ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ  ΔΕ

Θα ΄ρθει καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα
Να το θυμάσαι Μαρία

Κ. Γώγου

Ο χαμός των 17 Μάηδων δεν ήταν αυτοχειρία

Είναι καταγγελία για το εκπαιδευτικό και το κοινωνικό σύστημα, του ανταγωνισμού, της φτώχειας, της αλλοτρίωσης

Χρέος στη ζωή και το μέλλον οι ανατρεπτικοί αγώνες με όραμα για σχολείο που θα μορφώνει και δεν θα εξοντώνει, για μόρφωση, δουλειά για όλο το λαό, για ειρήνη, υγεία, ελευθερία, για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

“Πονάω …” είναι η κραυγή της γενιάς που την  “μπούκωσαν” με την τηλεκπαίδευση και  την χτυπούσαν με πτυσσόμενα γκλομπ στις πλατείες για να κρύψουν την εξαθλίωση της δημόσιας υγείας και να περάσουν με καταστολή αντιλαϊκούς νόμους.

“Δεν έχω οξυγόνο κι αυτό είναι που κάνει το κράτος δολοφόνο”,  “Δικαιοσύνη”, “Όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Δεν θα διαλύσετε τις σπουδές και τις ζωές μας”, “Ωνάσεια για τους λίγους Τέμπη για τους πολλούς”, “Θέλουμε καλά σχολεία και καθηγητές και μας φέρνετε τριπλές πανελλαδικές” είναι οι φωνές της γενιάς που αγωνιά να σηκώσει κεφάλι στο μπάζωμα των ονείρων της.

“Φτάνει πια με την απλήρωτη εργασία, με τα ατυχήματα”, “Με 13ωρο και με διαγραφές θα μας εξοντώσετε από φοιτητές”, “Mε καταστολή και πειθαρχικά θέλουν να φοβίσουν όποιον αντιδρά” είναι ουρλιαχτό της γενιάς που αναγκάζεται να δουλεύει και να σπουδάζει, χωρίς ένσημα, με ελαστική εργασία, με 7 στα 7 στη σεζόν, που βλέπει, να την τιμωρούν με 300.000 διαγραφές και να την πετάνε με ένα κλικ, έξω από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, επειδή γεννήθηκε φτωχή.

“Oι φαντάροι είναι του λαού παιδιά, έξω από τα σύνορα δεν έχουμε δουλειά”, “Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα για τους πολέμους τους”, “Kαμιά έρευνα για τους πολέμους τους”, κραυγάζει η γενιά αυτή στον κυνισμό της κυβέρνησης, ΕΕ, ΝΑΤΟ που θέλoυν να την ντύσουν στο χακί, να την εξοικειώσουν με  “φέρετρα με  σημαίες επάνω”, να γίνουν οι σύγχρονοι Πέτρος Γιόχαν και Φραντς στην έρευνα για την πολεμική βιομηχανία τους.

Η τραγική αυτοχειρία των δύο παιδιών στην Ηλιούπολη στην αυγή της ζωής τους, της γενιάς της καραντίνας, του 13ωρου, της φτώχειας και των ιδιωτικοποιήσεων, είναι καταγγελία για την αποξένωση και την αλλοτρίωση που παράγει ο ανταγωνισμός, η εργασιακή ανασφάλεια, ο καννιβαλισμός στην αγορά εργασίας, που μεταφέρεται μέσα στην εκπαίδευση. Τίτλοι και χαρτιά πιστοποιήσεων, προσόντα που θα πρέπει να μαζεύουν οι μαθητές από τα 12 για να πλουτίζουν τον  φάκελο που θα τους συνοδεύει στο εργασιακό τους μέλλον, φέρνει και το εθνικό απολυτήριο.

Στην κινούμενη άμμο της αγοράς προσόντων, οι εργαζόμενοι δεν φτάνει να έχουν προσόντα, πρέπει να έχουν περισσότερα από τους άλλους και το κόστος να το επωμίζονται οι ίδιοι, όποιοι και όσοι μπορούν.  Πληθωρισμός προσόντων για μια εργασία που δεν ούτε μόνιμη ούτε σταθερή. Που ο εργαζόμενος σε αυτό το κυνήγι που όσο πλησιάζει τον στόχο, αυτός απομακρύνεται, είναι  αναλώσιμος.

Ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης διατύπωσε καθαρά  αυτό που οι έφηβοι αντιλαμβάνονται πολύ καλά. Ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση συνδέεται με τις αλλαγές στην εργασία δηλαδή τις απαιτήσεις των επιχειρήσεων και του κεφαλαίου για ελαστική, αναλώσιμη, φτηνή εργασία, με 13ωρα και εργασιακή ανασφάλεια.

Τα εντεινόμενα μέτρα των εξεταστικών φραγμών, όπως  αποτυπώνονται στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, στην Ε.ΒΕ, την Τράπεζα θεμάτων στον εξεταστικό Μαραθώνιο του  Εθνικού Απολυτηρίου, στα Ωνάσεια της Ιδιωτικο-οικονομικής λειτουργίας, στις εξετάσει Pisa, αλλά και στην ιδιωτικοποίηση του Παν/μιου, στις  300.000 διαγραφές των φτωχών και εργαζόμενων φοιτητών, αλλά και στο αντιδραστικό μέτρο της Αξιολόγησης-Άρσης της Μονιμότητας-Ιδιωτικοποίησης διαμορφώνουν το δυστοπικό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν οι έφηβοι.

Η Υπουργός παιδείας Ζαχαράκη μπροστά στο κοινωνικό πένθος για την απώλεια των δύο παιδιών,  έχει το θράσος να κάνει υποδείξεις και να κουνάει το δάκτυλο στην κοινωνία, μοιράζοντας ευθύνες στους γονείς και τους εκπαιδευτικούς αποκαλώντας τους “μεγάλους”. “Πολλά παιδιά γύρω μας δίνουν καθημερινά σιωπηλές μάχες, που οι μεγάλοι δεν βλέπουμε πάντα εγκαίρως” λέει στην ανακοίνωσή της για την απώλεια των δύο μαθητριών.

Ο ηθικός αυτουργός - θύτης που η πολιτική του έχει αποστεώσει το λύκειο στερώντας από χιλιάδες εφήβους μαθήματα εικαστικών, μουσικής, κοινωνικών επιστημών, χωρίς ψυχολόγους κοινωνικούς λειτουργούς, που εντατικοποιεί τη ζωή τους με τους αυξανόμενους  εξεταστικούς και ταξικούς φραγμούς, ενοχοποιεί το θύμα. Ο ηθικός αυτουργός θιασώτης ενός συστήματος που το μόνο που μπορεί να υποσχεθεί στην νεολαία, είναι αδιέξοδα, φτώχεια, πόλεμο και παρακμή. Που κάθε μέρα την βυθίζει στον θεσμικό και κοινωνικό βούρκο και την πολιτιστική σαπίλα που παράγει με μαζικούς όρους.

Μάλιστα, λίγες μέρες μετά την τραγωδία, στο συνέδριο της ΝΔ, κι ενώ η Ζαχαράκη μεγαλοστομούσε για “ενίσχυση της ψυχικής υγείας των παιδιών και την ψυχοκοινωνική στήριξη των μαθητών” το ΥΠΑΙΘΑ θέλοντας να ξεπλύνει την πολιτική ευθύνη πρότεινε τη δημιουργία τηλεφωνικής γραμμής υποστήριξης μαθητών ενόψει των πανελλαδικών. Τόση είναι η υποκρισία του ΥΠΑΙΘΑ το οποίο αφού προηγουμένως έχει υποστελεχώσει τα ΚΕΔΑΣΥ, θέλει να υποχρεώσει το προσωπικό να υποστηρίζει τηλεφωνικά εφήβους στις Πανελλαδικές, υποβιβάζοντας την ψυχοκοινωνική στήριξη των μαθητ(ρι)ων σε  αποσπασματικές “συνταγές” και οδηγίες αντί να στελεχώσει πλήρως όλες τις σχολικές μονάδες με μόνιμους ειδικούς επιστήμονες.

Η εκπαίδευση έχει μετατραπεί σε  πυριτιδαποθήκη. Το  ΥΠΑΙΘΑ γίνεται ανεμοδείκτης ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος. Όταν χάνουμε εκπαιδευτικούς είτε από την πίεση, είτε από αυτοχειρία, δύο περιπτώσεις το τελευταίο τετράμηνο, στρέφεται προς τους μαθητές με μέτρα, ποινές, τιμωρία. Όταν αντίστοιχα χάνουμε μαθητές ο ανεμοδείκτης στρέφεται στους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.

Τα παιδιά που κόβουν το νήμα της ζωής τους… είναι «τέκνα» αυτού του σάπιου συστήματος.

Η νεολαία των θρανίων, των αμφιθεάτρων, η εργατική νεολαία, μαζί με τους εκπαιδευτικούς και όλο τον λαό με το όραμα του αγώνα, να στρέψουμε τον ανεμοδείκτη στην πολιτική κυβέρνησης ΕΕ ΟΟΣΑ. Να φυσήξει κόντρα και να την ανατρέψει.

Θα την αλλάξουμε τη ζωή
Παρ’ όλα αυτά Μαρία