Είμαστε άντρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά.

Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας".

Αυτά είναι λίγα μόνο από όσα συγκλονιστικά γράφουν στην επιστολή τους προς "τον αδελφό ελληνικό λαό" οι 300 μετανάστες που κρατούνται έγκλειστοι πάνω από έναν χρόνο στην κλειστή δομή του Δήμου Σιντικής στις Σέρρες.

Είναι εύκολο να μην συνεχίσει κανείς να διαβάσει παρακάτω, είναι εύκολο για έναν λαό κουρασμένο όπως είμαστε εμείς, να γυρίσει την πλάτη, ακόμα και να βγάλει θυμό προς τον εξαθλιωμένο. Να πει "έχουμε τα δικά μας βάσανα, δεν αντέχουμε άλλα". Ή ακόμα και να σκεφτεί ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι που μας φταίνε.

Ας σκεφτούμε, όμως, νηφάλια.

Ως εκπαιδευτικοί, ως γονείς:

• ποιος εξαφανίζει τον μισθό μας στις 20 κάθε μήνα;
• ποιος κάνει τους σοβάδες των σχολείων να πέφτουν κάθε τόσο στα κεφάλια των παιδιών μας;
• ποιος φταίει που η ετήσια δαπάνη του νοικοκυριού για φροντιστήρια και ιδιαίτερα είναι 900.000.000 ευρώ;
• ποιος έφτασε τα ενοίκια και το ρεύμα στον θεό;

Μήπως ο εξαθλιωμένος μετανάστης στη Σιντική; Ο πρόσφυγας, ο εργάτης γης, οι γυναίκες που φροντίζουν τους ηλικιωμένους γονείς μας;

Οι φασίστες προσπαθούν λυσσασμένα να στρέψουν προς τα εκεί την οργή. Να εκμεταλλευτούν τον φόβο, την κούραση, για να "ποτίσουν" τα πιο εύκολα, τα πιο ταπεινά ένστικτα. Να δείξουν τον εξαθλιωμένο και να σου πουν "Αυτόν να μισήσεις".

Κι έτσι την γλιτώνουν αυτοί που πραγματικά φταίνε, όσο εμείς κοιτάμε προς τα κάτω και τρωγόμαστε μεταξύ μας.

Γιατί ας μη γελιόμαστε. Κι εμείς και τα παιδιά μας για την εξουσία "μετανάστες" είμαστε.

Ως εκπαιδευτικοί και γονείς, αρνούμαστε να παραδώσουμε τα παιδιά μας στην ευκολία του μίσους και της απανθρωπιάς.

Το πρώτο μέλημα της παιδείας είναι να διακρίνει τον θύτη από το θύμα.

Ο εχθρός μας δεν ήρθε με μια βάρκα ούτε βρίσκεται έγκλειστος σε ζωώδεις συνθήκες. Πλουτίζει εις βάρος όλων μας και χαμογελάει με σάπια δόντια όσο εμείς κοιτάμε αλλού.

Δημοσιεύουμε αυτούσια την συγκλονιστική επιστολή των 300 μεταναστών:

«Προς τον αδελφό ελληνικό λαό, εκ μέρους 300 φυλακισμένων μεταναστών στο στρατόπεδο Σιντικής

Εσείς ακούσατε για εξέγερση στη Σιντική. Τι συνέβη και γιατί;

Είμαστε στον καταυλισμό της Σιντικής.

Είμαστε εδώ 14 μήνες. Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.

Είμαστε κουρασμένοι. Είμαστε παγιδευμένοι εδώ και 14 μήνες.

Τα παιδιά μας στην Αίγυπτο δεν μπορούν να βρουν τίποτα να φάνε, και εμείς είμαστε εδώ ζώντας σαν τους νεκρούς.

Θέλουμε να βγούμε έξω και να δουλέψουμε.

Οι άνθρωποι που κάθονται κάτω από αυτόν τον ήλιο δεν έχουν θέση στα τροχόσπιτα.

Στο τροχόσπιτο μένουν πάνω από 15 άτομα και υπάρχουν τέσσερα ή πέντε κρεβάτια.

Είμαστε πάνω από 300 άτομα και μοιραζόμαστε 4 μπάνια και 3 βρύσες.

Τα κλιματιστικά δεν λειτουργούν.

Πολλά είδη εντόμων, φιδιών και ερπετών κατεβαίνουν πάνω μας από το βουνό.

Θέλουμε να μάθουμε ποιο αμάρτημα διαπράξαμε.

Είμαστε φυλακισμένοι για πάνω από 12 μήνες και για δύο μήνες στη Λιβύη, αφήσαμε τα παιδιά μας χωρίς καθόλου χρήματα. Μπορείτε να το φανταστείτε; Εδώ και 14 μήνες δεν έχουμε στείλει χρήματα για το φαγητό, το ποτό, τα δίδακτρα, τα μαθήματα ή τα ρούχα των παιδιών μας.

Πού είναι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πού είναι οι οργανώσεις για τη δικαιοσύνη; Ζούμε εδώ με φαγητό που μόλις και μετά βίας επαρκεί για τη μέρα. Λάβαμε ένα πιάτο ρύζι, δύο μπιφτέκια και τρία αυγά για ολόκληρη την ημέρα.

Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δει τον θάνατο στη θάλασσα και έχουν υποστεί ταπεινώσεις και εξευτελισμό στα στρατόπεδα εδώ .

Και όσο για τους ανθρώπους που ήρθαν μετά από εμάς… αποδεικνύεται ότι κανείς δεν μένει στο στρατόπεδο πάνω από δύο εβδομάδες, εκτός από εμάς — εμείς είμαστε εδώ 13 μήνες. Είναι άδικο, ορκίζομαι.

Ναι, θέλουν να μας απελάσουν.

Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας.

Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας.

Όλοι είμαστε τεχνίτες και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων που είναι ικανοί στη δουλειά τους…

Γιατί να μην επωφεληθείτε από εμάς, ώστε να επωφελούμαστε κι εμείς και να πληρώνουμε φόρους;

Οι άνθρωποι εδώ είναι σαν ωρολογιακές βόμβες, αλλά κανείς δεν μας προσέχει.

Είμαστε συντετριμμένοι σωματικά, ψυχολογικά και ηθικά. Έχουμε χάσει τόσα πολλά και κανείς δεν νιώθει τον πόνο μας. Η Ελλάδα δείχνει ευσπλαχνία στα ζώα· γιατί δεν δείχνει ευσπλαχνία σε εμάς;

Δεν αξίζουμε το έλεός σας;

Είμαστε άνδρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά.

Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαμε τον πόνο στη Λιβύη, είδαμε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαμε τον εξευτελισμό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς μια αξιοπρεπή ζωή. Το μόνο που κάναμε ήταν να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.

Σου γράφω εκ μέρους περισσότερων από 300 ανθρώπων, των οποίων οι οικογένειες έχουν εκτοπιστεί και έχουν μείνει χωρίς χρήματα ή τα απαραίτητα για την επιβίωση, απλώς και μόνο επειδή κρατούμαστε στο “Κέντρο Φιλοξενίας” Σιντικής για το «έγκλημα» του να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.

Βοηθήστε μας, αν γνωρίζετε τι σημαίνει ευσπλαχνία, καθώς είστε η χώρα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας.

Σε ευχαριστώ, αγαπητέ μου αδελφέ.»

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας