11-22-2026 19:58
Αθλητικά
- Κατηγορία: Εκπαίδευση
Πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών: Βαριές ποινές για συνδικαλιστική δράση – Επιχείρηση τρομοκράτησης και φίμωσης των εκπαιδευτικών
Του Γιώργου Κ. Καββαδία
Η επιβολή εξοντωτικών πειθαρχικών ποινών σε εκπαιδευτικούς για τη συνδικαλιστική και πολιτική τους δράση αποτελεί μια ιδιαίτερα σοβαρή εξέλιξη για τη δημόσια εκπαίδευση και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Το Πειθαρχικό Συμβούλιο επέβαλε στους εκπαιδευτικούς Δ. Χαρτζουλάκη, μέλος της Α΄ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής και πρώην μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά, και Χ. Χοτζόγλου, μέλος της ΕΛΜΕ Πειραιά, την ποινή της προσωρινής παύσης για τρεις μήνες, με πλήρη στέρηση των αποδοχών τους.
Πρόκειται για μια εξοντωτική ποινή, καθώς οι δύο εκπαιδευτικοί τίθενται εκτός σχολείου για τρεις μήνες χωρίς μισθό. Το γεγονός αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς ότι η Χρύσα Χοτζόγλου είχε ήδη απομακρυνθεί από το σχολείο για περίπου 18 μήνες, με απόφαση του υπουργείου Παιδείας περί δυνητικής αργίας. Η υπόθεση αφορά την έκφραση διαφωνίας και διαμαρτυρίας, από κοινού με μαθητές και εκπαιδευτικούς, για την πραγματοποίηση αξιολόγησης σε σχολείο του Πειραιά. Μια κινητοποίηση που εξέφραζε την αντίθεση στην αξιολόγηση, όπως αυτή είχε αποτυπωθεί και στις συλλογικές αποφάσεις της ΟΛΜΕ και των ΕΛΜΕ.
Την ίδια στιγμή, στον συνταξιούχο πλέον εκπαιδευτικό Γ. Καββαδία, πρώην μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά, επιβλήθηκε ποινή στέρησης ενός μήνα μισθού για άρθρο που είχε δημοσιευθεί στο alfavita, ενώ στον Ν. Χατζηανδρέου, μέλος της ΕΛΜΕ Πειραιά, επιβλήθηκε ποινή στέρησης αποδοχών 15 ημερών, επειδή είχε ασκήσει κριτική στον τότε γενικό γραμματέα του υπουργείου Παιδείας, Αλέξανδρο Κόπτση, για τους χειρισμούς του στην κατάρρευση του συστήματος της Τράπεζας Θεμάτων το 2025 σε κλειστή ομάδα στα ΜΚΔ!!!
Στο στόχαστρο η ελεύθερη έκφραση και η συνδικαλιστική δράση
Η πειθαρχική αντιμετώπιση εκπαιδευτικών για τη δημόσια έκφραση διαφωνίας, τη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις και την άσκηση κριτικής στη διοίκηση στοχεύει στη διαμόρφωση ενός εκπαιδευτικού - δημόσιου υπαλλήλου πειθήνιου και άβουλου, ευάλωτου στις διαθέσεις των ανωτέρων του. Η επίκληση αόριστων κατηγοριών, όπως η «ανάρμοστη» ή «αναξιοπρεπής συμπεριφορά», μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο εκφοβισμού, περιορίζοντας την ελεύθερη έκφραση και δημιουργώντας ένα αντιπαιδαγωγικό κλίμα εχθρότητας, καχυποψίας και σιωπής στους εργασιακούς χώρους. Το σπιράλ του αυταρχισμού και των διώξεων συνδέεται άρρηκτα με την εκαπιδευτική πολιτική που διαμορφώνει ένα σχολείο έντασης των ταξικών φραγμών με αξιολόγηση – χειραγώγηση – κατηγοριοποίηση, με Τράπεζα θεμάτων – ΕΒΕ – εξετάσεις PISA – Εθνικό Απολυτήριο κ.α. Ένα σχολείο ανταγωνιστικό – νεκροταφείο δικαιωμάτων!
Ο διοικητικός μηχανισμός και στελέχη υλοποιούν την κυβερνητική πολιτική υιοθετώντας τις αντιδραστικές πρακτικές του εκφοβισμού, της τρομοκράτησης και των απειλών και της ποινικοποίησης των αγώνων, με τα χουντικής κοπής μέτρα των πειθαρχικών διώξεων των συνδικαλιστών και των απεργών συναδέλφων, με τις αγωγές εναντίον των συνδικαλιστικών οργάνων κλπ. Μάλιστα κάποια από αυτά τα στελέχη εκμεταλλευόμενοι τις διοικητικές θέσεις και τη στήριξή τους από τη Διοίκηση, το Υπουργείο Παιδείας και την κυβέρνηση δεν ανέχονται την παραμικρή κριτική στις αποφάσεις τους και βάζουν στο στόχαστρο αγωνιστές εκαπιδευτικούς και παρατάξεις για τις απόψεις τους και τις ανακοινώσεις. Τα νέα ήθη επιβάλλουν τη λογοκρισία, θεωρούν πειστήριο «εγκλήματος» ακόμα και τις συνδικαλιτικές ανακοινώσεις!
Αυτός ο νεοδοσιλογισμός στην εκπαίδευση εκφράζεται από στελέχη του διοικητικού μηχανισμού και στελέχη της φιλοκυβερνητικής συνδικαλιστικής παράταξης που λειτουργούν ως παρακράτος – προέκταση του διοικητικού μηχανισμού. Στοχοποιούν, συκοφαντούν, σκευωρούν, στήνουν μηχανισμούς χαφιεδισμού και παρακολούθησης ακόμα και της προσωπικής ζωής και παραμένουν μέλη του συνδικάτου. Διώκτες και διωκόμενοι στο ίδιο συνδικάτο!
Οι τρεις γραμμές στο εκπαιδευτικό κίνημα για τις διώξεις
Η πρώτη είναι η γραμμή ανοχής και συνενοχής από τις δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Για τη ΔΑΚΕ (Διοικητικός Αυτοματισμός Καρφώματος Εκπαιδευτικών) είναι πλέον καθαρό ότι ο ρόλος τους στον συνδικαλισμό είναι να τον χρησιμοποιούν σαν σκαλοπάτι για να γίνουν αξιολογητές και προϊστάμενοι. Και για να υπερασπίζονται το κυβερνητικό έργο της κατεδάφισης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Το γεγονός ότι σε αυτόν τον βρώμικο ρόλο έχουν βρει συνοδοιπόρους σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο και σε όλες τις κρίσιμες αποφάσεις (ηλεκτρονικές εκλογές, αξιολόγηση, αδράνεια της ΟΛΜΕ) τις ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ και κατά περίπτωση την ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, είναι κάτι που πρέπει να γίνει σαφές πλέον σε όλους.
Η ΔΑΚΕ είναι μία παράταξη που έχει γεμίσει τα ψηφοδέλτιά της με ανθρώπους του διοικητικού μηχανισμού, διευθυντές, μέλη των Τοπικών Συμβουλίων Επιλογής, συμβούλους, δηλαδή ΑΞΙΟΛΟΓΗΤΕΣ. Η πλειονότητα, επίσης, των εκπροσώπων της στα ΔΣ των ΕΛΜΕ έχουν θέσεις στο διοικητικό μηχανισμό, σε μια περίοδο που ο κλάδος δίνει σκληρές μάχες για να αντιμετωπίσει τον αυταρχισμό, τις απόπειρες καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων, τη βιομηχανία διώξεων, τη φίμωση και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, που στις περισσότερες περιπτώσεις εκπορεύονται από μέλη και στελέχη της.
Η γραμμή του συμβιβασμού των ίσων αποστάσεων και της συνδιαλλαγής: Μεγάλα λόγια – μικρές πράξεις
Παρά τα όποια λόγια και τις δειλές πράξεις και τις συμβολικές ή πραγματικές κατόπιν πίεσης κινητοποιήσεις η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ δεν προωθεί τη γραμμή του αγώνα, αλλά τη γραμμή των «2 Σ». Συμβιβασμός – Συνδιαλλαγή. Έτσι εμφανίζεται ως «υπεύθυνη» δύναμη που «ενώνει» και δε διχάζει τους εκπαιδευτικούς και μπορεί να συνδιαχειρίζεται και να συνδιαλέγεται με το σύστημα. Η δύναμη που αναλαμβάνει τον ρόλο του διαμεσολαβητή με τον διοικητικό μηχανισμό της εκπαίδευσης και με αυτή τη γραμμή ανακαλύπτει «νίκες» ροκανίζοντας συνειδήσεις με τη λογική της ανάθεσης. Η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ υποβαθμίζει πανελλαδικά το ζήτημα των διώξεων κλείνοντας τα μάτια ή και εξωραϊζοντας την αυταρχική πραγματικότητα του σχολείου και τον αυταρχικό ρόλο του διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης. Εξωραϊζει τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία ενάντια στην πολιτική και συνδικαλιστική δράση.
