Βαριές οι ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ

Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη και η ηρωική αντίσταση του λαού της έχουν ξεσηκώσει ένα τεράστιο παγκόσμιο κίνημα συμπαράστασης και αποφασιστικής καταδίκης του ισραηλινού κράτους. Κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο, με εκατοντάδες χιλιάδες λαού σε μεγάλα αστικά κέντρα, που αποσιωπώνται από τα κυρίαρχα φιλοϊσραηλινά μέσα της χώρας μας, ωστόσο πραγματοποιούνται και δημιουργούν εύλογα το ερώτημα: γιατί στη χώρα μας δεν μπόρεσε να γίνει κάτι αντίστοιχο;

Και ενώ βλέπουμε σε ευρωπαϊκές πόλεις και πρωτεύουσες να συγκεντρώνονται εκατοντάδες χιλιάδες σε ενιαίες διαδηλώσεις, στην Ιταλία να παραλύει η οικονομία με γενική πολιτική απεργία των συνδικάτων για την Παλαιστίνη, στη χώρα μας -αν και τα αισθήματα του λαού είναι στο πλευρό της Παλαιστίνης- εντούτοις δεν έχει καταστεί δυνατό να εκδηλωθούν μαζικά αυτά τα αισθήματα, παίρνοντας τη μορφή αντίστοιχων κινητοποιήσεων.

Ο βασικός υπεύθυνος αυτής της αναντιστοιχίας και του γιατί δεν εκδηλώθηκε στην Ελλάδα ένα πλατύτερο κίνημα στήριξης του παλαιστινιακού αγώνα είναι το ΚΚΕ, που υπονόμευσε εξαρχής κάθε ενιαία κίνηση μαζικών αντιδράσεων.

Θριαμβολογεί το ΚΚΕ ότι οι δυνάμεις του, οι δυνάμεις του ταξικού κινήματος, αποτελούν πρώτη δύναμη σε δεκάδες ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, ότι ελέγχουν εκατοντάδες σωματεία, ότι είναι η πρώτη δύναμη στο φοιτητικό κίνημα. Πράγμα που σημαίνει ότι είχε και την ευθύνη και τη δυνατότητα να κινητοποιήσει το φοιτητικό και το συνδικαλιστικό κίνημα, τις ταξικές δυνάμεις, ώστε να πάρουν θέση και να αποτελέσουν τα κέντρα για έναν μαζικό ξεσηκωμό απέναντι στην ισραηλινή θηριωδία και τη στήριξη που η ελληνική κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα της παρείχαν. Το ΚΚΕ δεν έκανε τίποτε τέτοιο.

Μπορεί το ΚΚΕ να προβάλλει, μέσα από τις σελίδες του Ριζοσπάστη, τις μεγάλες και πολυπληθείς κινητοποιήσεις στην Ευρώπη και στον κόσμο, που πραγματοποιούν ενιαία συνδικάτα και φορείς, όμως εδώ αρνήθηκε να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του για κάτι αντίστοιχο. Ούτε για μια στιγμή, δύο χρόνια τώρα, δεν προσανατόλισε τις δυνάμεις του να αποτελέσουν τον αποφασιστικό παράγοντα μέσα στο μαζικό κίνημα, ώστε να παρθούν παντού πρωτοβουλίες και αποφάσεις, να πιεστούν όλες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις και να διαμορφωθεί ένα πλατύ προσκλητήριο για τον ελληνικό λαό να σταθεί -όπως στέκονται και τα αισθήματά του- αλληλέγγυος στο λαό της Παλαιστίνης.

Από την πρώτη στιγμή του πολέμου στη Γάζα, το ΚΚΕ πρόβαλε προσκόμματα και αντιλήψεις που υπονόμευσαν την ενιαία πάλη για τη στήριξη του παλαιστινιακού αγώνα. Απέναντι στην πίεση για τη δράση της Χαμάς, το ΚΚΕ τήρησε πολιτική ίσων αποστάσεων από το παλαιστινιακό κίνημα και τον αγώνα του, προσφέροντας χώρο στη φιλοϊσραηλινή προπαγάνδα.

Όπως και στο ζήτημα των αιτημάτων του παλαιστινιακού αγώνα, το ΚΚΕ έθεσε εξ αρχής και αδιαπραγμάτευτα το ζήτημα των συνόρων του ’67, υποδεικνύοντας στο κίνημα της Παλαιστίνης ποια αιτήματα «πρέπει» να έχει. Με αυτό τον τρόπο έδωσε διαπιστευτήρια στο κυρίαρχο αστικό σύστημα από τη μία, ενώ από την άλλη ύψωσε προσκόμματα για μια ενιαία δράση, θέτοντας όρους και προϋποθέσεις για την αλληλεγγύη και την υπεράσπιση του παλαιστινιακού κινήματος.

Δεν υπάρχει ούτε μία κινητοποίηση στην οποία οι δυνάμεις του ΚΚΕ να πήραν μέρος, πέρα από τις κινητοποιήσεις που κάλεσαν το ίδιο το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ. Γύρισε την πλάτη στις κινητοποιήσεις που κάλεσαν οι παλαιστινιακές οργανώσεις της Ελλάδας, με αποκορύφωμα τη μαζικότατη διαδήλωση στην ισραηλινή πρεσβεία, όταν οι Ισραηλινοί εμπόδισαν το στολίσκο προς τη Γάζα και συνέλαβαν τα πληρώματα -όπου και πάλι το ΚΚΕ έλαμψε διά της απουσίας του.

Στις 7 Οκτώβρη, ο Ριζοσπάστης, στη σελ. 5, προβάλλει και χειροκροτεί τη μεγάλη απεργία στην Ιταλία σε 100 πόλεις για την Παλαιστίνη. Στο ίδιο φύλλο, λίγο παρακάτω στη σελ. 12, προσπαθεί να απαντήσει στην κριτική που δέχτηκε για την άρνηση των δυνάμεών του στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (ΕΚΑ) να προκηρύξει απεργιακή κινητοποίηση για την Παλαιστίνη.

Γράφει λοιπόν ο Ριζοσπάστης:
«Επίσης είναι και δικό μας αίτημα και συμφωνούμε να υπάρξει απεργιακή κινητοποίηση, όταν καταθέσει η κυβέρνηση το νομοσχέδιο για το 13ωρο, και μέσα σε αυτό να θέσουμε και τα ζητήματα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, απελευθέρωσης των κρατουμένων του στολίσκου κ.ο.κ.».

Και αυτό το θεώρησε απάντηση το ΚΚΕ στο αίτημα για προκήρυξη απεργίας για την Παλαιστίνη! Όταν καταθέσει η κυβέρνηση το νομοσχέδιο για το 13ωρο… μέσα σε αυτό να θέσουμε και το ζήτημα της Παλαιστίνης!

Ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα: άλλο η απεργία για την Παλαιστίνη και άλλο η απεργία ενάντια στο 13ωρο, που θα «θέσει και το θέμα της Παλαιστίνης».

Στο ίδιο κείμενο ο Ριζοσπάστης απαντά και στην κριτική που δέχεται η παράταξη του ΚΚΕ στο ΔΣ του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, που αρνήθηκε κοινό κείμενο αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό αγώνα.

Και λέει ο Ριζοσπάστης:
«Αυτό που δεν υπέγραψε η ΔΗΠΑΚ (παράταξη του ΚΚΕ), … ήταν η κοινή ανακοίνωση παρατάξεων, γιατί, όπως εξήγησε, “δεν πιστεύουμε ότι εξυπηρετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο την υπόθεση του αγωνιζόμενου παλαιστινιακού λαού, ενώ η κάθε παράταξη μπορεί να βγάλει ανακοίνωση”».

Αρνείται το ΚΚΕ να συνυπογράψει κοινό κείμενο για την Παλαιστίνη, όταν το ίδιο, πριν λίγο καιρό, πρότεινε στη Βουλή κοινό ψήφισμα στην Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, στη Νίκη, στο ΠΑΣΟΚ, στο ΣΥΡΙΖΑ, στη Νέα Αριστερά και στην Πλεύση Ελευθερίας της Κωνσταντοπούλου -δηλαδή σε δυνάμεις της ακροδεξιάς που στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα τις ισραηλινές θηριωδίες και σε δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που δικαίωσαν τη γραμμή της «αυτοάμυνας» του Ισραήλ και στήριξαν θερμά, από κυβερνητικές θέσεις, τις σχέσεις της χώρας μας με το κράτος-δολοφόνο.

Και ενώ στη Βουλή ακολουθεί μια πολιτική καιροσκοπική, έξω από αρχές, την ίδια στιγμή αρνείται στον Ιατρικό Σύλλογο Αθήνας κάθε κοινό κείμενο, όπως αρνείται και σε όλο το σώμα του συνδικαλιστικού κινήματος, θέτοντας προσκόμματα με τις δικές του θέσεις και το δικό του πλαίσιο, όπως αρνείται, ταυτόχρονα και πάνω απ’ όλα, τη συμπόρευση με άλλες δυνάμεις στις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη, όπως αρνήθηκε επί δύο χρόνια να θέσει τις δυνάμεις του στην αυτονόητη υπηρεσία της ανάπτυξης ενός πλατιού παλλαϊκού κινήματος που τόσο είχε ανάγκη ο παλαιστινιακός αγώνας.

Στο ερώτημα γιατί στη χώρα μας δεν μπόρεσε να αναπτυχθεί ένα πλατύτερο κίνημα συμπαράστασης στον παλαιστινιακό αγώνα, αν και το ΚΚΕ έχει την κύρια ευθύνη λόγω και των δυνατοτήτων που διαθέτει, ωστόσο δεν είναι το μόνο. Τα άλλα κόμματα του κοινοβουλίου, του φάσματος της σοσιαλδημοκρατίας, που από ένα σημείο και μετά αποδοκίμασαν τις ισραηλινές θηριωδίες -πάντα όμως με όρους, αστερίσκους και προϋποθέσεις- παρέμειναν σε ένα συμβολικό επίπεδο, φραστικών κυρίως καταγγελιών και συμβολικών ενεργειών.

Ορισμένες από τις δυνάμεις αυτές συμμετείχαν δια αντιπροσωπειών στο March to Gaza, θέλοντας να θολώσουν τα νερά για την πραγματική τους στάση των ίσων αποστάσεων, να ξεπλύνουν τις μεγάλες τους ευθύνες και αμαρτίες για το ρόλο τους στην ενίσχυση των σχέσεων της χώρας μας με το Ισραήλ, αλλά και να κερδίσουν κομματικά οφέλη από τη συμβολική συμμετοχή κεντρικών στελεχών και βουλευτών.

Αντίστοιχα, ανύπαρκτη ήταν η στάση των ηγεσιών του συνδικαλιστικού κινήματος, που μπροστά στην εξελισσόμενη ανθρωποσφαγή και βαρβαρότητα, κούρνιασαν στα γραφεία τους, αρκέστηκαν σε ελάχιστα λόγια συμπόνιας και σε κροκοδείλια δάκρυα.

Στο χώρο, τέλος, της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, εκδηλώθηκαν μια σειρά φαινόμενα που αποδυνάμωσαν την πλατιά, ενιαία έκφραση της αλληλεγγύης -φαινόμενα μικροκομματικής αξιοποίησης, ανταγωνισμών και μικροηγεμονισμού ή ακόμη και αντιλήψεις που πρόβαλλαν όρους και προϋποθέσεις στην έκφραση της αγωνιστικής αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό αγώνα.

Φαινόμενα πρωτοβουλιών χωρίς προϋποθέσεις μαζικότητας, που αντί να ενισχύουν, υποσκάπτουν στην πραγματικότητα το κίνημα της αλληλεγγύης.

Κραυγαλέο παράδειγμα -χωρίς να είναι το μόνο- η προκήρυξη απεργίας στις 10 Οκτωβρίου από το …ΣΕΚ και τη συμμαχία «Σταματήστε τον Πόλεμο», με μια άμαζη συγκέντρωση, συνοδευόμενη από ακατάσχετες μεγαλοστομίες.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος