Γράφει η Μαριάννα Τζιαντζή (από το FACEBOOK)

Μέσα σε έναν μόνο μήνα, τον Μάιο, ήρθαν στο φως τρεις περιπτώσεις μικρών παιδιών που ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Στο Περιστέρι, στους Αγίους Αναργύρους, στο Ακρωτήρι του νομού Χανίων. Χειροπέδες στους γονείς, καταδίκες, τα παραμελημένα παιδιά στο νοσοκομείο, οι κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες θα αποφασίσουν για την τύχη τους.

Στο Περιστέρι «οχτώ νομά σ’ ένα δωμά». Έξι παιδιά 3-11 ετών ζούσαν μαζί με τους γονείς σε ένα δώμα 27 τ.μ. Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Στους Αγίους Αναργύρους τρία παιδιά 3, 5 και 7 ετών ζούσαν μαζί με τους γονείς τους σε ένα άθλιο διαμέρισμα. Στην Κρήτη 4 παιδιά κατοικούσαν στην αποθήκη ενός θερμοκηπίου. Το ένα από αυτά, 3 χρονών, κακοποιημένο, γλίτωσε το θάνατο αλλά ακόμα νοσηλεύεται στο δημόσιο νοσοκομείο των Χανίων.

Άφθονα βίντεο και φωτογραφίες συνοδεύουν τις ειδήσεις. «ΝΕΟ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ» ο τίτλος. Η εξαθλίωση εικονογραφημένη. Μουχλιασμένοι τοίχοι, ξηλωμένα πλακάκια, ρούχα πεταμένα στο μπαλκόνι, πλαστικές σακούλες στο πάτωμα, μαύρες σακούλες σκουπιδιών αντί για κουρτίνες στα παράθυρα. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις, άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ εισέβαλαν στις τρώγλες ύστερα από ανώνυμες καταγγελίες. Στην περίπτωση της Κρήτης η κατάσταση είναι περίπλοκη καθώς τα παιδιά χαρακτηρίστηκαν «αγνώστου πατρός» και «αγνώστου μητρός».

Βλέποντας τις θλιβερές εικόνες, ακούγοντας τις ανατριχιαστικές περιγραφές, η πρώτη αντίδραση πολλών ίσως είναι «καλά είμαστε εμείς εδώ». Μπορεί ο μισθός να έχει εξανεμιστεί στο πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα, αλλά τουλάχιστον δεν ζούμε σε στάβλο. Η δεύτερη αντίδραση είναι η καταδίκη των γονιών. Άλλο φτώχεια, λένε πολλοί, και άλλο βρόμα, δυσωδία και παραμέληση παιδιών. Το γεγονός ότι δύο φορές χρειάστηκε η επέμβαση της αστυνομίας φανερώνει πόσο έχει αποσαθρωθεί η έννοια της κοινότητας, της γειτονιάς, της έγνοιας για τον πλησίον, της αλληλεγγύης, πόσο έχει θεριέψει η αποξένωση.

Ο ανταγωνισμός, ο ατομικός ή ο οικογενειακός αγώνας για επιβίωση, το «κοίτα τη δουλειά σου» επιτρέπουν στη φτώχεια και την εξαθλίωση να φτιάχνουν τη φωλιά τους στις γειτονιές που προ πολλού έχουν πάψει να «μοσχοβολούν βασιλικό κι ασβέστη». Γειτονιές που αναδίδουν τη μυρωδιά του ατομικισμού τον οποίο συντηρεί και ενθαρρύνει ο κανιβαλικός καπιταλισμός στη σύγχρονη πολεμική εκδοχή του.