Επιστρατεύοντας απέναντι στο καθεστώς Μαδούρο, που δε συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης, την πολιτική της κανονιοφόρου και των ωμών στρατιωτικών επεμβάσεων, οι διεθνείς σερίφηδες -τραμπούκοι των ΗΠΑ συνεχίζουν απροκάλυπτα τις μαφιόζικες δολοφονικές επιθέσεις στην Καραϊβική με πρόσχημα την καταπολέμηση του «ναρκοεμπορίου». Χωρίς να παρουσιάζουν κανένα αποδεικτικό στοιχείο και με την υπερτροφική αλαζονεία που διακρίνει τα ακραία πολεμοκάπηλα επιτελεία τού κατά τα λοιπά «ειρηνόφιλου» Τραμπ, ο υπουργός πολέμου, Χέγκσεθ, προανήγγειλε με τη μορφή χιτλερικού τελεσιγράφου πως οι ύπουλες επιθέσεις (που ήδη έχουν οδηγήσει στον θάνατο 76 ανθρώπους) θα συνεχιστούν καθημερινά.

Η εργώδης κινητοποίηση της αμερικανικής κρεατομηχανής με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης Μαδούρο (του οποίου οι μέρες «είναι μετρημένες» σύμφωνα με τον ακροδεξιό πρόεδρο των ΗΠΑ) περιλαμβάνει αφενός την επιστράτευση του αεροπλανοφόρου FORD και συνολικά του 10% των ναυτικών δυνάμεων του Χέγκσεθ. Αφετέρου αναβαθμίζονται στρατιωτικές αλλά και εγκαταστάσεις σε πολιτικά αεροδρόμια τόσο στο Πουέρτο Ρίκο, όσο και στις Παρθένες Νήσους (απέχουν 800 χιλιόμετρα από τη Βενεζουέλα).

Επιχειρώντας να εμπεδώσουν στα μάτια της κοινής γνώμης τη στοχοποίηση των αντιδεξιών ηγετών της Λατινικής Αμερικής (Μαδούρο και Πέτρο της Κολομβίας), οι τραμπικοί φονιάδες του πλανήτη εξαπολύουν μια ελεεινή προπαγανδιστική εκστρατεία κατασυκοφάντησης και δαιμονοποίησής τους. Κλιμακώνουν παράλληλα τις αφόρητες πιέσεις και τους ωμούς εκβιασμούς προς τις δύο λατινοαμερικάνικες χώρες, ενώ καταπατούν ξετσίπωτα κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου τα κυριαρχικά δικαιώματα Βενεζουέλας και Κολομβίας.

Άμεσος στόχος των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών είναι η καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών των εν λόγω χωρών, ιδιαίτερα δε του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Βενεζουέλας. Ωστόσο στο έδαφος των οξύτατων ανταγωνισμών μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων παγκόσμιων κέντρων (ΗΠΑ-ΕΕ και Κίνας-Ρωσίας), οι δυτικοί με επικεφαλής τις ΗΠΑ πασχίζουν να ανακτήσουν την οικονομικοπολιτική τους επιρροή στην ευαίσθητη περιοχή εκτοπίζοντας τους εξ ανατολών ανταγωνιστές σε μια περίοδο που (και) η γεωπολιτική πλάκα της πολύπαθης Λατινικής Αμερικής (την οποία ποτέ δεν έπαψαν τα γεράκια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να τη θεωρούν ως την «πίσω αυλή» και αποικία τους), μετατοπίζεται αργά μα σταθερά από τη Δύση προς την Ανατολή.

Στα πλαίσια αυτά, μπροστά στην επικίνδυνη κατάσταση θανάσιμου εναγκαλισμού από την αδίστακτη υπερδύναμη, η κυβέρνηση Μαδούρο φέρεται να απέστειλε επιστολές σε Κίνα και Ρωσία ζητώντας από τους στρατηγικούς συμμάχους της στρατιωτική βοήθεια. Η Βενεζουέλα φέρεται επίσης να απευθύνθηκε και στο Ιράν ζητώντας drones.

Η ίδια η κινέζικη ηγεσία αντιτάχθηκε δημόσια, έστω και καθυστερημένα, στην αχαλίνωτη επιθετικότητα του τραμπισμού στην περιοχή. Σύμφωνα με την εκπρόσωπο του κινέζικου ΥΠΕΞ, Μάο Νινγκ, η Κίνα στέκεται ενάντια στις κινήσεις που υπονομεύουν την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Λατινική Αμερική και την περιοχή της Καραϊβικής και εναντιώνεται σε μονομερείς και υπερβολικές επιχειρήσεις «επιβολής του νόμου» ενάντια σε σκάφη άλλων χωρών. Επιχειρώντας παράλληλα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να καθησυχάσει τους Αμερικάνους επικυριάρχους, η κινέζικη διπλωματία χρησιμοποίησε μετά από το μαστίγιο το καρότο, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων πως: «η ομαλή συνεργασία μεταξύ Κίνας και Βενεζουέλας είναι η συνεργασία ανάμεσα σε δύο κυρίαρχα κράτη, που δε στρέφεται ενάντια σε κάποιο τρίτο μέλος και δεν υπόκειται για διατάραξη ή επιρροή από οποιοδήποτε τρίτο μέρος».

Από την πλευρά του ο ρώσικος ιμπεριαλισμός, δια στόματος του εκπροσώπου της ρωσικής προεδρίας, Πεσκόφ, έκανε λόγο για «διαρκείς επαφές εργασίας» με τη Βενεζουέλα. Ο Πεσκόφ καταδίκασε την «υπέρμετρη στρατιωτική βία» των ΗΠΑ στην περιοχή. Ως πρόθυμος να παίξει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα στον Τραμπ και τον Μαδούρο εμφανίστηκε εξάλλου ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Λούλα, αξιοποιώντας το γεωπολιτικό εκτόπισμα της χώρας του. Κρατώντας ίσες αποστάσεις, ο Βραζιλιάνος πρόεδρος μίλησε για την ανάγκη «αποφυγής μιας στρατιωτικής επέμβασης».

Με φόντο τη διελκυστίνδα των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων, που διεξάγονται στα πλαίσια των ανακατατάξεων των διεθνών κέντρων που συντελούνται ως αποτέλεσμα της αλλαγής του μεταξύ τους συσχετισμού δύναμης, ξεκίνησε στις 9 Νοέμβρη η τέταρτη διάσκεψη κορυφής ΕΕ-CELAC (Κοινότητα χωρών Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής) στην Κολομβία. Ο ταπεινωμένος από τις ΗΠΑ δυτικοευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να βελτιώσει τη θέση του στη γεωπολιτική σκακιέρα της νότιας και κεντρικής Αμερικής.

Τα επιτελεία των Βρυξελλών και η CELAC εξέφρασαν λοιπόν τη «βούληση να εμβαθύνουν τους ιστορικούς δεσμούς που τους ενώνουν, σε μια περίοδο κατά την οποία η πολυμερής προσέγγιση αμφισβητείται παντού στον κόσμο (διάβαζε: από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό), υπάρχει δε συνεχής ανάγκη για μια πιο δίκαιη, ισότιμη και δημοκρατική διεθνή τάξη».

Η κοινή δήλωση της συνόδου τονίζει εξάλλου πως «θα συνεχίσουμε να λαμβάνουμε τα αναγκαία μέτρα για την επέκταση και εμβάθυνση του δικτύου εμπορικών συμφωνιών μεταξύ των δύο περιοχών μας…για μείωση των εμπορικών εντάσεων».

Αν και η συμφωνία για τα αγροτικά προϊόντα (MERCOSUR) καρκινοβατεί εδώ και περίπου δύο δεκαετίες (εξ ου και η αναφορά περί «εμπορικών εντάσεων») και η περυσινή προσπάθεια νεκρανάστασής της σκόνταψε για άλλη μια φορά στις αθεράπευτες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στα πλαίσια του γερμανογαλλικού άξονα (με τον Μακρόν να αντιτίθεται σφόδρα και την πρόθυμη Φον Ντερ Λάιεν να αναδεικνύεται σε λαγό της Γερμανίας), είναι χαρακτηριστικό πως την τελευταία δεκαετία το εμπόριο με τη CELAC έχει σημειώσει αύξηση άνω του 52%, ενώ οι συναλλαγές στον τομέα των υπηρεσιών έχουν σχεδόν διπλασιαστεί.

Σφήνα στις επεκτατικές βλέψεις των ΗΠΑ κυρίως, αλλά και της Κίνας στην επίμαχη περιοχή, αποτελεί η αναγνώριση εκ μέρους της ΕΕ «της αναγκαίας διατήρησης της ουδετερότητας της Διώρυγας του Παναμά για την παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα». Εξ ου και η πρεμούρα του ιερατείου των Βρυξελλών για τη «σημασία της ασφάλειας της ναυτιλίας και της περιφερειακής σταθερότητας στην περιοχή».

Εκφράστηκε τέλος «η αντίθεση στη χρήση ή την απειλή χρήσης ισχύος και σε κάθε δράση που δε συμβαδίζει με το διεθνές δίκαιο και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών», χωρίς ωστόσο να γίνεται ρητή αναφορά στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό «γιατί δεν καταφέραμε να συμφωνήσουν οι χώρες» (Κάγια Κάλας, ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική).

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος