Του Χρήστου Αβραμίδη*

Αυτό είναι ένα αόρατο σκάνδαλο.

Κάθε χρόνο περίπου 50.000 εκπαιδευτικοί καλύπτουν τα σχολεία. Κάθε Ιούνιο απολύονται. Δεν ξέρουν πού θα ζουν και πού θα εργάζονται την επόμενη χρονιά και, μέχρι να ξαναπροσληφθούν, όσοι πληρούν τις προϋποθέσεις ζουν με επίδομα ανεργίας 565 ευρώ μέσω προπληρωμένης κάρτας.

Κι όμως, πολλές από τις ανάγκες που καλύπτουν δεν είναι έκτακτες. Επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο.

Το 2024–2025 έγιναν 51.149 προσλήψεις αναπληρωτών.

Για το 2025–2026 το ίδιο το Υπουργείο υπολόγιζε περίπου 48.000 ανάγκες.

Το 2024 η κυβέρνηση μετέφερε 110 εκατ. ευρώ από κονδύλια αναπληρωτών για να δημιουργήσει 5.549 επιπλέον μόνιμες θέσεις, αναγνωρίζοντας μάλιστα τη σημασία ενός «σταθερού πυρήνα» εκπαιδευτικών στα σχολεία.

Άρα το ερώτημα είναι απλό:

Αφού αυτοί οι άνθρωποι δουλεύουν κάθε χρόνο, αφού το κράτος έτσι κι αλλιώς τους πληρώνει και αφού ένα μεγάλο μέρος των αναγκών είναι σταθερό, γιατί να συνεχίζουν να ζουν σε καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας;

Ο Παύλος Μαρινάκης απάντησε ότι «το Σύνταγμα δεν επιτρέπει τη μονιμοποίηση συμβασιούχων».

(κουτοπονηριά)

Τον ξαναρώτησα:

«Πού το απαγορεύει το Σύνταγμα;»

Η απάντηση ήταν ότι ένας συμβασιούχος δεν μπορεί απλώς να μετατραπεί σε μόνιμο χωρίς τη διαδικασία που προβλέπεται για τον διορισμό στο Δημόσιο.

Μόνο που δεν ρωτήσαμε γιατί δεν μετατρέπονται αυτομάτως οι συμβάσεις τους σε αορίστου χρόνου.

Ρωτήσαμε γιατί, όταν οι ίδιες ανάγκες εμφανίζονται ξανά και ξανά, δεν δημιουργούνται πολύ περισσότερες μόνιμες θέσεις ώστε να καλύπτονται με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Για τους εκπαιδευτικούς, αλλά και για τα παιδιά που δικαιούνται ένα σχολείο με σταθερούς ανθρώπους και όχι αγχωμένους εκπαιδευτικούς που κάθε Σεπτέμβρη ξεκινούν ξανά από το μηδέν.

*Ο Χρήστος Αβραμίδης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK