Η προσπάθεια ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού και διαμόρφωσης δυνάμεων στα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας με προοπτική κυβερνητικής λύσης σε περίπτωση που η διαρκής φθορά του κόμματος της Δεξιάς μετατραπεί σε κατάρρευση, έχει οδηγήσει το χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς σε πολλαπλά αδιέξοδα, τυχοδιωκτικές κινήσεις και συνεχείς πολιτικές ακροβασίες. Από το ΠΑΣΟΚ μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ και από τη Νέα Αριστερά μέχρι το Ινστιτούτο Τσίπρα και το ΜέΡΑ 25, η σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σε διαρκείς διεργασίες προκειμένου να βγει από το αδιέξοδο των «κολλημένων» δημοσκοπικών μετρήσεων και να παίξει ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ωστόσο, η κυβερνητική προοπτική για τις δυνάμεις αυτές παραμένει «όνειρο θερινής νυκτός», ακριβώς επειδή εφάρμοσαν, στήριξαν και ακόμη και σήμερα δεν μπορούν να διαφοροποιηθούν ουσιαστικά από την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, της οποίας αποτελούν στυλοβάτες.

«Συντροφικά» αλληλομαχαιρώματα στο ΠΑΣΟΚ εν όψει συνεδρίου

Ειδικότερα, εν όψει του εαρινού συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, τα διάφορα «κέντρα» της Χαριλάου Τρικούπη επιδίδονται όλο και περισσότερο σε «συντροφικά» αλληλομαχαιρώματα, εμπρηστικές δηλώσεις και αυτόνομες κινήσεις, αποδεικνύοντας όχι μόνο τον καιροσκοπισμό που διατρέχει το χώρο αυτό, αλλά και τη βαθιά ριζωμένη έλλειψη ιδεολογικής και πολιτικής συγκρότησης που διατρέχει τα αστικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Η Διαμαντοπούλου προσβλέπει σε μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ, προεξοφλώντας το ρόλο του ΠΑΣΟΚ σε συμπλήρωμα της Δεξιάς, όπως άλλωστε συνέβη την περίοδο των μνημονίων, ο Δούκας προωθεί το μοντέλο ευρύτερων συνεργασιών κοιτάζοντας στα «αριστερά» του ΠΑΣΟΚ, προς Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά με κυρίαρχο το «αντιδεξιό» αφήγημα, ενώ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιμένει στην αυτόνομη πορεία του κόμματος, χωρίς ωστόσο να αποκλείει συνεργασίες προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Σε αυτή τη λεπτή ισορροπία προστίθενται οι δηλώσεις «ενότητας» του Γερουλάνου, με σαφή «καρφιά» από την άλλη, προς την ηγεσία.

Πρόκειται για την κλιμάκωση μίας αντιπαράθεσης χρόνων στο πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας, που αναζητά ρόλο σε μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής κρίσης. Ρίζα όλων των αντεγκλήσεων, αντιπαραθέσεων και αλληλοκαρφωμάτων στο ΠΑΣΟΚ για μια ακόμη φορά δεν αποτελούν ιδεολογικά ή πολιτικά ζητήματα, αλλά βασικά η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και η κυβερνητική προοπτική. Άλλωστε, σε όλα τα κρίσιμα και ουσιαστικά ζητήματα η Χαριλάου Τρικούπη έχει συνταχθεί με τη ΝΔ, όπως και στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση, στην οποία έχει δώσει το «πράσινο φως».

