Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Ομόθυμα, οι τέσσερις παρατάξεις της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΟΛΜΕ (ΑΣΕ/ΠΑΜΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ) απέρριψαν την πρόταση των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων για νέο γύρο γενικών συνελεύσεων την εβδομάδα 30/11–4/12 και σύγκληση Γενικής Συνέλευσης Προέδρων στις 5/12.

Η πρόταση στόχευε να υπάρξει συνέχεια στους αγώνες μετά τις κινητοποιήσεις της 21/10 και της 25/11, με κατεύθυνση την οργάνωση ενός πολύμορφου και παρατεταμένου αγώνα διαρκείας, ικανού να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τον κλάδο στη διεκδίκηση κρίσιμων και επιτακτικών αιτημάτων. Αφετηρία αυτής της αγωνιστικής πορείας θα μπορούσε να αποτελέσει μια απεργιακή κινητοποίηση με αφορμή την κατάθεση του προϋπολογισμού.

Πέρα από τις επιμέρους δικαιολογίες και υπεκφυγές, κοινός παρονομαστής της στάσης αυτών των παρατάξεων είναι η επιλογή της κινηματικής άπνοιας, της αδράνειας και της αναμονής ενόψει των Χριστουγέννων και των εκλογών στις ΕΛΜΕ.

«Που κατά βάθος έγιναν σαν ένα είδος υπηρέται των Ρωμαίων»

(Κ. Π. Καβάφης)

Ο κρατικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός (ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ), αλλά και ο συνδικαλισμός του λεγόμενου «ρεαλισμού» και της υποταγής (ΑΣΕ/ΠΑΜΕ), αποτελούν, από διαφορετικές αφετηρίες, εμπόδιο στην ανάπτυξη ενός μαχητικού, ανεξάρτητου και μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος. Υπηρετούν, με τον τρόπο τους, έναν συνδικαλισμό αποσπασματικών κινητοποιήσεων, χωρίς ουσιαστική προετοιμασία, συνέχεια και προοπτική νίκης.

Η σκουριά του συνδικαλισμού της υποταγής και της ανάθεσης διεισδύει βαθιά ακόμη και σε δυνάμεις που εμφανίζονται ως υπερασπιστές των αγώνων και χαϊδεύουν αυτιά. Εκπρόσωποί τους αξιοποιούν θέσεις και αξιώματα και, λειτουργώντας ως επιτήδειοι ψηφοθήρες, αναπαράγουν τα πρότυπα των αστών πολιτικών. Επιστρατεύουν μια γλώσσα ψευδών και παραπλάνησης, συκοφαντώντας κάθε δύναμη και κάθε αγωνιστή που αποκαλύπτει τις αντιφάσεις και τα ψεύδη τους και υπερασπίζεται έναν συνδικαλισμό που δεν αλλοτριώνει, αλλά χειραφετεί.

Θέλουν τον κλάδο να στέκει στη γωνία, βουβός και ακίνητος, και μια ιστορική Ομοσπονδία να παραμένει σε καθεστώς παρατεταμένης παράλυσης! Αποδεικνύουν έτσι ότι οι παρατάξεις του πρώην και του νυν κυβερνητικού μηχανισμού δεν λειτουργούν ως ζωντανές δυνάμεις συλλογικής δράσης, αλλά ως εκλογικοί μηχανισμοί, μηχανισμοί χειραγώγησης και εγκλωβισμού των συνειδήσεων των εκπαιδευτικών.

Παρατάξεις που λειτουργούν ως ιμάντες μεταβίβασης κομματικών γραμμών, με κοινό αποτέλεσμα την παραπέρα αποσυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος και την ανοχή ή και στήριξη της εκπαιδευτικής πολιτικής, όπως αυτή υπαγορεύεται από την ΕΕ, τον ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ.

Στον δρόμο του αγώνα

Απέναντι στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να συσπειρωθούν στα σωματεία τους. Γιατί τα σωματεία και τα συνδικάτα «ανασαίνουν» και ζουν μόνο μέσα από την ενεργητική συμμετοχή των εργαζομένων, όταν αυτοί αποφασίζουν να δράσουν συλλογικά και όχι να αναθέτουν σε άλλους την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Είναι ώρα να πάρουν οριστικό διαζύγιο από τον κρατικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, από τον επαγγελματικό συνδικαλισμό της υποταγής, που ζει στα υπουργικά γραφεία και αγνοεί τις αγωνίες και τους αγώνες της μαχόμενης εκπαίδευσης. Να πρωτοστατήσουν στην άμεση, δημοκρατική οργάνωση της αντίστασης και των αγώνων ανατροπής.

Στις σημερινές σκληρές πολιτικές συνθήκες, που χαρακτηρίζονται από τον πόλεμο, την ακρίβεια, τη φτώχεια και την επίθεση στα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα, η ανασυγκρότηση των σωματείων σε ταξική και αγωνιστική κατεύθυνση είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Προϋποθέτει σύγκρουση με τις δυνάμεις της ηττοπάθειας, της συνθηκολόγησης και της υποταγής.

Απαιτείται ένα ισχυρό, μαζικό και ανεξάρτητο συνδικαλιστικό κίνημα, με στόχο την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΟΟΣΑ στην εκπαίδευση και την κοινωνία, αλλά και την ανάπτυξη ενός ρωμαλέου αντιπολεμικού κινήματος.

Γι' αυτό είναι αναγκαίο να προετοιμαστεί ο κλάδος για έναν παρατεταμένο και πολύμορφο αγώνα, με βασικούς άξονες:

- Την ανατροπή της αξιολόγησης και της κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών.

- Την κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων και της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ).

- Την απόκρουση των σχεδιασμών για το Εθνικό Απολυτήριο.

- Τη διεκδίκηση ουσιαστικών αυξήσεων στους μισθούς και την αντιμετώπιση της ακρίβειας και της φτώχειας.

- Την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης για όλους.

Οι αγώνες που απαιτούνται θα γίνουν. Θα γίνουν γιατί είναι αναγκαίοι. Θα γίνουν γιατί είναι μονόδρομος. Και θα γίνουν κόντρα σε όλα τα κέντρα εξουσίας του συστήματος, κόντρα στις «νομιμότητες» της υποταγής και στις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες!