Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Υπάρχουν εποχές που σωπαίνεις όχι γιατί δεν έχεις τι να πεις, αλλά γιατί κουράστηκες να βλέπεις τις λέξεις να εξευτελίζονται. Οι ίδιες λέξεις που κάποτε κουβαλούσαν ανθρώπους στους δρόμους, τώρα γυρίζουν ξεχαρβαλωμένες μέσα σε τηλεοπτικά παράθυρα, ανάμεσα σε επαγγελματίες της σωτηρίας και εμπόρους φόβου.

Κλείνω συχνά την τηλεόραση τελευταία. Όχι από αδιαφορία. Από αυτοάμυνα. Οι ίδιοι άνθρωποι που άφησαν πίσω τους χαλάσματα επιστρέφουν χτενισμένοι και σχεδόν αθώοι. Διορθώνουν το ένα ψέμα με ένα μεγαλύτερο και μιλούν εξ ονόματος ενός λαού που θυμούνται μόνο όταν χρειάζονται χειροκρότημα.

Κι εγώ απέναντί τους, να μεγαλώνω μέσα σε μια αριστερή μελαγχολία. Όχι εκείνη τη ρομαντική των τραγουδιών και των επετείων. Μια άλλη, πιο σιωπηλή. Σαν να ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι η ήττα δεν μπήκε απ’ την πόρτα, αλλά ζούσε τόσα χρόνια μέσα στο σπίτι.

Δεν με πρόδωσε κανείς. Οι περισσότεροι δεν πρόδωσαν ποτέ τίποτα, γιατί ποτέ δεν πίστεψαν πραγματικά σε τίποτα. Απλώς προσαρμόστηκαν. Έμαθαν να αποκαλούν τον φόβο «ρεαλισμό» και την υποταγή «ωριμότητα».

Κάποτε πίστευα πως η πιο επικίνδυνη μορφή εξουσίας είναι η αυταρχική. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως πιο επικίνδυνη είναι η γελοία εξουσία. Εκείνη που δεν φοβάσαι πια, αλλά συνηθίζεις. Που σε μαθαίνει να ζεις με τη σαπίλα όπως ζεις με την υγρασία στους τοίχους.

Και το χειρότερο είναι πως ακόμα κι εκεί όπου κάποτε φύτρωνε αντίσταση, τώρα συναντάς μικρές καριέρες, δημόσιες σχέσεις και ανθρώπους που μιλούν για την Αριστερά σαν να πρόκειται για παλιό βιογραφικό.

Γι’ αυτό σωπαίνω όλο και περισσότερο. Για να προστατεύσω ό,τι απέμεινε αμόλυντο μέσα μου. Λίγες λέξεις μόνο. Αξιοπρέπεια. Τρυφερότητα. Ανυπακοή.

Και τις νύχτες, όταν η πραγματικότητα γίνεται ασήκωτη, ανοίγω λογαριασμούς με τον ουρανό. Βάζω μουσικές, περπατώ χωρίς λόγο, διαβάζω βιβλία που ακόμα πιστεύουν ότι ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε μόνο για να υπακούει.

Δεν ξέρω αν αλλάζει τελικά ο κόσμος. Ξέρω όμως πως υπάρχει μια λεπτή γραμμή που αν την περάσεις δεν επιστρέφεις. Είναι η στιγμή που συνηθίζεις το άδικο. Που σταματάς να εξοργίζεσαι.

Μέχρι εκεί όμως.

Γιατί υπάρχουν ακόμη κάποιοι άνθρωποι που ανεβαίνουν στα βουνά για να ανεμίσουν αετούς. Όχι επειδή περιμένουν να σωθούν. Αλλά γιατί θέλουν, έστω για λίγο, να ελαφρώσουν από το βάρος αυτού του κόσμου. Να κοιτάξουν κάτι που επιμένει να πηγαίνει προς τα πάνω.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι η τελευταία μορφή αξιοπρέπειας που μας απέμεινε. Να μη συρθούμε. Να κρατήσουμε μέσα μας λίγο ουρανό, την ώρα που όλα γύρω μας μαθαίνουν να σέρνονται.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK