γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Όσο μελάνι και νωθρή φαιά ουσία δεν καταδέχτηκαν να ξοδέψουν οι κρατικοδίαιτες βδέλλες του «πολιτισμού» της ενθάδε μπανανίας, για το – σε δημόσια θέα – Ολοκαύτωμα του λαού της Παλαιστίνης, το ξόδεψαν αφειδώς για να επικρίνουν τη ματαίωση της εκδήλωσης της ΙSSραηλινής πρεσβείας στην έκθεση βιβλίου της Θεσσαλονίκης.

– Είναι το είδος των ασπόνδυλων που, αν ζούσαν στην περίοδο της Κατοχής, θα χειροκροτούσαν – μέχρι που θα μάτωναν τα μαλακά χεράκια τους – παρακολουθώντας μια προπαγανδιστική ταινία της Λένι Ρίφενσταλ, να εκθειάζει το μεγαλείο των άριων.

– Είναι αυτοί που, αν το ΕΑΜ ματαίωνε τις προπαγανδιστικές εκδηλώσεις του Γερμανικού Ινστιτούτου, θα διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους, υπερασπιζόμενοι τον μπολιτισμό του αίματος.

– Αυτά τα κρατικοδίαιτα μαλάκια που – όπως λέει ο Άρης Χατζηστεφάνου, συχνάζουν στα πιο ψαγμένα ποτάδικα της Αθήνας και μιλάνε αργά και με στόφο – θα ένοιωθαν φρίκη αν οι ετοιμοθάνατοι απ’ το λιμό της Κατοχής ματαίωναν τη συναυλία του Χέρμπερτ Κούνε στην Αθήνα, την ώρα που τα πτώματα από πείνα στοιβάζονταν στα φορτηγά και ο «καλός κόσμος» των συνεργατών συνωστιζόταν στο θέατρο Ολύμπια για να ακούσει Μπαχ.

– Ίδιες βδέλλες ήταν και τότε που εξανέστησαν όταν οι εργαζόμενοι στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας κατάφεραν, με κίνδυνο της ζωής τους, να κρύψουν τα εκθέματα του μουσείου κάτω από τη γη και, όταν ανακρίθηκαν, απάντησαν στους κατακτητές πως «βρίσκονται εκεί που είναι η θέση τους». Την ίδια ώρα, χιλιάδες αρχαιολογικά ευρήματα γινόντουσαν αντικείμενο κλοπής σε Ολυμπία, Δελφούς, Μυκήνες, Ρόδο και Κνωσό, για να φιγουράρουν σήμερα σε Γερμανικά μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.

Γι αυτές τις βδέλλες έγραφε τότε ο Δημήτρης Γληνός.

«Ο φασισμός δεν είναι πολιτισμός. Είναι η πιο φρικτή μορφή βαρβαρότητας.

Δεν είναι φορέας αξιών, είναι καταστροφέας. Δεν ήρθε στην Ελλάδα να μάθει, ήρθε να λεηλατήσει, να καταπιέσει, να ταπεινώσει. Όσοι νομίζουν πως μπορούν να τον δεχτούν με το προσωπείο του πολιτισμένου, είναι ή ανόητοι ή προδότες».

Γι αυτό τον «πολιτισμό» του αίματος έγραφε τότε ο Γιώργος Θεοτοκάς

«Συναυλίες, εκθέσεις, διαλέξεις, οργανωμένες από την Κατοχή. Τι ειρωνεία: ο γερμανικός πολιτισμός υπό μορφήν κατοχικού θεάματος! Ανάγκη να κρατήσουμε ό τι πιο αυθεντικό και ταπεινό έχουμε, την αξιοπρέπεια μας».

Στον ερειπιώνα της Γάζας σήμερα, δεν κείτονται μόνο τα εκατοντάδες χιλιάδες πτώματα των ανθρώπων της.

Κουφάρια έγιναν δεκάδες πολιτιστικά μνημεία, που άντεξαν στο χρόνο και ισοπεδώθηκαν από τους σιωναζί.

Γι αυτές τις ανυπολόγιστες καταστροφές το ΙSSραήλ καταγγέλθηκε και για Πολιτιστική Γενοκτονία.

• Ο Αρχαιολογικός χώρος Τελ ελ-Άτζουλ (Tell el-Ajjul) 2000 π.Χ.
• Το αρχαίο λιμάνι της Ανθέδωνας (Anthedon)- 800 π.Χ.
• Η Εκκλησία του Αγίου Πορφυρίου 5 αι. μ. Χ
• Η Παλαιά Αγορά Αλ-Κισσαρίγια (Al-Qissariya Market):
• Το Μεγάλο Τζαμί Ουμάρι (Great Omari Mosque)
• Το Μοναστήρι του Αγίου Ιλαρίωνα (Saint Hilarion Monastery)
• Το Παλαιό Παλάτι Πασά (Pasha’s Palace)
• Το Χαμάμ αλ-Σαμάρα (Hamam al-Sammara)
• Το Πανεπιστήμιο Αλ-Ισραα (Al-Israa University):\
• Η Βυζαντινή Εκκλησία της Τζαμπαλίγια (Byzantine Church of Jabalia):
• Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Γάζας.

Στις βδέλλες και στον «πολιτισμό» του αίματος, απαντά η Εβραία συγγραφέας, Adi Liraz

«…Πριν από 22 χρόνια έφυγα από το Ισραήλ/Παλαιστίνη και επέστρεψα στη Διασπορά. Ξεμάθαινα και μάθαινα εκ νέου πώς να διεκδικώ τη συλλογική ιστορία μου και τα κομμάτια της ταυτότητάς μου, που μου αρνήθηκαν είτε ο φασισμός είτε οι αποικιοκρατικές ιδέες.

Η εβραϊκή ζωή, η ιστορία, η γνώση και η λογοτεχνία έχουν μια πολύ μακρά ύπαρξη, πολύ πέρα από τον Σιωνισμό.

Η απόπειρα της Ισραηλινής πρεσβείας να δημιουργήσει μιαν εκδήλωση που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί την εβραϊκή λογοτεχνία στην Ελλάδα είναι εξοργιστική. Εκπροσωπεί ένα κράτος που σήμερα διαπράττει γενοκτονία και εγκλήματα πολέμου, και αποτελεί ξεδιάντροπο σφετερισμό της Εβραϊκής λογοτεχνίας.

Αλληλεγγύη στους διαδηλωτές που το σταμάτησαν.

Αλληλεγγύη προς τον λαό της Γάζας που παλεύει για τη ζωή του».