domenico@del_bando - Piera del Bando

Πριν από λίγες ημέρες γράφαμε για τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία αντιμετωπίζει τους συλλόγους που επιλέγουν να ασχολούνται όχι με πανηγύρια και εθιμοτυπικές εκδηλώσεις, αλλά με τα πραγματικά προβλήματα της περιοχής τους.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν (κάποια μη αναμενόμενα) δημιούργησαν μια αρκετά καθαρή εικόνα.

Στην πόλη μας ελάχιστοι σύλλογοι ασχολούνται ουσιαστικά με τα προβλήματα. Και από αυτούς τους ελάχιστους, οι δύο μάλλον έχουν γίνει ιδιαίτερα «ενοχλητικοί» στην τοπική εξουσία.

Ο ένας εμφανώς έχει ήδη υποστεί μια μετάλλαξη που αλλάζει την πορεία του. Από τη διεκδίκηση και την ανάδειξη των προβλημάτων περνά σταδιακά σε πιο ανώδυνες δράσεις, ενώ προσπαθεί να ακυρώσει σε μεγάλο βαθμό ακόμα και όσα με επιτυχία είχε πετύχει στο παρελθόν. Η συνέχεια, βέβαια, θα δείξει.

Για τον δεύτερο, στην άλλη άκρη της πόλης, η ίδια μέθοδος δεν φαίνεται να απέδωσε. Η σταθερή παρουσία του και η δράση του έχουν συμβάλει στην αποτροπή αντιλαϊκών σχεδιασμών για το άλσος της Γαρίτσας, τα ναύδετα και την έμμεση μετατροπή του όρμου σε μαρίνα.

Εδώ φαίνεται να επιλέχθηκε μια παλαιότερη, πιο «θεσμική» τακτική: αδελφοποιήσεις, τελετές και επίσημες παρουσίες. Η πρόσφατη αδελφοποίηση άλλου συλλόγου της περιοχής με αθλητικό σωματείο της άλλης πλευράς του όρμου, παρουσία δημάρχου και υπουργού, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Ιδίως όταν γνωρίζουμε τη θέση του ενός συλλόγου (και δεν αμφιβάλουμε για τις θέσεις του δεύτερου) και ότι το θέμα των ναυδέτων και του άλσους παραμένει ανοιχτό.

Έτσι, ενώ η απόφαση του ΣτΕ για το άλσος της Γαρίτσας πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από τα περισσότερα τοπικά ΜΜΕ και τον Δήμο, η συζήτηση φαίνεται να επιστρέφει από την πίσω πόρτα καθώς το τρίπτυχο: αποχαρακτηρισμός άλσους-ναύδετα-μαρίνα είναι ενιαίο.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι οι σύλλογοι. Είναι η αντίληψη για τη δημοκρατία.

Γιατί οι σύλλογοι είναι χρήσιμοι όταν διεκδικούν, ελέγχουν και ενοχλούν. Όταν όμως περιορίζονται σε πανηγύρια και ανώδυνες ανακοινώσεις, γίνονται απολύτως ακίνδυνοι και φυσικά αποδεκτοί από την εξουσία.

Μην ξεχνάμε ότι στην αστική δημοκρατία όλοι είναι ίσοι. Αρκεί να μη βρεθούν σε αδύναμη θέση. Γιατί τότε την ισότητα την πληρώνουν πολύ ακριβά.