«Ενωτικό» συνέδριο …αποχωρήσεων της Νέας Αριστεράς

Από την άλλη, το συνέδριο «ενότητας» της Νέας Αριστεράς εξελίχθηκε σε πολιτικό φιάσκο, όχι μόνο λόγω της προσωρινής και εύθραυστης πολιτικής ισορροπίας που επετεύχθη, αλλά και λόγω των νέων αποχωρήσεων στελεχών του κόμματος με πλώρη το «κόμμα Τσίπρα». Μετά από μήνες αντιπαραθέσεων σχετικά με την πορεία της Νέας Αριστεράς προς ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα ή προς το ΜέΡΑ 25, τελικά κυριάρχησε μία συμβιβαστική πρόταση για τη δημιουργία ενός θολού «Λαϊκού Μετώπου» και αυτόνομης παρουσίας του κόμματος. Η άρνηση συμπόρευσης με τον πρώην πρωθυπουργό είναι που οδήγησε στην αποχώρηση του Νίκου Μπίστη και άλλων εννιά μελών της Κεντρικής Επιτροπής.

Ωστόσο, αν διαβάσει κανείς τα κείμενα, τις δηλώσεις και τις θέσεις των διαφόρων στελεχών και «τάσεων» του κόμματος, τόσο πριν, όσο και μετά το συνέδριο, αντιλαμβάνεται πως -όπως και στο ΠΑΣΟΚ- η βάση της αντιπαράθεσης (και) στη Νέα Αριστερά δεν είναι αυτή ή η άλλη τοποθέτηση πάνω σε κρίσιμα διεθνή ή εσωτερικά ζητήματα, δεν είναι θέματα ιδεολογικά ή πολιτικά, αλλά για μια ακόμη φορά αφορούν την εκλογική στάση του κόμματος, τις προεκλογικές και μετεκλογικές συνεργασίες. Αυτό που με σιγουριά μπορούμε να πούμε, όποια κι αν είναι η κατάληξη του μορφώματος των πρώην στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πως οι καιροσκοπικές ακροβασίες, οι μεταπηδήσεις στελεχών από το ένα κόμμα στο άλλο και οι οπορτουνιστικές συνεργασίες έξω από αρχές με μόνη προοπτική την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και την πολιτική επιβίωση, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την Αριστερά, όσο κι αν επενδύονται με το μανδύα του «Λαϊκού Μετώπου».

Ινστιτούτο Τσίπρα: «Στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί»

Τέλος, οι πρωτοβουλίες του «Ινστιτούτου Τσίπρα» σχετικά με την επανενεργοποίηση της «Διαύγειας», του προγράμματος που είχε θεσπίσει το ΠΑΣΟΚ το 2009 για να υπάρχει -υποτίθεται- διαφάνεια στις αναθέσεις δημοσίων έργων και να ανιχνεύονται τυχόν «προβληματικές πρακτικές», αποδεικνύει το ιδεολογικό και πολιτικό βάθος των πρωτοβουλιών του πρώην πρωθυπουργού. Αυτό που διαχωρίζει, δηλαδή, την Αριστερά από τη Δεξιά, το νέο κόμμα Τσίπρα (αν και όποτε συγκροτηθεί) από τη ΝΔ είναι η διαφάνεια στις αναθέσεις των δημοσίων έργων; Καθόλου τυχαία δεν είναι η ανάδειξη του ζητήματος αυτού σε κεντρικό, ακριβώς για την απόκρυψη της ουσιαστικής συμφωνίας στα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στην ακρίβεια, τη φτώχεια, την ανεργία, την εξάρτηση της χώρας από τον ιμπεριαλισμό, τα ελληνοτουρκικά και πολλά ακόμη. Ταυτόχρονα, η σύσταση «Ομάδας Επεξεργασίας Κειμένου Θέσεων με στόχο τη σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας» που όρισε το Ινστιτούτο Τσίπρα με στελέχη προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί έκφραση της επιχείρησης ενότητας του χώρου της κεντροαριστεράς, με βασικό πρόβλημα να παραμένει η ηγεσία σε ένα τέτοιο «μέτωπο», ζήτημα που αναδεικνύει την απόσταση που χωρίζει τέτοιες και αντίστοιχες πρωτοβουλίες με την Αριστερά, τις αρχές, τα ιδανικά, την ιστορία και την προοπτική της.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος