ την ίδια στιγμή η πλέον δημοφιλής ιδέα στη νέα γενιά των ΗΠΑ είναι αυτή του σοσιαλισμού. To 2025, το 50% συνολικώς των νέων από 18-29 ετών υποστήριζε τον δημοκρατικό σοσιαλισμό και τον σοσιαλισμό ενώ το 39% τον καπιταλισμό.

Η πραγματικότητα αυτή των τεκτονικών μεταβολών η οποία συμπεριλαμβάνει ένα μεγαλύτερο εύρος εξελίξεων χτυπάει ήδη (και) τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, όπως άλλωστε συμβαίνει ήδη και διεθνώς. Το τσουνάμι όμως θα γίνει πολύ μεγαλύτερο στο κοντινό μέλλον. Δεν πρόκειται ούτε για «πολυκρίση», ούτε για μια έλλειψη προσώπων. Πρόκειται για κάτι βαθύτερο: ζούμε το τέλος μιας εποχής. Ο Ευρωατλαντισμός, η κυριαρχία της «Δύσης» δεν μπορεί να διαιωνίζεται πλέον, ενώ ταυτοχρόνως ο καπιταλισμός βυθίζει τον κόσμο στον εκφασισμό και στις υπαρξιακές απειλές. Αδυνατεί επιπλέον να αντιμετωπίσει την πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, του μη-χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Είναι δε, τόσο βαθιά η παρακμή αυτή ώστε δεν υπάρχει επιστροφή υπό την έννοια της «διόρθωσης» ή της «μεταρρύθμισης». Ο δρόμος του κατεστημένου διεθνώς δεν είναι κάποια εκδοχή Κεϋνσιανισμού αλλά η πλήρης, ακόμα και η βιολογική, αποστασιοποίησή τους από την ταξική σύγκρουση.

Μια σειρά από θεμελιώδη ζητήματα έχουν σωρευθεί και απαιτούν άμεση αντιμετώπιση. Πάνω σε αυτά όχι απλώς θα κριθούν οι κομματικές και πολιτικές δυνάμεις διεθνώς και στο εσωτερικό αλλά επιπλέον με βάση αυτά θα (ξανά-)γεννηθούν και θα (επανά-)προσδιοριστούν. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι οι ελέφαντες στο δωμάτιο που επιλέγουμε να μην βλέπουμε: το πρώτο είναι οι ανισότητες. Όπως και σε άλλα άρθρα έχουμε αναλύσει, οι ανισότητες στις μητροπόλεις του καπιταλισμού πλησιάζουν τα επίπεδα τα οποία ίσχυαν στις παραμονές της γαλλικής επανάστασης. Ζούμε ήδη στις κοινωνίες του 1% ή και του 0,1%. Όχι η δημοκρατία, αλλά οποιαδήποτε ουσιαστική πολιτική συμμετοχή πρακτικώς εξαφανίζεται. Η διαπλοκή και η διαφθορά είναι τόσο εκτεταμένες ώστε ακόμα και η αποκάλυψή τους, η ίδια η αλήθεια, διαθέτει ελάχιστο ειδικό βάρος. Η υπόθεση ‘Έπστιν και η γενικευμένη κλεπτοκρατία σε ΗΠΑ και ΕΕ είναι χαρακτηριστικές. Ο κανόνας είναι η κυνική επιβολή του κατεστημένου και είτε η καταθλιπτική αποδοχή αυτής επιβολής από τους «από κάτω», είτε (και) οι βίαιες εκρήξεις των τελευταίων. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία μακροπρόθεσμη θεσμική σταθερότητα και μεταρρυθμιστική προοπτική με τέτοιες ανισότητες. Η επιλογή του κατεστημένου είναι ο εκφασισμός. Κάθε ζήτημα δικαιωμάτων (ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών) μοιραία περνάει μέσα από αυτήν τη διαδικασία του εκφασισμού.