Η γραφειοκρατία ΔΟΕ – ΟΛΜΕ
Σε αυτό το πλαίσιο η γραφειοκρατία των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών με πρώτη δύναμη εκλογικά την ΑΣΕ/ΠΑΜΕ κρατά μια στάση αφωνίας και απραξίας. Υποβαθμίζει το θέμα των διώξεων, χωρίς κάποιο σχέδιο αγωνιστικής δράσης! Ακόμα και για μια σειρά σοβαρών διώξεων και εξοντωτικών ποινών αρνούνται να εκδώσουν ακόμα και μια ανακοίνωση! Η πλειονότητα των μελών της απέχει επιδεικτικά και εκκωφαντικά από συγκεντρώσεις διαμαρτυρία και αλληλεγγύης σε διωκόμενους εκπαιδευτικούς. Δεν αρκούν κάποια ψηφίσματα και ανακοινώσεις, αν και όποτε το θυμηθούν, ακόμα και κάλεσματα σε συγκεντρώσεις που δε συμμετέχουν ούτε τα μέλη του ΔΣ.
Η γραμμή του αγώνα και της αντίστασης
Απέναντι στην αντιλαϊκή, την αυταρχική εκπαιδευτική ο ανυποχώρητος συλλογικός αγώνας, ο δρόμος των μαζικών κινητοποιήσεων είναι μονόδρομος. Με τα σωματεία, τις ΓΣ, τις επιτροπές αγώνα και τον συντονισμό τους, να ανοίξει ο δρόμος αντεπίθεσης, κόντρα στην υποταγή και την ήττα. Τα συνδικάτα μπορούν και πρέπει να αντισταθούν, όπως έχει φανεί από μια σειρά κινητοποιήσεις και δράσεις κόντρα στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς τη λογική του Πόντιου Πιλάτου και ισαποστακισμούς από διώκτες και διωκόμενους, χωρίς να καλύπτουν σκευωρούς. Η ενότητα και η συσπείρωση όλων όχι σε μια γραμμή συμβιβασμού, αλλά σε μια γραμμή αγώνα και αντίστασης μπορεί να πιέσει για να γίνει πράξη το σύνθημα ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ. Στο επίκεντρο τίθενται η ανάκληση όλων των διώξεων, η κατάργηση των νόμων της αξιολόγησης και η υπεράσπιση των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων. Παράλληλα, προβάλλεται η ανάγκη κατάργησης του αντιδραστικού θεσμικού πλαισίου του ν. 3528/2007 (Υπαλληλικός Κώδικας), όπως τροποποιήθηκε, ιδίως με τον ν. 5225/2025.
Το διακύβευμα ξεπερνά τα όρια της εκπαίδευσης. Αφορά το δικαίωμα στην απεργία, στη διαδήλωση, στη διαμαρτυρία, στην κριτική και στην ελεύθερη διατύπωση γνώμης. Αφορά συνολικά τη δυνατότητα των εργαζομένων και της κοινωνίας να αντιστέκονται και να διεκδικούν.
Κανένας μόνος του! Όλοι για έναν και καθένας για όλους!
Πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών: Βαριές ποινές για συνδικαλιστική δράση – Επιχείρηση τρομοκράτησης και φίμωσης των εκπαιδευτικών
Του Γιώργου Κ. Καββαδία Η επιβολή εξοντωτικών πειθαρχικών ποινών σε εκπαιδευτικούς για τη συνδικαλιστική και πολιτική τους δράση αποτελεί μια ιδιαίτερα σοβαρή εξέλιξη για τη...
Eurostat: Μαύρη πρωτιά για τη φτώχεια στην Ελλάδα – Δουλεύουμε, αλλά δεν τα βγάζουμε πέρα και οι ιατρικές εξετάσεις…περιμένουν