Mauvais Garcon - Piera del Bando

Χθες το βράδυ παρακολούθησα ολόκληρη τη συνέλευση στο Νοσοκομείο Χανίων.

Και για ακόμη μία φορά επιβεβαιώθηκε αυτό που η ελληνοβαλκανική ψυχοσύνθεση γνωρίζει καλά:

η διαφορά ανάμεσα στην Κρήτη και την Κέρκυρα δεν είναι γεωγραφική, αλλά βαθύτατα πολιτισμική και οντολογική.

Είναι η διαφορά ανάμεσα στην τραγική συνείδηση της σύγκρουσης και τη νωχελική αποδοχή του μοιραίου.

Στα Χανιά παρακολουθήσαμε ένα αυθεντικό, διονυσιακό πανηγύρι διεκδίκησης.

Απέναντι στα τεχνοκρατικά παραμύθια για «άγονες ζώνες» και μελλοντικά ντουβάρια, δεν ορθώθηκαν μόνο οι υγειονομικοί, αλλά ολόκληρη η τοπική κοινωνία.

Ο δήμαρχος, οι φορείς της πόλης, οι πολίτες, μέχρι, άκουσον άκουσον! και οι παπάδες.

Όταν ο παπάς εγκαταλείπει την επουράνια μεταφυσική για να διεκδικήσει επίγειους αναισθησιολόγους και ο δήμαρχος γίνεται διαδηλωτής, η δημόσια υγεία παύει να είναι ένα ακόμη συνδικαλιστικό αίτημα.

Μετατρέπεται σε ζήτημα κοινωνικής επιβίωσης.

Ο κρητικός συνδικαλισμός δεν παρακαλάει.

Απαιτεί, συγκρούεται και αναγκάζει την εξουσία να αποκαλυφθεί.

Και μετά, το βλέμμα πέφτει μοιραία στο Ιόνιο.

Και η σύγκριση γίνεται αμείλικτη.

Στην Κέρκυρα, η συνδικαλιστική ηγεσία μοιάζει να έχει αναγάγει την αδράνεια σε πολιτική στρατηγική.

Εγκλωβισμένοι σε μια βολική, θεσμική αφασία, οι τοπικοί παράγοντες παρακολουθούν την αποσύνθεση του νοσοκομείου σαν θεατρικό έργο του Τσέχωφ.

Εξώδικα που στοιβάζονται σε συρτάρια, χλιαρές ανακοινώσεις και ψίθυροι πίσω από κλειστές πόρτες.

Κι ενώ το νοσοκομείο αδειάζει από γιατρούς και οι πολίτες αναγκάζονται να αναζητούν περίθαλψη στην ηπειρωτική Ελλάδα, οι συνδικαλιστές μοιάζουν να φοβούνται μήπως διαταράξουν

την «επτανησιακή ευγένεια».

Αλλά ας σταματήσουμε να βαφτίζουμε την αδράνεια ευγένεια.

Όταν ένα νοσοκομείο καταρρέει, η σιωπή δεν είναι ψυχραιμία. Είναι πολιτική επιλογή.

Και όταν η συνδικαλιστική ηγεσία αρκείται να καταγράφει την παρακμή αντί να οργανώνει την ανατροπή της, δεν εκπροσωπεί τη διεκδίκηση.

Διαχειρίζεται την ήττα.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που αποκάλυψε η χθεσινή νύχτα, η Κρήτη διαθέτει το τσαγανό να μετατρέψει την έλλειψη γιατρού σε κοινωνική εξέγερση.

Η Κέρκυρα κινδυνεύει να γίνει ο τόπος όπου η διεκδίκηση αντικαταστάθηκε από την αναμονή και η αγωνιστικότητα

από την υπομονή.

Αν οι Κερκυραίοι δεν αποφασίσουν να διεκδικήσουν το νοσοκομείο τους με την αποφασιστικότητα που έδειξαν οι Χανιώτες, το νοσοκομείο τους θα παραμείνει ένα άδειο κέλυφος. Και μαζί του θα αδειάζει η ίδια η έννοια της δημόσιας υγείας

στο νησί.

Η συνέλευση των Χανίων δεν ήταν απλώς μια διαμαρτυρία. Ήταν ένα μάθημα πολιτικής αξιοπρέπειας.

Η Κέρκυρα οφείλει επιτέλους να το διαβάσει.

Γιατί το νοσοκομείο δεν κλείνει μόνο όταν σβήσουν τα φώτα. Κλείνει και όταν όλοι έχουν συνηθίσει να ζουν στο σκοτάδι.