Μετά από διαπραγματεύσεις, η Συνθήκη του Λονδίνου υπεγράφη από τον Έλληνα εκπρόσωπο, Χαρίλαο Τρικούπη στις 29 Μαρτίου 1864. Η Αγγλία ανακοινώνει ότι παραχωρεί τα Επτάνησα στην Ελλάδα στο νέο βασιλιά Γεώργιο Α’.  

Η αλήθεια είναι ότι η Αγγλία αναγκάστηκε να αποδεχθεί την ένωση πιεζόμενη από τον αγώνα των επτανησίων και την κριτική της διεθνούς κοινότητας. Έκρινε και η ίδια ότι η συνέχιση της προστασίας είναι πια ασύμφορη και ότι η ένωση με τους όρους που εκείνη επέβαλε θα κατοχύρωνε την παρουσίας της «προστάτιδας» δύναμης σε όλο το ελληνικό κράτος και θα εδραίωνε κυρίαρχο τον ρόλο της στη νοτιοανατολική Μεσόγειο για τη διασφάλιση των συμφερόντων της. Πέτυχε δηλαδή η Αγγλία να σταματήσει την προστασία της στα Επτάνησα, αλλά αμέσως αναλάμβανε την προστασία της σε ολόκληρο το ελληνικό κράτος. Έπαυε τον αρμοστή της στα Επτάνησα, αλλά αμέσως έχριζε αρμοστή της στην Ελλάδα το νέο βασιλιά Γεώργιο. Και από τότε η πρόσδεση της Ελλάδας στο αγγλικό άρμα θα μείνει σταθερή μέχρι την έναρξη του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου… Γιατί τα συμφέροντα της κάθε μεγάλης δύναμης τότε, αλλά και τώρα αποτελούν πάγια κυνική αρχή των στρατηγικών σχεδιασμών. 

Οι Ριζοσπάστες στην Ιόνιο Βουλή στην Κέρκυρα διακήρυσσαν ότι δεν αναγνωρίζουν τη συνθήκη της Βιέννης του 1815 με την οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις όρισαν την υπαγωγή της Επτανήσου υπό βρετανική Προστασία με εγγυητές τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις της διαβόητης «Ιερής Συμμαχίας». Αλλά ούτε και το συναφές αυταρχικό και ολιγαρχικό Σύνταγμα, που ο Βρετανός αρμοστής είχε επιβάλει το 1817 στα νησιά, παραβλέποντας κάθε άλλον, κατακτημένο κοινοτικό, πιο δημοκρατικό τοπικό θεσμό.Παραλίες και νησιά

Το κράτος αυτό υπήρξε το δεύτερο κρατικό μόρφωμα μετά το 1453 στον ελληνικό χώρο. Είχε προηγηθεί η Επτάνησος Πολιτεία που είχε ιδρυθεί το 1800 με την ανοχή της Αγγλίας και ήταν δημιούργημα μιας παράξενης ρωσοτουρκικής συμμαχίας που έδωσε στα Επτάνησα την πρώτη μορφή κρατικής συγκρότησης υπό την υψηλή κυριαρχία του Σουλτάνου. Η διάρκεια της Επτανήσου πολιτείας τελείωσε το 1807.

Στο πλαίσιο της ιστορικής παραποίησης και λήθης αποσιωπάται ότι από την περίοδο της Ενετοκρατίας (14ος αι. – 1797) και στη διάρκεια της τριπλής κατοχής από Γάλλους, Ρώσους, Άγγλους, της Ιονίου Πολιτείας (1800 - 1864) οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις των αγροτών, των ποπολάρων - αφού η ντόπια αριστοκρατία είχε ευθυγραμμιστεί με τον κατακτητή- αποτελούσαν μόνιμο φαινόμενο. Από την εξέγερση της Βουκέντρας (Λευκάδα) και τις σποραδικές εξεγέρσεις σε απομακρυσμένα χωριά της Κέρκυρας (Νυμφές, Επίσκεψη, Λευκίμμη, Αυλιώτες, Καρουσάδες) και την  Επανάσταση ή το Ρεμπελιό των Ποπολάρων (Ζάκυνθος 1628-1631) που θεωρείται η πρώτη ταξική επανάσταση της νεοελληνικής ιστορίας, μέχρι την εξέγερση στο Σταυρό και στη  Σκάλα (Κεφαλονιά 1848 – 49) μεσολαβούν μικροί ή μεγάλοι αγώνες. Αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική απελευθέρωση που κράτησαν σχεδόν τέσσερις αιώνες.

Η Συνθήκη του Λονδίνου στις 17/29 Μαρτίου 1864 καθόριζε όρους, που κάποιοι ήταν απαράδεκτοι για την Ελλάδα. Ενδεικτικά: 1) Το ελληνικό κράτος υποχρεωνόταν να αυξήσει την ετήσια βασιλική χορηγία κατά 10.000 στερλίνες - ποσό που θα προερχόταν από τα δημόσια έσοδα των Επτανήσων. 2) Οι τρεις «Προστάτιδες Δυνάμεις» της Ελλάδας, η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία, παραιτούνταν υπέρ του Γεωργίου από τις 12.000 στερλίνες  – ποσό που η Ελλάδα υποχρεωνόταν να αποδίδει κάθε χρόνο σε αυτές τις χώρες.

Κατά τη διαπραγμάτευση η ένωση συμπεριλάμβανε και τη νησίδα Σάσωνα που βρίσκεται στην είσοδο του λιμανιού της Αυλώνας, διότι και αυτή ανήκε στο Ηνωμένο κράτος των Ιονίων νήσων. Η Ελλάδα, όμως, ουδέποτε άσκησε πράξεις προσάρτησης και τελικά παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της το 1914 κατ΄ απαίτηση της Ιταλίας.

Με την Ένωση των Επτανήσων για πρώτη φορά τα εδαφικά σύνορα της Ελλάδας διευρύνθηκαν μετά την ίδρυση του νεοσύστατου κράτους το 1830. 

Γιώργος Κ. Καββαδίας