φωτό: Με τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο που βρέθηκε πρόσφατα στην Αθήνα

«Σαν έτοιμος από καιρό», για να χρησιμοποιήσουμε ένα στίχο από ένα άλλο ποίημα του σπουδαίου ποιητή Κ.Π. Καβάφη, παρουσιάστηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την παρουσίαση του βιβλίου του «Ιθάκη», η οποία αποτέλεσε και την επίσημη επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αρκετούς μήνες τώρα, οικονομικά, πολιτικά και δημοσιογραφικά κέντρα προωθούν τον πρώην πρωθυπουργό, φιλοτεχνούν την εικόνα του, προετοιμάζουν την επάνοδό του. Τώρα, αφού έδωσε για μια ακόμη φορά τα διαπιστευτήριά του στους ξένους και ντόπιους δυνάστες του λαού και του τόπου, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ως «υπερήφανος», όπως χαρακτηριστικά τόνισε στην ομιλία του στο Παλλάς για τη διακυβέρνησή του. Ίσως συνειδητά δεν αναφέρθηκε καθόλου στην τετραετία 2019-2023, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση με αρχηγό τον Τσίπρα ψήφισε πάνω από το 50% των νομοσχεδίων της Νέας Δημοκρατίας, οδηγώντας το κόμμα του στον εκλογικό καταποντισμό και τον ίδιο στην παραίτηση.

«Υπερήφανος», λοιπόν, νιώθει ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, «αμετανόητος» (όπως είπε σε άλλο σημείο της ομιλίας του), επισημαίνοντας πως «δε νιώθει την ανάγκη να απολογηθεί». Ο πρωθυπουργός της «πρώτη φορά αριστερής» κυβέρνησης, νιώθει «περήφανος» που ενώ δεσμευόταν πως θα καταργούσε τα μνημόνια «με έναν νόμο σε ένα άρθρο» πρότεινε στην ΕΕ και το ΔΝΤ ένα κανονικό μνημόνιο, ελαφρώς διαφοροποιημένο από την πρόταση των ιμπεριαλιστικών «θεσμών», προχώρησε σε ένα δημοψήφισμα για την έγκριση της πρότασης αυτής και παρά την καθολική της απόρριψη από το λαό, ψήφισε μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ το τρίτο μνημόνιο, δηλαδή αυτό που είχε απορρίψει ο λαός.

Αφού μετέτρεψε το «όχι» σε «ναι», δε δίστασε να σύρει το όνομα της Αριστεράς στο «βάλτο» της υποδούλωσης στον ιμπεριαλισμό και την εγχώρια ολιγαρχία του πλούτου. Γιατί «δυσωδία» αποπνέει όχι μόνο ο ΟΠΕΚΕΠΕ και όλα τα σκάνδαλα της αντιλαϊκής διακυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και το να βαφτίζει κανείς «προοδευτική» την πολιτική που έχει τσακίσει τα εισοδήματα των εργαζομένων και έχει στερήσει την προοπτική της νεολαίας. Και στο κεφάλαιο αυτό, η κυβέρνηση αλλά και η αντιπολίτευση Τσίπρα δεν έχει να διαχωριστεί παρά σε απειροελάχιστα ζητήματα -βασικά εικόνας- με τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη.

Αλήθεια, ποιες πρωτοβουλίες πήρε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για να αντιμετωπιστεί η «δυσωδία» του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ; Με ποιον τρόπο επιχείρησε να αναμετρηθεί με το ζήτημα της ασφάλειας στις μεταφορές; Πώς τίμησε ως πρωθυπουργός ή αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τη θέση για την «αναγνώριση του ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους» που με ευκολία επανέλαβε στην ομιλία του στο Παλλάς; Υπογράφοντας συμφωνίες με το φασιστικό κράτος του Ισραήλ; Όταν αποκαλούσε τον Τραμπ «διαβολικά καλό» ή όταν απαγόρευε τις συγκεντρώσεις σε όλη την επικράτεια κατά την επίσκεψη Ομπάμα το 2015, πώς προωθούσε την παρουσία της Ελλάδας ως «παράγοντα ειρήνης», που επικαλέστηκε τώρα;

Αυτά και πάρα πολλά ακόμη μπορούμε να αναφέρουμε για να θυμίσουμε ποια πολιτική πραγματικά υπηρέτησε και υπηρετεί ο Αλέξης Τσίπρας, πίσω από τις δημαγωγίες και τα φληναφήματα για τον «νέο πατριωτισμό», τη «δημοκρατική παράταξη» και τον «προοδευτικό χώρο». Χαρακτηριστική ήταν στην ομιλία του στο Παλλάς η απουσία αναφοράς στην Αριστερά, απ’ την οποία όπως φαίνεται έχει πάρει διαζύγιο ακόμη και στο επίπεδο της φτηνής και κάλπικης δημαγωγίας του, στέλνοντας πολιτικά μηνύματα μέσα και έξω από τη χώρα σχετικά με την πολιτική που πρόκειται να ακολουθήσει.

Σε ό,τι αφορά στην επαναφορά της πολιτικής συζήτησης στην «ηθική», στην οποία αναφέρεται καιρό τώρα και επανέλαβε στο Παλλάς ο πρώην πρωθυπουργός, δεν μπορούμε παρά να τονίσουμε πως αποτελεί πρόκληση να γίνεται λόγος για την «επαναφορά μιας νέας ηθικής» από τον πρωθυπουργό που μετέτρεψε το «όχι» σε «ναι». Που αποχώρησε από την αρχηγία του κόμματός του και έναν χρόνο μετά ασκούσε κριτική εκ του ασφαλούς σε εκείνους που ο ίδιος όρισε ως ηγεσία. Που μέχρι πρότινος μοιραζόταν τα ίδια βουλευτικά έδρανα με τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα κάνει λόγο για «εικόνα κατακερματισμού και ιδιοτέλειας», λες και οι πολλαπλές διασπάσεις και ο κατακερματισμός του ΣΥΡΙΖΑ προέκυψαν μετά την αποχώρησή του και δεν ήταν αποτέλεσμα της δικής του τυχοδιωκτικής πολιτικής, των δικών του πολιτικών επιλογών.

Από την άλλη, προκαλεί αλγεινή εντύπωση η στάση των πρώην «συντρόφων» του πρώην πρωθυπουργού στο ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, που φαίνεται να «πνέουν τα λοίσθια» μετά την επάνοδο Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή. Κινήσεις αμηχανίας και δηλώσεις μετάνοιας, με φόντο την προετοιμασία για τη μεταπήδηση στο νέο πολιτικό φορέα Τσίπρα. Ακόμη και η αποδοχή της παραίτησης του διευθυντή της «Αυγής» για το κεντρικό άρθρο στην κυριακάτικη έκδοση με τίτλο «Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ: Βίοι παράλληλοι» αποδεικνύει πως η πολιτική Φάμελλου για διαφοροποίηση από τις πρωτοβουλίες Τσίπρα δεν έχει πολλά ευήκοα ώτα στο εσωτερικό των απομειναριών του ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη πλευρά, σοβαροί διχασμοί εμφανίζονται και στη Νέα Αριστερά, η οποία βαδίζει προς το συνέδριό της τον Ιανουάριο. Ειδικότερα, παρά τη δυσαρέσκεια που εξέφρασε ο αρχηγός της Αλέξης Χαρίτσης ύστερα από την ομιλία Τσίπρα, αναφέροντας «πως δεν μπορεί να υπάρξει Λαϊκό Μέτωπο του ενός», αφήνοντας αιχμές για τον πρώην πρωθυπουργό, χωρίς ωστόσο να αποκλείει το ενδεχόμενο συνεργασίας, το οποίο έχει εισηγηθεί στη Νέα Αριστερά. Η πρότασή του, βέβαια, απορρίφθηκε από την Κεντρική Επιτροπή, στην οποία υπερίσχυσε η πρόταση Σακελλαρίδη και Τσακαλώτου για ανεξάρτητη πορεία και άνοιγμα προς το ΜέΡΑ25 και το Βαρουφάκη.

«Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα», αυτή είναι η θλιβερή κατάληξη του ευρωκομμουνισμού και του ΣΥΡΙΖΑ. Ο χώρος της πάλαι ποτέ ευρωκομμουνιστικής Αριστεράς, βουτηγμένος από τα γεννοφάσκια του στον οπορτουνισμό και τον τυχοδιωκτισμό έχει οδηγηθεί στον πλήρη εκφυλισμό και τη σήψη. Μετακινήσεις στελεχών, δηλώσεις που α­ναιρούν η μία την άλλη, ευκαιριακές συγκολλήσεις, εφήμερες συνεργασίες και γενικότερα μια «απόπνοια δυσωδίας», την οποία όσο κι αν διακηρυκτικά λέει πως παλεύει να ανατρέψει ο Αλέξης Τσίπρας, έχει γίνει και ο ίδιος αναπόσπαστο κομμάτι της. Στο δρόμο για την Ιθάκη, είναι πια πασιφανές πως ο πρώην πρωθυπουργός ξέμεινε στο νησί των Λωτοφάγων, ξεχνώντας όσα έπραξε η κυβέρνησή του, όσα δεινά προκάλεσε στο λαό, όση ηττοπάθεια καλλιέργησε στον κόσμο της Αριστεράς. Από τη δική μας πλευρά, δεσμευόμαστε πως δε αφήσουμε το λαό μας να ξεχάσει και να ξεγελαστεί ξανά από τις φτηνές δημαγωγίες μιας ξεπεσμένης σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης της αντιλαϊκής πολιτικής.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος