Του Γιώργη Γιαννακέλη - vathikokkino.gr

Το σημερινό σόου με την πάταξη της διαφθοράς περιλαμβάνει την είδηση που αναφέρει ότι η αστυνομία συνέλαβε πέντε άτομα, “που εμπλέκονται τόσο σε υποθέσεις εκβιασμών για προστασία σε καταστήματα, όσο και σε επιθέσεις με χειροβομβίδες, αλλά και σε απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά ιδιοκτήτη επιχείρησης στο κέντρο της Αθήνας. Στην υπόθεση εμπλέκονται άλλα τέσσερα τα οποία είναι ήδη σε διάφορες φυλακές για άλλες υποθέσεις”.

Ολη αυτή η σκηνοθεσία είναι τόσο άτσαλα φτιαγμένη, που η σκοπιμότητά της κάνει μπαμ. Γράφει π.χ σήμερα πρωτοσέλιδα η “Εστία”: “Ίσως κάποιοι στην κυβέρνηση να νομίζουν ότι έτσι αποπροσανατολίζουν τον κόσμο. Ότι βομβαρδίζοντας τους πολίτες με ειδήσεις αποκαλύψεως απατών και σκανδάλων περισπούν την προσοχή τους από τα εθνικά και άλλα μεγάλα προβλήματα, που συσσωρεύει στη χώρα η άφρων πολιτική της.

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Οι αποκαλύψεις που γίνονται μάλλον προσανατολίζουν τους πολίτες να αρχίσουν να βλέπουν τι γίνεται πίσω από την πλάτη τους. Πόσες απάτες και αρπαγές διαπράττονται κάτω από το αδιαπέραστο κάλυμμα μιας υποτιθέμενης ανάπτυξης, με το κράτος να κάνει ότι σταυρωμένα μάτια επί δεκαετίες. Και ευλόγως διερωτώνται: «Γιατί τώρα;».

Βεβαίως, όλοι γνωρίζουν την απάντηση. Οι μόνοι που δεν την ομολογούν είναι αυτοί που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επωφελούνται από τις απάτες και τη διαφθορά”.

Ας παίξουμε όμως στο γήπεδο τους.

Αν θέλει κανείς να καταλάβει πού πραγματικά παίζεται το μεγάλο παιχνίδι με το δημόσιο χρήμα, και ποιοι είναι οι μεγαλοαπατεώνες που το λεηλατούν, δεν χρειάζεται να περιοριστεί στις υποθέσεις με τις πίτσες, τα «Χωριάτικα» και τις διάφορες ΜΚΟ. Αυτές μπορεί να προσφέρονται για αστυνομικά δελτία, εντυπωσιακές αποκαλύψεις και τηλεοπτικά σόου, αλλά μπροστά στα δισεκατομμύρια που διακινούνται μέσω των δημόσιων συμβάσεων μοιάζουν με μικροϋποθέσεις.

Ας δούμε τα στοιχεία, που έχουν δημοσιευτεί και αφορούν την τελευταία εξαετία διακυβέρνησης της Ν.Δ.

Σύμφωνα με δημοσιευμένα δεδομένα, το ποσοστό των δημόσιων προμηθειών που πραγματοποιείται με απευθείας αναθέσεις κυμαίνεται από 76,7% έως 84,3%. Σε καταγραφή περίπου 246.000 δημόσιων συμβάσεων, οι 188.740 αφορούσαν απευθείας αναθέσεις.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικά είναι τα συγκεντρωτικά στοιχεία της εξεταζόμενης περιόδου: 993.089 απευθείας αναθέσεις, συνολικού ύψους 12,7 δισεκατομμυρίων ευρώ!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, περίπου 8 δισεκατομμύρια ευρώ κατευθύνθηκαν σε διαγωνισμούς στους οποίους υπήρχε ένας και μοναδικός προσφέρων. Δηλαδή, διαδικασίες που υποτίθεται ότι εξασφαλίζουν τον ανταγωνισμό, αλλά στην πράξη καταλήγουν να έχουν έναν μόνο ενδιαφερόμενο. (Κάποιος κακόπιστος θα έλεγε ότι ήταν φωτογραφικές και στημένες).

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πάρτι. Εδώ βρίσκονται τα μεγάλα ερωτήματα για το ποιοι παίρνουν τις δουλειές, ποιοι εισπράττουν τα δημόσια κονδύλια, ποιοι εξασφαλίζουν προνομιακή πρόσβαση στις κρατικές προμήθειες και ποιοι έχουν τη δυνατότητα να μετατρέπουν το δημόσιο χρήμα σε ιδιωτικό κέρδος.

Οι απευθείας αναθέσεις έχουν πολιτική υπογραφή. Οι διαγωνισμοί έχουν όρους, προϋποθέσεις και αποφάσεις. Υπάρχουν υπουργεία, κρατικοί οργανισμοί, διοικήσεις και κυβερνητικά επιτελεία που διαχειρίζονται αυτόν τον τεράστιο μηχανισμό κατανομής δημόσιου πλούτου. Αυτό είναι το σύστημα που πρέπει να ελεγχθεί. Όχι μόνο οι επιμέρους κομπιναδόροι, αλλά και οι πολιτικές αποφάσεις που δημιουργούν το περιβάλλον μέσα στο οποίο ανθούν οι πελατειακές σχέσεις, οι φωτογραφικές διαδικασίες και οι προνομιακές αναθέσεις. Γιατί άραγε η ερευνητική δημοσιογραφία δεν ασχολείται μ’ αυτό το θέμα; 

Κι ενώ η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανιστεί ως αμείλικτος διώκτης του οργανωμένου εγκλήματος, με αλλεπάλληλες ανακοινώσεις για εξαρθρώσεις κυκλωμάτων, τα πολύ μεγαλύτερα ερωτήματα για τη διαχείριση δισεκατομμυρίων δημόσιου χρήματος παραμένουν.

Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε: μπροστά στα 12,7 δισεκατομμύρια των απευθείας αναθέσεων και στα περίπου 8 δισεκατομμύρια των διαγωνισμών με έναν μόνο προσφέροντα, οι πίτσες, τα «Χωριάτικα» και οι ΜΚΟ είναι γατάκια.

Η μεγάλη λεηλασία δεν γίνεται στα σκοτεινά. Γίνεται με υπουργικές υπογραφές, κρατικές σφραγίδες και διαδικασίες που εμφανίζονται απολύτως νόμιμες. Και γι’ αυτό ακριβώς το πολιτικό ερώτημα δεν σταματά στους τελευταίους τροχούς της αμάξης. Φτάνει μέχρι την κορυφή της κυβερνητικής εξουσίας, στο Μέγαρο Μαξίμου. Και εδώ είναι η ουσία για την οποία δεν μιλάει κανένα καθεστωτικό ΜΜΕ.