από Mauvais Garcon - Piera del Bando

Κάθε χρόνο, οι ημέρες των Πανελλαδικών Εξετάσεων συνοδεύονται από μια πλημμύρα δηλώσεων και ευχολογίων

από πολιτικά πρόσωπα.

«Το πρόσφατο μήνυμα της πρώην Δημάρχου Κέρκυρας

και υποψήφιας βουλευτή προς τους μαθητές αποτελεί το

πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της επικοινωνιακής τακτικής».

Όταν όμως οι «στοργικές» λέξεις έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με την πραγματικότητα που οι ίδιοι οι πολιτικοί διαμορφώνουν, τότε οι ευχές μετατρέπονται σε εμπαιγμό για μαθητές και γονείς.

Ας δούμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις συγκεκριμένες αναφορές του κειμένου της.

«Η αξία σας δεν κρίνεται από ένα αποτέλεσμα, ούτε χωρά σε βαθμούς».

Αυτή η φράση θα είχε αξία αν δεν προερχόταν από έναν άνθρωπο που στηρίζει και υπηρετεί ένα σύστημα που κάνει ακριβώς το αντίθετο.

Το πολιτικό κατεστημένο που εκπροσωπεί θεσμοθέτησε την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ), έναν τεχνητό «κόφτη» που δεν νοιάστηκε ποτέ για την αξία ή τους κόπους των παιδιών.

Το σύστημά τους τιμωρεί τη «λάθος» μέρα, το άγχος και την ατυχία ενός γραπτού, πετώντας χιλιάδες μαθητές εκτός δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και αφήνοντας άδειες σχολές στα περιφερειακά ιδρύματα, όπως το Ιόνιο Πανεπιστήμιο.

Και ο κυνισμός κορυφώνεται, την ώρα που κλείνουν την πόρτα των δημόσιων αμφιθεάτρων σε παιδιά που έγραψαν λιγότερο, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες των ιδιωτικών κολλεγίων για όποιον έχει να πληρώσει δίδακτρα.

Για το σύστημα αυτό, η αξία του μαθητή τελικά δεν κρίνεται από το αποτέλεσμα, αλλά από το μέγεθος του πορτοφολιού της οικογένειάς του.

Στη συνέχεια, το μήνυμα αναφέρει:

«Δίπλα σας βρίσκονται οι οικογένειές σας, οι εκπαιδευτικοί σας και όλοι εμείς».

Οι οικογένειες και οι εκπαιδευτικοί είναι όντως εκεί, αλλά είναι εκεί μόνοι τους, επειδή το κράτος είναι προκλητικά απόν.

Η δημόσια, δωρεάν παιδεία έχει καταντήσει το πιο σύντομο ανέκδοτο. Οι γονείς έχουν μετατραπεί σε αποκλειστικούς χρηματοδότες ενός παραλυμένου συστήματος, ματώνοντας οικονομικά επί χρόνια στα φροντιστήρια για να καλύψουν τα κενά ενός σχολείου που έχει υποβαθμιστεί σε απλό εξεταστικό κέντρο.

Η πραγματικότητα που αρνούνται να δουν οι υποψήφιοι της εξουσίας είναι η σπαρακτική ατάκα που ακούγεται πλέον σε κάθε ελληνικό σπίτι:

«Παιδί μου, κοίτα να περάσεις κάπου εδώ κοντά, στον τόπο μας, γιατί δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να σε σπουδάσουμε σε άλλη πόλη».

Το αν θα σπουδάσει ένας νέος άνθρωπος αυτό που αγαπά εξαρτάται από το αν η οικογένειά του μπορεί να αντέξει το δυσβάσταχτο κόστος των ενοικίων και της ακρίβειας.

Υπάρχουν πλέον οικογένειες που αναγκάζονται να βάλουν υποθήκη το ίδιο τους το σπίτι για να καταφέρουν να πάρουν ένα δάνειο από την τράπεζα, ρισκάροντας το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους.

