Τα βραβεία Νόμπελ της ειρήνης, όταν και όπου απονέμονται, πολλές φορές μας υπενθυμίζουν τον ιδρυτή τους, ένα Σουηδό μεγαλοκαπιταλιστή, κατασκευαστή και έμπορο όπλων, εφευρέτη ενός όπλου μαζικής καταστροφής -της δυναμίτιδας, για εκείνη την περίοδο- που θησαύρισε από τους πολέμους. Ως υποψήφιοι που μοστράρουν για το βραβείο είναι πολλές φορές οι μεγαλύτεροι έμποροι όπλων, οι πλέον απεχθείς ηγέτες, που πίσω από τα γυαλιστερά κοστούμια κρύβουν τις σφαγές που γίνονται με τις ευλογίες και την ανοχή τους. Είναι εκείνοι που προετοιμάζουν τον πόλεμο, που με την ανοχή και τα όπλα τους γίνονται οι πόλεμοι. Είναι ο Τράμπ και άλλοι από το σινάφι του που ήθελαν να πάρουν ή πήραν ένα Βραβείο της Ειρήνης.

Εδώ θα πρέπει κατ’ αρχάς να πούμε για ποια ειρήνη συζητάμε. Έχει ιδιαίτερη αξία και το εννοιολογικό περιεχόμενο της λέξης «ειρήνη», δηλαδή αν το βλέπει κανείς από τη μεριά των λαών ή από τη μεριά των ιμπεριαλιστών! Μετά από τόσες βραβεύσεις με Νόμπελ Ειρήνης των γερακιών των ΗΠΑ, Γούντροου Ουίλσον, Θίοντορ Ρούσβελτ, Τζίμι Κάρτερ, Μπαράκ Ομπάμα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη και την υποψηφιότητα Τραμπ κλπ, κάτι άλλο «παίζει εδώ».

Υπενθυμίζει ότι το Νόμπελ Ειρήνης τις περισσότερες φορές είναι ένα «ηθικό» παράσημο (ξέπλυμα) για τον ιμπεριαλιστή επεμβασία, αλλά και ένας καθρέφτης των ιμπεριαλιστικών-πολιτικών ισορροπιών της χρονικής περιόδου.

Όπως έχει δείξει η ιστορία, η ειρήνη δεν είναι ποτέ ουδέτερη έννοια· είναι πεδίο ενός «διαφορετικού» πολέμου των ιμπεριαλιστών μεταξύ τους ή σε βάρος των λαών, μιας διαφορετικής ταξικής αφήγησης και ιμπεριαλιστικής ισχύος. Μιλάμε δηλαδή για την Ειρήνη που επιβάλλεται διά των όπλων, σκοτώνοντας και ακρωτηριάζοντας χιλιάδες ανθρώπους, την ειρήνη που διασφαλίζει ή επεκτείνει τις σφαίρες επιρροής. Την ειρήνη που στηρίζεται στη συναλλαγή και το ξέπλυμα. Και το χειρότερο, στηρίζεται στις ισορροπίες όπου ο θύτης εξισώνεται με το θύμα.

Για να μην έχουμε αυταπάτες, δηλαδή, ας δούμε μερικά τέτοιου τύπου Νόμπελ γιατί υπάρχουν κι άλλα, μάλλον για «ξεκάρφωμα».

Το 1973 δίνεται στους Χένρι Κίσινγκερ και τον Λε Ντουκ Θο. Ο δεύτερος θεώρησε προσβολή τη βράβευσή του μαζί με ένα «δήμιο» των λαών και αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο.

Ο Ανουάρ Σαντάτ και ο Μεναχέμ Μπέγκιν παίρνουν το βραβείο το 1978, αφού η Αίγυπτος έγινε το πρώτο αραβικό κράτος που αναγνώρισε το Ισραήλ και σύναψε ειρήνη μαζί του, γεγονός που καταδικάστηκε από τα υπόλοιπα κράτη της Μέσης Ανατολής. Οι σχετικές διατάξεις απορρίφθηκαν από τον ΟΗΕ, καθώς -όπως τονιζόταν- ολοκληρώθηκαν δίχως τη συμμετοχή και συμφωνία των ίδιων των Παλαιστινίων και «παραβίαζαν τα αναγνωρισμένα δικαιώματα του Παλαιστινιακού λαού, βαίνοντας αντίθετα στις αρχές μιας δίκαιης και συνολικότερης λύσης του Μεσανατολικού ζητήματος για τη διασφάλιση μιας δίκαιης ειρήνης στην περιοχή».

Το 1993 ο Νέλσον Μαντέλα, θύμα και αγωνιστής κόντρα στο απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής, και ο Φρεντερίκ Ντε Κλερκ, θύτης, ο τελευταίος πρωθυπουργός του απαρτχάιντ που κατέρρευσε κάτω από την ένταση του λαϊκού κινήματος, βραβεύονται μαζί.

Το 1994 δίνεται στους Γιασέρ Αραφάτ, Σιμόν Πέρες, Γιτζάκ Ράμπιν για να επιβραβεύσει τις συμβιβαστικές υποχωρήσεις της PLO και την κατακτητική επιθετικότητα των αδίστακτων ισραηλινών ιθυνόντων. Ακόμη και όταν γράφονται αυτές οι γραμμές, η φωτιά των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή και η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζονται, με την πραγματική ειρήνη για τους λαούς της περιοχής να είναι ζητούμενο.

Το 1998 πηγαίνει στη Βόρεια Ιρλανδία και δίνεται στους δύο ηγέτες, τον προτεστάντη Ντέιβιντ Τριμπλ και τον ηγέτη του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος καθολικό Τζον Χιουμ, για να στηρίξει «ηθικά» και πρακτικά έναν επώδυνο συμβιβασμό σε βάρος του λαού της Βόρειας Ιρλανδίας, που ακόμη συνεχίζει να αγωνίζεται για τη ανεξαρτησία του από τους Άγγλους ιμπεριαλιστές.

Το 2001 δίνεται στο γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Ανάν. Είναι η επιβράβευσή του γιατί «ούτε άκουγε, ούτε έβλεπε» τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού στη Γιουγκοσλαβία και για την επιχείρηση μετατροπής μιας σειράς από χώρες σε προτεκτοράτα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Ανάλογο -και ίσως πιο προωθημένο- ρόλο έπαιξε και στο Αφγανιστάν και στην πρόταση εφαρμογής διαμελισμού της Κύπρου (την οποία απέρριψαν οι Κύπριοι).

Το 2008 δόθηκε στον «καταλληλότερο», τον πρώην πρόεδρο της Φινλανδίας Μάρτι Αχτισάαρι που θα μείνει στην πραγματική ιστορία (και όχι σε εκείνη των σαλονιών του Νόμπελ…) σαν ένας απ’ τους «διπλωμάτες» στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, που διεκπεραίωσε μία σειρά από βρόμικες αποστολές σε Ευρώπη, Αφρική, Ασία και Μέση Ανατολή και στην πρώην Γιουγκοσλαβία μέσω των διαπραγματεύσεων στο Ντέιτον του Οχάιο. Ενδεικτικά αναφέρουμε την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου και το βομβαρδισμό της Σερβίας το 1999 από ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ. Την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου με τον τραγέλαφο των «ειρηνευτικών συνομιλιών» της Βιέννης για τον καθορισμό του καθεστώτος του Κοσσυφοπεδίου (2005-07). Τη διαπραγμάτευση της «ειρήνης» το 2005 ανάμεσα στην ινδονησιακή κυβέρνηση και τους αυτονομιστές της βορειοανατολικής επαρχίας Ατσέχ (που είναι γεμάτη φυσικό αέριο και πετρέλαια). Την επικύρωση αφοπλισμού του ΙΡΑ (2000), ως διορισμένος από τη βρετανική κυβέρνηση.

Το 2013 δόθηκε στον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW). Αν και αρχικά η βράβευση φάνηκε εύλογη λόγω της δράσης του στη Συρία με σκοπό τον έλεγχο για χημικά όπλα, το 2019 αποκαλύφθηκε από Βρετανό δημοσιογράφο ότι ο οργανισμός είχε αποκρύψει κρίσιμες πληροφορίες, για να στηρίξει το αφήγημα πως το καθεστώς Άσαντ ευθυνόταν για την επίθεση στη Ντούμα, όποτε και έχουμε τις γνωστές επιθετικές εξελίξεις.

Το 2016 δίνεται στον Χουάν Μανουέλ Σάντος ο οποίος ομολόγησε το γεγονός ότι χιλιάδες άμαχοι εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες από στρατιωτικούς, εξαιτίας της πίεσης -τάχα- από τους αντάρτες να «παρουσιάσουν θύματα». Ως πρώην Πρόεδρος της Κολομβίας κατέθεσε στη λεγόμενη «Επιτροπή Αλήθειας» με στόχο να προβοκάρει τα απελευθερωτικά κινήματα της χώρας του.

Το 2022 δίνεται στους Αλές Μπιαλιάτσκι, Memorial, Κέντρο Πολιτικών Ελευθεριών Ουκρανίας, που είναι υπερασπιστές των λεγόμενων ανθρωπίνων δικαιωμάτων με πρότυπο τις δυτικές αστικές δημοκρατίες, οι δύο εκ των οποίων βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, η Ρωσία και η Ουκρανία. Στηρίζουν το φιλοδυτικό αντικομμουνιστικό προσανατολισμό. Όσο για το Κέντρο Πολιτικών Ελευθεριών, «βραβεύτηκε…» για τη προσπάθειά του να νομιμοποιήσει το κίνημα ανατροπής με το πραξικόπημα του Μεϊντάν και τη φιλοδυτική στροφή της Ουκρανίας.

Το 2025 δίνεται στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο από τη Βενεζουέλα και δικαιώνει την φιλοϊμπεριαλιστική της πολιτική, το ότι ζήτησε αμερικάνικη επέμβαση για ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης στη χώρα της, το ότι στηρίζει στο γενοκτονικό Ισραήλ κλπ.

Ποιας Ειρήνης, ακριβώς, τα Νόμπελ για αυτούς που προτάθηκαν και διεκδικούσαν; Είναι οι τελευταίες δεκαετίες όπου οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί εντείνονται και απαιτείται και η ελάχιστη νομιμοποίηση της δικιάς τους Ειρήνης, δηλαδή όπως την εννοούν και εφαρμόζουν οι κυρίαρχοι του πλανήτη.

Καλύτερα να θεσμοθετηθεί ένα Νόμπελ… υποκρισίας, για να το διεκδικήσουν… οι ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους, οπότε επάξια θα έχει και νόημα, γιατί θα αντιπροσωπεύει κάτι. Οι κομμουνιστές όμως αποκαλύπτουν, γνωρίζουν και τονίζουν απερίφραστα ότι οι λαοί και μόνο οι λαοί με τους αντιπολεμικούς, αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες μπορούν με συνέπεια να επιβάλουν και να υπερασπιστούν τη Ειρήνη.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος