Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 30 Νοεμβρίου, στο 1ο ΓΕΛ Καλλιθέας (ΙΖΟΛΑ), η εκδήλωση της ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης – Καλλιθέας – Μοσχάτου με θέμα:
«Δικαιοσύνη τώρα! Η αλήθεια δεν μπαζώνεται.»

Η αίθουσα γέμισε από εκπαιδευτικούς, μαθητές, γονείς και πολίτες, οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στη συζήτηση που ακολούθησε. Η εκδήλωση ανέδειξε, για μία ακόμη φορά, όλες τις κρίσιμες πτυχές του εγκλήματος των Τεμπών, τη συνεχιζόμενη ανάγκη για πλήρη διαλεύκανση και την απαίτηση για πραγματική απόδοση ευθυνών.

Οι ομιλητές -Μαρία Καρυστιανού και Ηλίας Παπαγγελής από τον Σύλλογο Πληγέντων, ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηγεωργίου και ο Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Γιώργος Γκρίλης- προσέφεραν σημαντικές πληροφορίες, τεκμηριωμένες τοποθετήσεις και συγκλονιστικές μαρτυρίες, ενώ διαδικτυακή παρέμβαση έκανε ο τεχνικός σύμβουλος οικογενειών θυμάτων Βασίλης Κοκοτσάκης. Ο Αντώνης Αντωνίου, Αντιπρόεδρος της ΕΛΜΕ, προλόγισε την εκδήλωση.

Η μεγάλη συμμετοχή και το έντονο ενδιαφέρον των παρευρισκομένων επιβεβαίωσαν ότι η κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη παραμένει ισχυρή και ζωντανή. Ως εκπαιδευτική κοινότητα συνεχίζουμε να στεκόμαστε στο πλευρό των οικογενειών και να στηρίζουμε τον αγώνα για αλήθεια, διαφάνεια και σεβασμό της ανθρώπινης ζωής.

Επισυνάπτεται ολόκληρη η ομιλία του Προέδρου της ΕΛΜΕ.
Ολόκληρη η εκδήλωση βρίσκεται εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=1tIS5CZu0Vs&t=3206s

*****

Η ομιλία του Προέδρου της ΕΛΜΕ, Γιώργου Γκρίλη

Δικαιοσύνη τώρα!

Κατ΄ αρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω για τη μεγάλη τιμή που μας έκαναν όλοι οι καλεσμένοι μας να παραβρεθούν σήμερα εδώ μαζί μας: ο κύριος Ηλίας Παπαγγελής, ο οποίος ήταν και στην εκδήλωση του Μαΐου παρών (όποτε τον χρειαζόμαστε είναι μαζί μας), ο δημοσιογράφος της ΕΦΣΥΝ κύριος Άρης Χατζηγεωργίου (από τις λίγες δημοσιογραφικές πένες που τιμούν το λειτούργημά τους), ο κύριος Κοκοτσάκης που θα παρέμβει διαδικτυακά και είναι ο άνθρωπος, χάρη στον οποίο και χάρη στο επιτελείο του μάθαμε και μαθαίνουμε τι πραγματικά συνέβη όχι μόνο εκείνη τη μοιραία νύχτα, αλλά και σε όλο το μετέπειτα διάστημα με το επιχειρούμενο μπάζωμα της αλήθειας και βέβαια την κυρία Μαρία Καρυστιανού. Κυρία Καρυστιανού θα σας εξομολογηθώ ότι μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει ούτε μία φορά να σας ακούσω χωρίς να δακρύσω – θα το προσπαθήσω φιλότιμα σήμερα γιατί θα είμαι στο πάνελ, αλλά δεν μπορώ να το εγγυηθώ… Θα ήθελα να ευχαριστήσω για τη στήριξη, τον ΣΕΠΕ Καλλιθέας και την κυρία Βάσια Χιώτη και την Ένωση Γονέων Καλλιθέας και την κα Βασιλική Κολιβίρα. Να πω σε αυτό το σημείο, ότι μέρος του πολέμου που βιώνουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί (και θα αναφερθώ στην πορεία αναλυτικότερα σ΄ αυτό) είναι τα fake news ότι δήθεν γονείς και εκπαιδευτικοί είμαστε αντίπαλα στρατόπεδα. Λοιπόν εγώ προσωπικά, στα 18 χρόνια που έχω την τιμή να υπηρετώ την Εκπαίδευση, όχι μόνον δεν ένιωσα ούτε στιγμή ότι οι γονείς είναι απέναντί μας (εξάλλου και εμείς οι εκπαιδευτικοί είμαστε και οι ίδιοι γονείς μαθητών), αλλά αντίθετα είμαστε (ειδικά στα πιο σημαντικά ζητήματα) πάντα μαζί! Και τονίζω αυτό το “Πάντα μαζί”, γιατί στην παρούσα συγκυρία που η δημόσια Εκπαίδευση στην πόλη μας δοκιμάζεται, στην κυριολεξία, με τα σχέδια που κάνει το υπουργείο και η διοίκηση για δημιουργία Ωνάσειου στην πόλη μας, είμαστε από την πρώτη στιγμή μαζί υπέρ του ενιαίου, δημόσιου και δωρεάν σχολείου της γειτονιάς και θα σταθούμε εμπόδιο σε κάθε σκέψη διάκρισης και κατηγοριοποίησης της Δημόσιας Εκπαίδευσης και των σχολείων, σε σχολεία αρίστων και σχολεία Β διαλογής. Επίσης, να ευχαριστήσω από καρδιάς τον Δήμο Καλλιθέας και προσωπικά τον Δήμαρχο κύριο Ασκούνη και τους κυρίους Αντιδημάρχους Παιδείας κο Εμιρζά και Πολιτισμού κο Γερολυμάτο, και τους συνεργάτες τους για την υποδειγματική στην κυριολεξία συνεργασία που είχαμε όχι μόνο σε αυτή την εκδήλωση, αλλά και στο 1^ο Μουσικό Μαθητικό Φεστιβάλ που συνδιοργανώνουμε από κοινού, εδώ στον ίδιο χώρο, στις 18 Δεκεμβρίου. Από καρδιάς ευχαριστούμε κύριε Δήμαρχε και κύριοι Αντιδήμαρχοι και θα θέλαμε, όπως είμαστε εδώ, μαζί και ενωμένοι, εκπαιδευτική κοινότητα, γονείς και δημοτική αρχή, έτσι να είμαστε και στον μεγάλο αγώνα που ξεκινάμε να μην επιτρέψουμε να χωριστούν η Εκπαίδευση, τα σχολεία και οι μαθητές στην πόλη μας (για πρώτη φορά στην ιστορία της!) σε παιδιά και σχολεία Α και Β Κατηγορίας. Μαζί να βροντοφωνάξουμε και να απαιτήσουμε: Καμία σκέψη για Ωνάσειο στην Καλλιθέα! Και τέλος, να ευχαριστήσω όλες και όλους εσάς που είστε και είμαστε εδώ σήμερα για να μην επιτρέψουμε να θαφτεί στη λήθη και στο μπάζωμα της αλήθειας ένα από τα μεγαλύτερα έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών στη χώρα μας.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Είχα την χαρά, την προηγούμενη εβδομάδα, να ταξιδέψω στη Βαρκελώνη με το σχολείο μου. Όπως καταλαβαίνετε, γυρίσαμε πολύ την Καταλωνία. Τι βλέπαμε; Τυπικό Μεσογειακό τοπίο, μεσογειακή βλάστηση, ίδια μορφολογία του εδάφους, ήταν πραγματικά σαν να διασχίζεις την Ελλάδα. Τρία πράγματα μόνο, που εδώ κάνουν πολλή έντονη την παρουσία τους απ΄ άκρη σ΄ άκρη του εθνικού δικτύου, εκεί ελλείπουν παντελώς. Παντελώς όμως! Μπορείτε να φανταστείτε ποια είναι αυτά; 1. Ανεμογεννήτριες 2. Φωτοβολταϊκά πάρκα και 3. Διόδια. Όταν δε, ρωτήσαμε σχετικά την έμπειρη οδηγό μας, μας απάντησε με το Σεφερικό “Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει…” Το οποίο βέβαια, εύκολα μετασχηματίζεται στο ρεφρέν των Pet Shop Boys “What have I done to deserve this…”Τι έχουμε κάνει άραγε για να τα αξίζουμε όλα αυτά που ζούμε;

Να θυμηθούμε λίγα από αυτά – μόνο για τα τελευταία χρόνια;

Μιλάμε για μία Κυβέρνηση η οποία με το καλημέρα σας, μας συστήνεται με τις υποκλοπές, το Predator και τους Ισραηλινούς κατασκόπους που το χειρίζονταν. Να θυμίσω ότι μόνο για το ίδιο σκάνδαλο στις ΗΠΑ έπεσε ολόκληρη κυβέρνηση Νίξον. Μιλάμε για μία διαχείριση της πανδημίας που άφησε πίσω της πάνω από 30.000 νεκρούς επειδή, κατά κύριο λόγο, “τι θα τις κάναμε τις ΜΕΘ, όταν τελείωνε η πανδημία”! Μιλάμε για την μπαταρία της Ευρώπης, που καίγεται κάθε καλοκαίρι απ΄ άκρη σ΄ άκρη, ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά φυτρώνουν παντού κι όμως έχει την ακριβότερη ενέργεια σε όλη την ΕΕ. Μιλάμε για τα ακριβότερα σούπερ μάρκετ στην Ευρώπη σε σχέση με τον μισθό. Μιλάμε για την χώρα που έφτασε να βρίσκεται στο 108 της παγκόσμιας κατάταξης στην ελευθερία του τύπου. Μιλάμε για την χώρα που το λιμενικό της κατηγορείται για τον θάνατο 650 ανθρώπων και όμως είχε το θράσος να κηρύξει τριήμερο εθνικό πένθος για τους θανάτους αυτούς! Μιλάμε για την χώρα που καταδικασμένοι για παιδοβιασμούς βρίσκονται στα σπίτια τους αλλά το παιδί που ήταν δίπλα στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο όταν τον σκότωσε η αστυνομία το κυνηγάνε ακόμη και βρίσκεται στη φυλακή για ένα αποτύπωμα που βρέθηκε σε σακούλα σε σπίτι που ανατινάχτηκε! Και τώρα τελευταία συνελήφθησαν και οι φίλοι του επειδή τόλμησαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους! Μιλάμε για την χώρα που οι ένστολοι πυροβολούν κατά βούληση και ρίχνουν δακρυγόνα ακόμη και σε 10χρονα παιδιά, αλλά η Mafia πυροβολεί και σκοτώνει ανενόχλητη μέρα μεσημέρι στα πιο κεντρικά μέρη της Αθήνας και στις επαρχίες της Κρήτης. Και μια που θυμήθηκα την αγαπημένη μου Κρήτη… Μιλάμε για την χώρα που φυτρώνουν μπανανιές στον Όλυμπο και βοσκοτόπια Κρήτης στην Πίνδο, γνωρίζουμε καλά ποια κομματικά λαμόγια έχουν φάει εκατομμύρια για να γίνει η Κρήτη μπλε, πληρώνουμε 550 εκατομμύρια στην ΕΕ τις λαμογιές τους και κανένας από αυτούς τους κομματικούς αετονύχηδες δεν έχει κληθεί από τη Δικαιοσύνη. Μιλάμε για την χώρα που σκοτώνεται νεαρό παλληκάρι μπροστά στη Βουλή από βουλευτικό αυτοκίνητο μέρα μεσημέρι και δεν μπαίνει στη φυλακή ούτε μισή μέρα κανένας! Μιλάμε για την χώρα που το παγκόσμιο σκάνδαλο της Νοβάρτις εδώ βαφτίζεται σκευωρία και κυνηγιούνται από τη δικαστική εξουσία η Εισαγγελέας και ο Υπουργός Δικαιοσύνης που διερεύνησαν την υπόθεση! Μιλάμε για την χώρα των Λιγνάδηδων, των Φουρθιώτηδων, των Πάτσηδων και των Μίχων. Μιλάμε για την χώρα που κάθε εβδομάδα σχεδόν ξεσπάει και ένα καινούριο σκάνδαλο που μας κάνει να ξεχάσουμε το προηγούμενο. Μιλάμε για τη χώρα που διώκονται με τον αντιρατσιστικό νόμο, όχι οι ισραηλινοί στρατιώτες και τουρίστες που φωνάζουν θάνατος στους άραβες, αλλά όσοι ζητούν να σταματήσει η γενοκτονία στην Παλαιστίνη – και καταδικάζεται σε 14 μήνες φυλακή χωρίς αναστολή φοιτητής επειδή έγραψε στον τοίχο Λευτεριά στην Παλαιστίνη!. Και βέβαια μετά την 28^η Φεβρουαρίου 2023 μιλάμε για την χώρα των Τεμπών!

Όπως έχει εύστοχα διατυπωθεί, τα Τέμπη δεν αποτελούν απλά το χωροχρονικό ορόσημο μίας τραγωδίας, αλλά ενυλώνουν το σημείο τομής όλων των παθογενειών που έχει επιφέρει στη χώρα αυτό που η κυρία Καρυστιανού (και όχι μόνον) ονομάτισε κάποια στιγμή ως εγκληματική συμμορία!

Η εγκληματική ολιγωρία στις προειδοποιήσεις και στα δεκάδες εξώδικα των εργαζομένων που προειδοποιούσαν για το δυστύχημα που επρόκειτο να γίνει και που έγινε τελικά, η αυθάδης και αλαζονική συμπεριφορά (“είναι ντροπή και ντρέπομαι” και το κούνημα του δαχτύλου στη Βουλή), το βιαστικό θάψιμο – μπάζωμα των στοιχείων και της αλήθειας, αυτό που οδήγησε στη χώρα της Αντιγόνης στην ιεροσυλία και τη βεβήλωση των νεκρών σωμάτων που πετάχθηκαν μαζί με τα μπάζα χιλιόμετρα μακριά στα χωράφια, η απόλυτη ποδηγέτηση της δικαστικής εξουσίας από την πολιτική, γεγονός που οδηγεί στον βιασμό κάθε έννοιας δικαιοσύνης, ο ένοχος ρόλος των συστημικών ΜΜΕ, τα οποία αναπαράγουν αυτούσια την προπαγάνδα του Μαξίμου και, βέβαια, ο άθλιος και ελεεινός ρόλος των πληρωμένων φιλοκυβερητικών τρολ που δεν διστάζουν να βυσσοδομήσουν εις βάρος των συγγενών των θυμάτων: αν όλα αυτά δεν συνιστούν πόλεμο ενάντια στην ίδια τη δημοκρατία, τι συνιστούν;

Τώρα, ίσως αναρωτηθεί κάποιος; Τι κοινό μπορεί να έχουν τα Τέμπη με την Εκπαίδευση και γιατί μία ΕΛΜΕ να διοργανώνει μία εκδήλωση για τα Τέμπη 2,5 χρόνια μετά; Ο πρώτος λόγος, ο προφανής, είναι ότι δεν θέλουμε και δεν πρέπει και δεν θα επιτρέψουμε να ξεχαστεί το έγκλημα των Τεμπών ποτέ και σίγουρα όχι μέχρι να δικαιωθούν οι νεκροί με την τιμωρία των ενόχων – κάτι που δεν πρόκειται να γίνει στη δίκη αυτή, αφού ο αρμόδιος υπουργός κατηγορείται για πλημμέλημα, αφού κανένα στέλεχος της Τρενοσέ δεν κατηγορείται για κακούργημα και αφού κανένας μα κανένας δεν κατηγορείται για το μανιτάρι και τη φωτιά που κατέκαψε τη Μάρθη και όλα τα υπόλοιπα παιδιά που επιβίωσαν της σύγκρουσης και πέθαναν με τον πιο τραγικό θάνατο: από έλλειψη οξυγόνου και από ασφυξία.

Αλλά υπάρχει κι ένας ακόμη λόγος. Και αυτός είναι ότι πρόκειται για το ίδιο σύστημα που οδήγησε τόσους ανθρώπους στον θάνατο, βεβήλωσε τις σωρούς τους, μπάζωσε την αλήθεια, σπίλωσε και σπιλώνει τους συγγενείς των θυμάτων και κάνει τα πάντα να μείνουν ατιμώρητοι οι ένοχοι (γιατί άραγε;), με αυτό που επιτίθεται λυσσαλέα στην Εκπαίδευση (όπως και στη Δημόσια Υγεία) τα τελευταία χρόνια.

Και βέβαια μιλάμε για λυσσαλέα επίθεση και πόλεμο, όχι μόνο ενάντια στην Παιδεία, αλλά και στην ίδια τη Δημοκρατία, όταν έχουμε, μόνο τον τελευταίο χρόνο, 2500 πειθαρχικά για συνδικαλιστικούς λόγους – ένα εξ αυτών και στον υποφαινόμενο. Μιλάμε για πόλεμο ενάντια σε ό,τι έχτισε η μεταπολίτευση, όταν επίκειται απόλυση συναδέλφου (της Χ. Χοτζόγλου) για συνδικαλιστικούς λόγους, για πρώτη φορά μετά το 1968! Μιλάμε για πόλεμο ενάντια στην Εκπαίδευση όταν έχουμε πειθαρχικά σε ολόκληρο σύλλογο εκπαιδευτικών επειδή έβγαλαν προς τα έξω τα κτιριακά προβλήματα του σχολείου τους. Μιλάμε για πόλεμο στην Ιστορία μας την ίδια όταν στη χώρα του Τάσου Τούση, του Γιάννη Ρίτσου, του Μίκη Θεοδωράκη και του Επιτάφιου, στην χώρα που η απεργία θεμελιώθηκε στο αίμα, σήμερα ποινικοποιείται το δικαίωμα στην απεργία. Μιλάμε για πόλεμο ενάντια στον πολιτισμό και την ελευθερία της έκφρασης όταν διώκεται με πειθαρχικό η εκπαιδευτικός Έφη Λάζου επειδή ανέβασε έργο (εκτός σχολείου) για την ειρήνη στην Παλαιστίνη! Και βέβαια δεν μιλάμε απλά για πόλεμο ενάντια στην Εκπαίδευση, αλλά για ολική επαναφορά στον Μεσαίωνα της νεοελληνικής ιστορίας, όταν, με πρόσχημα το ιδιώνυμο της άρνησης της αξιολόγησης και με όπλο το νέο πειθαρχικό “δίκαιο” οδηγούμαστε στη νομιμοποίηση των απολύσεων και την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Τουλάχιστον αυτών που, σε πρώτο χρόνο, αρνούνται την επαναφορά του Καθεστώτος των Επιθεωρητών! A propos, την είδαμε την Αξιολόγησή τους στα Τέμπη: ο υπεύθυνος δικτύων της Τρενοσέ έγινε CEO, ενώ ο συνδικαλιστής Γενηδούνιας που προειδοποιούσε με εξώδικα για το εγκληματικό δυστύχημα απολύθηκε! Έτσι εννοούν την Αξιολόγηση! Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε ότι η μονιμότητα στο Δημόσιο θεσπίστηκε το 1911 για να μην χρησιμοποιείται το κράτος και η δημόσια διοίκηση ως κομματικό λάφυρο. Λοιπόν, να το πούμε καθαρά: η άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο δεν είναι «μεταρρύθμιση», αλλά ολισθηρή επιστροφή στο κομματικό κράτος και σε πρακτικές που μας γυρίζουν πάνω από έναν αιώνα πίσω. Τελεία.

Στόχος αυτού του πολέμου είναι η δημιουργία ενός νέου ανθρωπότυπου εκπαιδευτικού που θα φοβάται και τη σκιά του και που θα προτιμάει να πέσει το ταβάνι στο κεφάλι το δικό του και των μαθητών του, παρά να ανοίξει το στόμα του – για να μην απολυθεί. Το σχολείο όμως, όπως πολύ σοφά μας έχει διδάξει η Κριτική Παιδαγωγική και ο Paulo Freire, ένας στοχαστής παιδαγωγός που γνωρίζω ότι αγαπάει ιδιαίτερα η Μ. Καρυστιανού, όταν απογυμνωθεί από το δημοκρατικό όραμα, την κριτική στοχαστικότητα και την ανατρεπτικότητα που (οφείλει να) φέρει στο γενετικό του υλικό, ως φορέας αλλαγής, δεν παράγει ενεργούς και χειραφετημένους πολίτες, αλλά ρομπότ και αποτελεσματικά γρανάζια της μηχανής σε ένα απολύτως ελεγχόμενο και αποστειρωμένο τεχνοκρατικό σύμπαν. Και αυτός είναι ο στόχος! Για να θυμηθώ την Κατερίνα Γώγου, το μυαλό των μαθητών μας είναι ο στόχος.

Ο στόχος, για να ξαναγυρίσω στο θέμα μας, στο έγκλημα των Τεμπών, είναι να εμπεδώσουμε όλοι μας την απόλυτη έλλειψη δικαιοσύνης, την απάθεια και τον φόβο. Να μην τολμάμε να διαμαρτυρηθούμε, γιατί θα στέλνουν τα ΜΑΤ να μας διαλύσουν, όπως γίνεται σε κάθε ειρηνική κινητοποίηση για τα Τέμπη. Να μην τολμάμε να αμφισβητήσουμε την “επίσημη” αλήθεια, γιατί θα πέσουν τα πληρωμένα, κομματικά, ανθρωποφάγα τρολς να μας φάνε ζωντανούς, όπως την κυρία Καρυστιανού, τον πατέρα Ρούτσι και τους υπόλοιπους συγγενείς. Να μην τολμάμε καν να στήνουμε μνημεία για να πενθούμε τους νεκρούς μας, γιατί θα μας στέλνουν τον στρατό – όπως στον Άγνωστο Στρατιώτη.

Αλλά δεν θα τους κάνουμε τη χάρη! Ο ανυποχώρητος, νικηφόρος αγώνας του Πάνου Ρούτσι και ο ανυποχώρητος αγώνας των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, μας δείχνουν τον δρόμο: όταν η Διαφθορά υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη, όταν το Οξυγόνο της Δημοκρατίας λιγοστεύει επικίνδυνα και κινδυνεύουμε από ασφυξία και όταν τα fake news, η ανθρωποφαγία και η επιχειρούμενη Λήθη μπαζώνουν την Αλήθεια, εμείς οφείλουμε να στεκόμαστε όρθιοι, να συσπειρωνόμαστε όλοι μαζί και να απαιτούμε Δικαιοσύνη, Οξυγόνο και Αλήθεια! Γιατί κανείς, ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά μας δεν το αξίζουμε να ζούμε σε μία χώρα που της στερούν τη Δικαιοσύνη, το Οξυγόνο και την Αλήθεια. Και γιατί κανείς, ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά μας δεν το αξίζουμε να ζούμε σε μία χώρα που επικρατούν η Διαφθορά, ο Φόβος και η Απάθεια. Αυτό θα θέλαμε εμείς, ως εκπαιδευτικοί της Καλλιθέας να είναι το στίγμα της αποψινής βραδιάς. Και όπως μας αρέσει να λέμε:

Ο εκπαιδευτικός που μαθαίνει στα παιδιά να πετάνε δεν μπορεί να μένει κλεισμένος στο κλουβί του!

Και ο πολίτης που μένει κλεισμένος στο κλουβί του δεν θα νιώσει αληθινά ελεύθερος ποτέ!

Γιώργος Γκρίλης, Πρόεδρος ΕΛΜΕ Ν. Σμύρνης, Καλλιθέας, Μοσχάτου