Και για ποιον λόγο;

Όχι για να κάνουν κάποια επιχειρηματική επένδυση , αν και θα μπορούσε να θεωρηθεί «επένδυση» η μόρφωση ενός παιδιού, αλλά προφανώς όχι σε αυτή τη χώρα.

Σε μια χώρα που το μόνο «μέλλον» που επιφυλάσσει για τους πτυχιούχους της είναι να καταλήξουν κακοπληρωμένα γκαρσόνια για να σερβίρουν τους τουρίστες, οι γονείς αναγκάζονται να χρεωθούν στις τράπεζες απλώς και μόνο για να πληρώσουν τα πανάκριβα νοίκια και τα έξοδα των σπουδών!

Σκεφτείτε, λοιπόν, την κατάντια, να βάζεις σε κίνδυνο τους κόπους μιας ζωής για ένα πτυχίο που το σύστημά τους έχει ήδη υποβαθμίσει. Το να εμφανίζονται μετά τα πολιτικά στελέχη και να λένε με στόμφο «είμαστε δίπλα σας», τη στιγμή που οι πολιτικές τους έχουν μετατρέψει τη μόρφωση σε ακριβό εμπόρευμα, το δικαίωμα στη σπουδή σε τραπεζικό χρέος και τη νέα γενιά σε αναλώσιμο προσωπικό της βαριάς μας «βιομηχανίας», αποτελεί μέγιστη πρόκληση.

Όσο για το περίφημο :

«Το μέλλον σας ανήκει / Η ζωή θα συνεχίσει να σας ανοίγει δρόμους»,

αναρωτιέται κανείς ποιο ακριβώς μέλλον επιφυλάσσει το πολιτικό πρόγραμμα που υπηρετεί η υποψήφια.

Αυτό της εργασιακής ανασφάλειας, των χαμηλών μισθών, των απλήρωτων υπερωριών και της 6ήμερης εργασίας; Όταν η μόνη προοπτική που προσφέρεται στη νέα γενιά επιστημόνων είναι είτε η υποαπασχόληση είτε η φυγή στο εξωτερικό (τροφοδοτώντας το ασταμάτητο Brain Drain), το να τους λένε ότι «το μέλλον τους ανήκει» ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο.

Οι νέοι άνθρωποι δεν θα βρουν «ανοιχτούς δρόμους» εξαιτίας αυτών των πολιτικών, αλλά μόνο αν συγκρουστούν με αυτές.

Αντί για γενικόλογα μηνύματα, θα έπρεπε να ανοίξει επιτέλους η συζήτηση για το πόσο λάθος είναι όλο αυτό που ζουν οι μαθητές και οι γονείς.

Αν υπήρχε πραγματική πολιτική βούληση, θα κοιτάζαμε το παράδειγμα των προηγμένων χωρών, όπως η Σκανδιναβία.

Εκεί, η είσοδος στα πανεπιστήμια δεν θυμίζει ρωσική ρουλέτα.

Στη Φινλανδία ή τη Σουηδία, ένας μαθητής εισέρχεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με βάση τον συνολικό του φάκελο, τις πραγματικές του κλίσεις, προσωπικές συνεντεύξεις ή ειδικά τεστ δεξιοτήτων της κάθε σχολής.

Το σχολείο εκεί προετοιμάζει πολίτες με κριτική σκέψη, χωρίς το εξοντωτικό άγχος της παπαγαλίας και χωρίς το ψυχικό τραύμα της απόρριψης μέσα σε τρεις ώρες εξετάσεων.

Φυσικά, ένα τέτοιο δίκαιο και δημόσιο σύστημα δεν πρόκειται να το εφαρμόσουν ποτέ, γιατί αν το έκαναν, θα θίγονταν άμεσα τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα της ιδιωτικής παραπαιδείας. Αν το σχολείο μόρφωνε πραγματικά, θα κατέρρεε η «βιομηχανία» των φροντιστηρίων και των ιδιαίτερων μαθημάτων, πάνω στην οποία έχει στηθεί μια ολόκληρη παραοικονομία εκατομμυρίων που απομυζά το υστέρημα της ελληνικής οικογένειας. Εδώ μάλιστα φτάνουμε στο απόλυτο σημείο για γέλια (ή μάλλον για κλάματα): έχει ακουστεί ακόμα και το απίστευτο επιχείρημα ότι επειδή οι μισθοί των εκπαιδευτικών είναι καθηλωμένοι στην εξαθλίωση, το κράτος τούς αφήνει εμμέσως τη «δυνατότητα» να συμπληρώνουν το εισόδημά τους μέσω της παραπαιδείας!

Αντί δηλαδή το κράτος να πληρώνει αξιοπρεπώς τους λειτουργούς του, μετακυλίει το κόστος στους γονείς, νομιμοποιώντας τη μαύρη αγορά της γνώσης.

Προτιμούν, λοιπόν, να συντηρούν αυτό το εξεταστικό έκτρωμα για να μη χαλάσουν τις καρδιές τους με τα οργανωμένα συμφέροντα, συνεχίζοντας να σπρώχνουν τον κόσμο στην ιδιωτική δαπάνη. Εκεί το κράτος αντιμετωπίζει τη μόρφωση ως κοινωνικό δικαίωμα και επένδυση για το μέλλον της χώρας, ενώ εδώ το δικό σας σύστημα τη μετατρέπει σε ψυχοφθόρα δοκιμασία για τους πολλούς, κέρδος για τους επιτήδειους και προνόμιο για τους λίγους. Αλλά για ένα τέτοιο μοντέλο απαιτείται κοινωνικό όραμα, όχι επικοινωνιακή διαχείριση.

Οι μαθητές και οι γονείς δεν έχουν ανάγκη από τις «συμπόνοιες» και τα προεκλογικά non-paper των υποψηφίων.

Τα παιδιά θα αγωνιστούν και θα πετύχουν παρά το σύστημα, και όχι επειδή τους το ευχήθηκαν εκείνοι που το συντηρούν.

Η πραγματική απάντηση των γονιών και των νέων ανθρώπων απέναντι σε αυτή την υποκρισία δεν δίνεται με ευχαριστήρια, αλλά με την κρίση τους απέναντι σε όσους υποθηκεύουν το μέλλον τους.

Η φωτό είνα τραβηγμένη σε ενα Πανεπιστήμιο της Σκανδιναβίας, είναι το καφέ και το εστιατοριο για τους φοιτητές.

Σημ Συντ. Πι ντελ Μπ :

Δίνουμε κάποια στοιχεία από την ανα τριετία διενεργούμενη έρευνα PISA(Programme International pour le Suivi des Acquis ) του ΟΟΣΑ πού λαμβάνει υπ΄όψιν τρείς τομείς γιά τους μαθητες των λυκείων κάθε χώρας.

Τα Μαθηματικά ,τις φυσικές και θεωρητικές επιστήμες και την κατανόηση του γραπτού.

Προηγείται η Ασία με πρώτη την Σιγκαπούρη κι ακολουθούν Μακάο,Ταιβάν Χονγκ Κονγκ, Νότια Κορέα , Μογγολία, Ιράν , Κίνα

Η Φιλανδία προηγείται τω ευρωπαϊκών χωρών με διαφορά , έπεται η Εσθονία, Ελβετία, Κάτω Χώρες ενω πέρα απ΄τον Ατλαντικό πρώτος ειναι ο Καναδάς.

Η Φιλανδία άρχισε εδώ και τριάντα χρόνια πρόγραμμα εξέλιξης των αιθουσών διδασκαλίας και των σχολικών κτιρίων γενικά ,όπου τα θρανία τοποθετούνται πάντα κυκλικά ,οι δάσκαλοι δέν έχουν έδρα είναι ανάμεσα στους μαθητές στις άνετες αίθουσες υπάρχει επιπωμένη γωνία ξεκούρασης και ηρεμίας γιά όποιον βαριέται η δέν μπορεί να παρακολουθησει το μάθημα ....

Ε!πώς νά μην είναι πρώτοι γαμώ τα λυκειά σας κωλοέλληνες!!!