Της Μελιάννας Μάκαρη, Από selidodeiktis

Εμείς που λες, μεγαλώσαμε με τον “άνθρωπο που τον μποδίζουν να βαδίσει” και το “τακ τακ εσύ – τακ τακ εγώ” να παίζεται από την ορχήστρα του Μουσικού.

Εμείς που λες, μεγαλώσαμε με τα θεατρικά έργα που γράψαμε οι ίδιοι οι μαθητές για την 17η Νοέμβρη στις σχολικές μας γιορτές και τον Γιάννη με την μπάσα του φωνή να επαναλαμβάνει στο τέλος της παράστασης εκείνη την κραυγή που έχει μείνει ανεξίτηλη στην μνήμη του λαού μας και αντηχεί μέχρι και σήμερα στα αυτιά μας το “Αδέρφια μας στρατιώτες”. Μεγαλώσαμε λιώνοντας σόλες πρώτα κάνοντας πάνω κάτω την Αριστομένους με μαθητικά πανό και μετά στο οδόστρωμα της Πανεπιστημίου πνιγμένοι από χημικά και δακρυγόνα. Μεγαλώσαμε με την καθηγήτρια μας στη Γ’ λυκείου να μας λέει στις 15 Νοέμβρη για το τριήμερο του Πολυτεχνείου και για το πώς του χρόνου όλοι και όλες πρέπει να είμαστε εκεί για την ιστορική μνήμη, για την σύνδεση των αγώνων του τότε με τους αγώνες του σήμερα.

Εμείς που λες, μεγαλώσαμε και είδαμε να συλλαμβάνονται σε αστυνομικές επιχειρήσεις από το Πολυτεχνείο μέχρι τα Σεπόλια, όσοι και όσες κράτησαν αυτή τη μνήμη ζωντανή σε εκείνη την περίοδο της πανδημίας που πέρασε σαν οδοστρωτήρας πάνω στον λαό και στην νεολαία, αξιοποιώντας αφηγήματα έκτακτης ανάγκης για να άρει τα κεκτημένα των αγώνων. Και αυτοί και αυτές εκεί, πρόταξαν τα στήθη τους στους οδοστρωτήρες, σύρθηκαν για χρόνια σε δικαστικές αίθουσες, κρατώντας στις πλάτες τους την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού.

Εμείς που λες, μεγαλώσαμε ανεβοκατεβαίνοντας έδρανα σε φοιτητικά αμφιθέατρα γενικών συνελεύσεων κάθε χρονιά νοηματοδοτώντας εκείνο το «Ψωμί – Παιδεία –Ελευθερία». Κάθε χρονιά, νοηματοδοτώντας εκείνο το «Έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ». Κι αν ακουστήκαμε πολλές φορές γραφικοί, λέγοντας ότι το Πολυτεχνείο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, χαλάλι, γιατί κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο πως είχαμε δίκιο. Είχαμε δίκιο για το ψωμί που πληρώνουμε εμείς το κόστος των πολέμων τους και μας τελειώνει ο μισθός στη μέση του μήνα. Είχαμε δίκιο για την παιδεία όταν τα λαϊκά παιδιά της γειτονιάς που μεγαλώσαμε βλέπουν με τηλεσκόπια πλέον το πανεπιστήμιο, όταν αυτό γίνεται όλο και παραπάνω πεδίο κερδοφορίας. Είχαμε δίκιο για την ελευθερία όταν τόσα χρόνια τα ρούχα μας δεν λένε να ξεμυρίσουν από τα χημικά, όταν οι φίλοι μας σέρνονται για παρόν στα τμήματα κάθε πρώτη του μήνα επειδή διαδήλωσαν για την Παλαιστίνη, όταν τα πανεπιστήμια της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, της συλλογικοποίησης και των κινημάτων έχουν γίνει αποστειρωμένοι χώροι με κάμερες, πειθαρχικά και πρυτάνεις που τα αποκαλούν μαγαζιά τους.

Έτσι μεγαλώσαμε εμείς . Έτσι μεγάλωσαν και αυτά παιδιά, με αυτές τις ιδέες, με αυτές τις λιωμένες σόλες, με αυτό το θάρρος που τα κάνει να στέκονται ατρόμητα σε έδρανα δικαστηρίων και σε πειθαρχικές ακροάσεις, γαλουχήθηκαν, εμπνεύστηκαν, βρήκαν την ιστορική τους καταγωγή και οραματίστηκαν την ιστορική τους συνέχεια στα τριήμερα και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Με οποία αφορμή κι αν χρησιμοποιούν, αυτό που φοβούνται και θέλουν να εξαλείψουν είναι αυτή η ιστορική ορμή. Θέλουν να τελειώνουν με αυτά τα παιδιά των πορειών, των καταλήψεων, των αγώνων , των διεκδικήσεων.

Όμως οι χούντες γεννούν Πολυτεχνεία.

Και αυτά τα παιδιά το έχουν γραμμένο αυτό στο πετσί τους.

• Η Μελιάννα Μάκαρη είναι απόφοιτη ΕΜΠ, εργαζόμενη στην Πληροφορική.