Το δεύτερο ζήτημα είναι ο πόλεμος και ο ιμπεριαλισμός που στο κέντρο τους έχουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Το εν λόγω δίδυμο, αυτή η σύμφυση των δύο κρατών- δικτύων εξυπηρέτησης των συμφερόντων του προαναφερθέντος κατεστημένου σε διεθνή κλίμακα, σπρώχνει όχι μόνο μια επέλαση της βαρβαρότητας υπό μορφή κάθε πιθανού εγκλήματος αλλά και τον κίνδυνο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος το οποίο θα εξαφανίσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας και του πολιτισμού. Ο πόλεμος θα συνεχίσει να επεκτείνεται. Θα μονιμοποιηθεί ως κατά βάση ακήρυκτοι πόλεμοι με την χρήση των drones. Το ερώτημα είναι αν τα διαφορετικά μέτωπα θα ενοποιηθούν και επισήμως (και πλήρως), όπως και το αν θα λάβουν κατακλυσμιαία μορφή. Η αρχιτεκτονική η οποία έχει στο επίκεντρό της κάποια ηγεμονική δύναμη έχει αποδειχθεί ότι παράγει διαρκώς τελικώς τον όλεθρο. Κάποιοι λαοί (θα) αντιστέκονται και κάποιοι (θα) υποτάσσονται αλλά ο πόλεμος μας περιμένει όλους. Οι υποτασσόμενοι, οι βασισμένοι σε ξένες πλάτες δε, θα ανήκουν μετά βεβαιότητας στους πολύπλευρα ηττημένους.

Το τρίτο ζήτημα είναι η αποτυχία του καπιταλισμού να διατηρήσει συνθήκες βιωσιμότητας ακόμα και με τους δικούς του όρους σε ό,τι αφορά τόσο την αμιγώς οικονομική δραστηριότητα, όσο και το περιβάλλον. Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους του μη χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου αποτελεί την πιο διαυγή καταγραφή αυτής της εξέλιξης. «Η συγκεντρωτική σειρά παγκοσμίων ποσοστών κέρδους ανά χώρα εμφανίζει μια ισχυρή αρνητική γραμμική τάση για την περίοδο 1960-1980 και μια ασθενέστερη αρνητική γραμμική τάση από το 1980 έως το 2019. Μια μεσοπρόθεσμη ανάλυση αποκαλύπτει ότι η μείωση του παγκόσμιου ποσοστού κέρδους οφείλεται στη μείωση του δείκτη παραγωγής-κεφαλαίου». Έτσι, ο νόμος του Μαρξ δικαιώνεται εμφατικώς, εμπειρικώς σε παγκόσμιο επίπεδο.  Σύμφωνα με τα στοιχεία του Amherst, υπήρξε μια διαρκής πτώση του παγκόσμιου ποσοστού κέρδους τα τελευταία 80 χρόνια κατά -25%… που οδήγησε στη μεγάλη παγκόσμια ύφεση του 1980-82.  Ακολούθησε η λεγόμενη «νεοφιλελεύθερη» ανάκαμψη της κερδοφορίας μέχρι το 1996 (+11%).  Μετά από αυτό, η παγκόσμια οικονομία εισήλθε σε… «μακρά ύφεση», όταν η κερδοφορία υποχώρησε, εμφανιζόμενη για λίγο στην πιστωτική έκρηξη της δεκαετίας του 2000 έως το 2004, πριν διολισθήσει ξανά στη Μεγάλη Ύφεση του 2008-9.  Έκτοτε, το παγκόσμιο ποσοστό κέρδους παρέμεινε στάσιμο και ήταν κοντά στο ιστορικό χαμηλό του το 2019, πριν από την παγκόσμια πανδημική ύφεση του 2020.  Κάθε μεταπολεμική παγκόσμια ύφεση έχει αναζωογονήσει την κερδοφορία, αλλά όχι για πολύ».

Η «απάντηση» του καπιταλισμού έρχεται μέσα από τα ολιγοπώλια, την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, τον εκφασισμό ως εργαλείο σταθεροποίησης όπως και την όξυνση της υπερεκμετάλλευσης της εργασίας.  

Το τέταρτο ζήτημα είναι η πολιτισμική υποβάθμιση και η επέλαση της κοινωνίας του θεάματος. Όσο και αν ακούγεται δευτερεύον ως ζήτημα, η επίθεση στους λαϊκούς πολιτισμούς και κουλτούρες, η προσπάθεια διαγραφής της ιδιαιτερότητας προς την κατεύθυνση ενός ομογενοποιημένου πολιτισμού του κατεστημένου του 1% και των προβολών του στους υπολοίπους, ο απορφανισμός από το όποιο νόημα (δηλαδή νοηματοδότηση) της ζωής, συνιστά την πλέον έντονη, βιωνόμενη σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο παθογένεια των κοινωνιών μας. Οι κοινωνίες μας γίνονται ολοένα πιο δυστυχείς, οι ζωές βιώνονται λανθασμένως, λόγω της απουσίας του νοήματος. Αρρωσταίνουμε μαζικώς και συλλογικώς.

Το πέμπτο ζήτημα έχει να κάνει με την επιδίωξη μετάβασης σε μετά-ανθρώπινες κοινωνίες μέσα στον καπιταλισμό. Πρόκειται περί ενός βιασμού του Διαφωτισμού, ο οποίος προς όφελος του κατεστημένου του 1%, επιχειρεί να «τεντώσει» την εξουσία του ανθρώπου (και στην πραγματικότητα του κατεστημένου του 1%) μέχρι του σημείου της κατάργησης του ίδιου του ανθρώπου και του ανθρωποκεντρισμού ή σε κάθε περίπτωση την αναίρεση έστω της σχετικής οντολογικής εγγύτητας όλων ημών μεταξύ μας ως μελών του ίδιου είδους.

Το έκτο ζήτημα αφορά την συνδυαστική απουσία ασφάλειας-ελευθερίας για τους πολλούς. Οι ζωές γεμάτες επισφάλεια και ανασφάλεια από τη μια, ενώ ταυτοχρόνως η πληθώρα επιλογών (για κάποιους) αφορά μόνο δευτερεύουσες υποθέσεις τους και όχι τον πυρήνα του μοντέλου ζωής τους, γεννά έναν βαθιά ανελεύθερο και φοβισμένο άνθρωπο σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο. Ο καπιταλισμός εν γένει και οι κοινωνίες του 1% ειδικότερα, δεν μπορούν να γεννήσουν ασφάλεια αλλά μόνο καταστολή και φόβο στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία (ακόμα και σε τμήματα του κατεστημένου). Οι κοινωνίες οι οποίες δυσφορούν, διαλύονται.

Τα παραπάνω προβάλλονται σε κάθε χώρα με βάση τόσο τη θέση της στο διεθνές περιβάλλον και καταμερισμό όσο και με βάση τις δικές της ιδιοτυπίες. Η ειδικότερη ελληνική εκδοχή τους συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «ξενοκρατία-ολιγαρχία-μαφία», το οποίο έχουμε αναλύσει και σε άλλα άρθρα. Ο ελληνισμός έχει ήδη μετατραπεί σε στρατηγικό βάθος του Ισραήλ, σε κήνσορα του επιθετικού ευρώ- εθνικισμού, σε μεσογειακό ενεργούμενο των ΗΠΑ, ενώ οδεύει στη νεό- οθωμανική σφαίρα επιρροής διά της πλαγίας οδού. Το πρόβλημα της έλλειψης ουσιαστικής κρατικής κυριαρχίας είναι καταλυτικό. Το κατεστημένο του Ελληνισμού, «πουλάει» το έθνος και τον λαό, προκειμένου να διασφαλίσει τα κέρδη του, τα οποία στηρίζονται σε ξένες πλάτες ιδίως όποτε τα πράγματα σκουραίνουν. Η οικονομική δραστηριότητα εδράζεται κατά βάση στον μεταπρατισμό, στον παρασιτισμό, στην αλληλό-εξαπάτηση και στις χαμηλής προστιθέμενης αξίας υπηρεσίες. Οι παραγωγικές δυνάμεις απαξιώνονται ενώ παρασιτικά μικρό και μεσό-αστικά στρώματα διαμορφώνονται με συνέπειες εν δυνάμει διαλυτικές για τον κοινωνικό σχηματισμό. Η θεσμική κρίση είναι βαθιά και η πνευματική το ίδιο. Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός κλείνει μια 20ετία σχεδόν κρίσης (2008- 2026) με τις συνέπειες να θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη του λαού και του έθνους.

Απέναντι σε αυτά, στο κομματικό επίπεδο δεν ορθώνεται σχεδόν τίποτα. Στο κομματικό επίπεδο υπάρχει μια άτυπη αλλά πανίσχυρη συμφωνία: να μην ανατραπεί το κατεστημένο (επί) του Ελληνισμού. Άλλα κόμματα δεν θέλουν και άλλα (έχει αποδεχτεί ότι) δεν μπορούν. Μπορεί κανείς να ακούσει επιμέρους θετικές προτάσεις ή και ατάκτως ειρημένες  ιδέες, ωστόσο ιδεολογικό προσανατολισμό και προγραμματική επάρκεια με στόχο τον βαθύ μετασχηματισμό στον Ελληνισμό και τον συγχρονισμό του με τις διεθνείς εξελίξεις είναι αδύνατο να δει κανείς σήμερα.

Και όμως: ο Ελληνισμός χάνει ήδη εδώ και χρόνια την κυριαρχία του, τη δημογραφική του βιωσιμότητα, τις παραγωγικές του δυνάμεις, τις δημοκρατικές κατακτήσεις της μεταπολίτευσης, την αξιοπρέπειά του, την κοινωνική του συνοχή. Σύντομα θα αποτελεί παρία στην περιοχή στην οποία ζει εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Εν μέσω τέτοιων τεκτονικών αλλαγών απαιτούνται πάντοτε συνδυαστικώς τρία πράγματα: θεωρία (δηλαδή ιδεολογία) πολιτικό πρόγραμμα (πολιτική διακυβέρνησης) μαζική οργάνωση (κινητοποίηση με τον λαό και του ίδιου του λαού και του έθνους). Κόμματα και πρόσωπα ρηχά, ανίκανα για στρατηγική σκέψη, πολιτικάντικα και παλαιοκομματικά, χειραγωγούμενα, παρελαύνουν όχι μόνο χωρίς τίποτα από τα τρία αλλά και επιχειρώντας να απαξιώσουν και τα τρία, ως δήθεν ανέφικτα ή και ασήμαντα. Πίσω από έναν κίβδηλο «αντί-μητσοτακισμό», το κατεστημένο επιλέγει την αλλαγή φρουράς για μια νέα 8ετία σταθεροποίησης της εξουσίας του.

Το παρόν δεν είναι φυσικά ένα ιδεολογικό και προγραμματικό κείμενο. Αποτελεί απλώς ένα άρθρο. Ωστόσο δεν μπορούμε πάρα να επισημάνουμε ορισμένους άξονες.

Α) Ποια θα είναι η διεθνής και η αμυντική πολιτική για τον Ελληνισμό στον μετά-αμερικανικό και μετά-«δυτικό» κόσμο. Η πολιτική για εθνική κυριαρχία και ειρήνη, χωρίς πάτρωνες και ηγεμόνες, η προετοιμασία για αποτροπή και επιβίωση σε έναν κόσμο πολέμου με ανεξέλεγκτες εν δυνάμει παγκόσμιες δυνάμεις. Πώς θα χτιστεί η εγχώρια και αυτοδύναμη αμυντική ικανότητα, χαμηλού κόστους και υψηλής αποτελεσματικότητας. Ο ρόλος του Ελληνισμού ως πολιτισμού και κρατών της Ανατολικής Μεσογείου και σε σχέση με τον Παγκόσμιο Νότο πώς θα υλοποιηθεί; Ο δρόμος είναι ο λαϊκός πατριωτισμός, η εθνολαϊκή κυριαρχία από τις διεθνείς σχέσεις έως την εθνική οικονομία.

Β) Ειρήνη με δικαιοσύνη, δικαιώματα και αυτοδιάθεση των λαών. Πώς μπορούν να αναιρεθούν οι πολιτικές των κατοχικών δυνάμεων και να αποκατασταθεί το αίσθημα και η πραγματικότητα της δικαιοσύνης. Ο Ελληνισμός είναι μη- δυτικός, αποτελεί μια (ευτυχής) παγκόσμια ιδιαιτερότητα. Πώς θα συν- διαμορφώσουμε πρωτοβουλίες για να ανακοπεί η εξελισσόμενη παγκόσμια σύγκρουση και για να μην κλιμακωθεί σε κατακλυσμιαίο πόλεμο. Ένας κόσμος χωρίς ΝΑΤΟ, διεθνούς δικαίου και με ισχυρά περιφερειακά συστήματα ασφαλείας. Το μέλλον πρέπει να ανήκει σε ένα σχέδιο ενός Ευ-Ρω-Ασια- Σινικού συστήματος ασφαλείας για έναν κόσμο όχι επιβολής αλλά αρμονίας.

Γ) Μετά- τον- καπιταλισμό, αντί- του- καπιταλισμού, σοσιαλισμός του 21^ου αιώνα. Πώς θα (συν-)σχεδιάσουμε μια εθνική και διεθνή οικονομία, χωρίς ολιγοπώλια και μονοπώλια, σε αρμονία ανθρώπου και τεχνολογίας, φυσικού και τεχνικού, με απελευθερωμένες παραγωγικές δυνάμεις, με τον ελάχιστο δυνατό εργασιακό καταναγκασμό, τη μέγιστη παραγωγικότητα-ελεύθερο χρόνο-εισόδημα- ασφάλεια της εργασίας. Πώς θα μεταβούμε από οικονομίες της κερδοσκοπίας και της εκμετάλλευσης, σε οικονομίες της κοινής ωφέλειας και της μέγιστης ισότητας, προς βιώσιμη γενική άνοδο του επιπέδου ζωής, σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Πώς θα απελευθερώσουμε τον εργαζόμενο και πώς θα αξιοποιήσουμε τις νέες τεχνολογίες για κοινωνικό και δημοκρατικό έλεγχο προς όφελος των μεγάλων κοινωνικών πλειοψηφιών. Τα κοινά αγαθά, ο εκτεταμένος δημόσιος χώρος, τα κοινωνικά δικαιώματα δεν είναι εμπόδια αλλά μέσα γενικής ευημερίας και οικονομικής, όπως και κοινωνικής αρμονίας. Από τη ζωή- καταναγκασμό, στη ζωή-παιχνίδι, από τη ζωή χωρίς νόημα, στη ζωή που υπερβαίνει τον βιολογικό μας κύκλο.

Δ) Τεχνοσοσιαλισμός και αρμονική συνύπαρξη ανθρώπων- μηχανών. Πώς θα αξιοποιήσουμε προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης του ανθρώπου, της κοινωνικής απελευθέρωσης, της ισότητας, και της απελευθέρωσης από τον καταναγκασμό, τον φόβο, το άγχος και τον κίνδυνο, τις νέες τεχνολογίες; Ποιο μοντέλο διακυβέρνησης για τις νέες τεχνολογίες και ποιοι οι τομείς αξιοποίησής τους, ούτως ώστε να ενισχύσουμε την ανθρώπινη δημουργικότητα, αντί να την καταστρέψουμε;

Ε) Δημογραφική ανάπτυξη και προσέλκυση πληθυσμών. Ποια είναι η στρατηγική για την αναστροφή της δημογραφικής κρίσης, τόσο με υποστήριξη της αύξησης των γεννήσεων, όσο και με προσέλκυση μεταναστευτικών πληθυσμών στο πλαίσιο ενταξιακών δράσεων; Πώς μπορούμε να αντιστρέψουμε τη δημογραφική παρακμή μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικής συνοχής;

Στ) Λαϊκός Πολιτισμός, Λαϊκότητα, Κοινωνικά Δικαιώματα, Κοινωνία Συνοχής. Υπάρχει ένα συνεχές μεταξύ λαού και έθνους, ταξικού και πατριωτικού, πολιτισμικού και πολιτικού, ελευθερίας και συνοχής. Το κατεστημένο επιδιώκει να εξορίζει το λαϊκό στο λούμπεν, ενώ ταυτοχρόνως διαμορφώνει μια αυτό- αναφορική ελίτ, οργανικών διανοουμένων, αποκομμένων από την πραγματική κοινωνία και τις πραγματικές ανάγκες. Το ίδιο επιδιώκει και για την τέχνη, αλλοτριώνοντάς την προς τους διασκεδαστές του κατεστημένου και του λούμπεν. Η διανοητική κατάτμηση του κοινωνικού σχηματισμού αντιστοιχίζεται με την υλική, μέσω της εμπέδωσης του δημοσιονομισμού, του νεοφιλελευθερισμού και των πολιτικών ελεημοσύνης ή (περιορισμένης) κοινωνικής κινητικότητας εντός του αυτού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου. Πώς μπορεί να συγκροτηθεί μια στρατηγική για την ανάταση και εμβάθυνση της λαϊκότητας, για έναν βαθύ και απελευθερωτικό λαϊκό πολιτισμό, για σταθερά κοινωνικά δικαιώματα ως τοπικές νίκες προς την κατεύθυνση του σοσιαλισμού, για την εμπέδωση εξισωτικών πολιτικών οι οποίες θα καταστήσουν τη φαντασίωση της ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας παρωχημένη, για συνοχή με υλικά και πνευματικά κίνητρα παραγωγής και δημιουργίας.

Ζ) Κράτος-πατρίδα του λαού αλλά και του έθνους. Ο εκσυγχρονισμός, η βιωσιμότητα, η αποτελεσματικότητα, η προστασία από τον κρατικό σχηματισμό, προϋποθέτει ένα κράτος για το ελληνικό έθνος, για όλες και όλους τους εργαζομένους, νέους, ευάλωτους, δημιουργικούς και παραγωγικούς ανθρώπους που συμμετέχουν στον κοινωνικό σχηματισμό ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης. Το εθνικό και το κρατικό δεν αντιπαρατίθενται στον μετανάστη ή στον μη προνομιούχο (Έλληνα ή ξένο) αλλά στον ντόπιο και ξένο, κεκαλυμμένο και απροκάλυπτο νέο- αποικιοκράτη. Η συντακτική αναθεώρηση, ο δημοκρατικός και αυτοδιαχειριζόμενος τύπος σε σύγκρουση με τη διαπλοκή, η δίκαιη δικαιοσύνη, η αποτελεσματική και γρήγορη γραφειοκρατία, η αξιοποίηση ξένων και εγχώριων θεσμών εκεί που μπορούν να προσφέρουν στην κατεύθυνση της διαφάνειας και η δυνατότητα αυτοσχεδιασμού προς την κατεύθυνση δημοκρατικών μορφών δράσης και συμμετοχής, η βιώσιμη αποκέντρωση αποτελούν μερικές από τις προγραμματικές τομές προς συζήτηση, οι οποίες αποτυπώνουν και ιδεολογικό προσανατολισμό και προγραμματική κατεύθυνση.

Η) Οργάνωση με τον λαό και για τον λαό. Το κομματικό φαινόμενο που χρειαζόμαστε δεν συνίσταται στην αναπαραγωγή συμφωνιών στελεχών και σχημάτων ευκαιρίας. Δεν χρειαζόμαστε όσο και αν φαντάζουν θελκτικά, κόμματα τα οποία συντηρούν μια κάστα κοινοβουλευτικού κρετινισμού και δήθεν ειδικών της εξουσίας, οι οποίοι στην πραγματικότητα διαγκωνίζονται για το ποιος θα καταστεί προτιμητέος πολιτικός διαχειριστής από το κατεστημένο. Δε χρειαζόμαστε ρηχά, θνησιγενή και προσωποκεντρικά κόμματα. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα βαθιά ριζωμένο οργανωτικώς και ταυτοτικώς στον λαό, σε κάθε μαζικό χώρο και σε κάθε περιοχή, το οποίο θα εκφράζει πολιτικώς το κοινωνικό μπλοκ των μη- προνομιούχων και της εθνολαϊκής απελευθέρωσης. Η συγκρότηση ενός τέτοιου κόμματος συμπεριλαμβάνει διαλεκτικώς δεμένες μεταξύ τους διεργασίες σε επίπεδο εν δυνάμει πρωτοπορίας και μαζικών χώρων.

Εξ αυτού του λόγου απαιτείται ψυχραιμία αλλά και αμεσότητα στη δράση σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, θεωρητική δουλειά πυκνή και συνεκτική, ταυτόχρονες ή έστω κοντινές ρήξεις μέσα σε υπάρχοντα κόμματα ή υπαρχόντων κομμάτων ως τέτοιων ως προς τον σημερινό τους ρόλο και συγκροτητικού-προγραμματικού χαρακτήρα γεγονότα σε μαζικούς χώρους αιχμής.

Ποια από τα σημερινά κόμματα της κεντροαριστεράς ή της αριστεράς θέτουν ως άμεσο επίδικο την αλλαγή στρατηγικής στον Ελληνισμό; Ελάχιστα. Την ίδια στιγμή η παράταξη του λαϊκού πατριωτισμού και του σοσιαλισμού ή αλλιώς της εθνολαϊκής απελευθέρωσης και ανασυγκρότησης σχηματοποιείται τόσο ως ανάγκη στη συλλογική φαντασία όσο και σε συζητήσεις σε επίπεδο εν δυνάμει πρωτοπορίας και μαζικών χώρων. Ένα κρίσιμο και διευρυνόμενο μέρος του λαού θέλει αλλά οι κομματικές δυνάμεις ούτε θέλουν ούτε μπορούν.

Αυτήν τη στιγμή δυστυχώς είναι δύσκολη η άμεση διάρρηξη μιας σειράς θνησιγενών και εγκλωβιστικών προσπαθειών. Μπορεί όμως να συγκροτηθεί ένας πυρήνας ανθρώπων και δυνάμεων οποίος πάνω στους προαναφερθέντες άξονες ή και σε άλλους που θα προστεθούν θα οργανώσει με επίκεντρο αντιστοίχους μαζικούς χώρους και περιοχές, μια συμπυκνωμένη και αυστηρή, συζήτηση. Αυτή η συζήτηση πρέπει να καταλήξει σε ένα συνέδριο για την ιδεολογική συγκρότηση και το πολιτικό πρόγραμμα της εθνολαϊκής απελευθέρωσης και ανασυγκρότησης του Ελληνισμού.

Υπάρχει ένα καίριο ερώτημα: πώς κάτι τέτοιο και με ποιους θα υπερκεράσει εγκλωβιστικές προσπάθειες διαφόρων υπαρχόντων  και μελλοντικών κομμάτων; Κανένα κείμενο δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα αυτό. Μόνο η πραγματική ζωή και η πάλη μέσα σε αυτήν από τους συγκεκριμένους ανθρώπους.

Στη σημερινή κατάσταση πάντως, οι επόμενοι μήνες θα αποδειχτούν απολύτως κομβικοί ως προς τη διαμόρφωση και ωρίμανση των αντικειμενικών και των υποκειμενικών συνθηκών.