Η αυγή του 2026 σημαδεύτηκε από μια πρώτη εφαρμογή των όσων επιτάσσει η νέα «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ σχετικά με το Δυτικό Ημισφαίριο, το περίφημο «Δόγμα Donroe», όπως τροποποίησε και λεκτικά ο υπερφίαλος αμερικανός πρόεδρος το «Δόγμα Μονρόε», κάνοντας ένα λογοπαίγνιο με το όνομά του.

Ένας εν ενεργεία, εκλεγμένος, πρόεδρος μιας μεγάλης χώρας, της Βενεζουέλας των 30 εκατομμυρίων κατοίκων και των 900.000 τ.χλμ. έκτασης, με μια γκαγκστερική στρατιωτική επιδρομή-αστραπή, συλλαμβάνεται βίαια μαζί με τη σύζυγό του, απάγεται και οδηγείται στα αμερικανικά δικαστήρια…! Μια ακόμη αμερικανική επιθετική επιχείρηση πραγματοποιήθηκε, με το εντυπωσιακό όνομα «Απόλυτη Αποφασιστικότητα». Σημειωτέον πως ο Τραμπ, που διεκδικεί το Νόμπελ Ειρήνης…, βομβάρδισε σε ένα χρόνο, στη δεύτερη θητεία του, 7 χώρες! Βενεζουέλα, Ιράν, Υεμένη, Συρία, Ιράκ, Σομαλία, Νιγηρία.

Οι προσχηματικές κατηγορίες περί καρτέλ ναρκωτικών στο οποίο ηγείται ο «ναρκοτρομοκράτης» Μαδούρο αμέσως ξεχάστηκαν, αποσύρθηκαν. Και η αλήθεια διακηρύχθηκε αποκρουστικά, απροσχημάτιστα, μέσα από απανωτές δηλώσεις του ίδιου του Τραμπ και του επιτελείου του. Ολόκληρη η Αμερικανική Ήπειρος (της Γροιλανδίας συμπεριλαμβανόμενης) οφείλει να δηλώσει υποταγή στο «νέο σερίφη». Ο πρόεδρος Τραμπ «θέτει τους όρους», όπως αποσαφήνισε κυνικά ο αμερικανός υπουργός Πολέμου, Χέγκσεθ.

Με λίγα λόγια, οι λαοί δεν έχουν δικαίωμα να εκλέγουν τους ηγέτες που προτιμούν, αλλά αυτούς που υπαγορεύει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Η σύλληψη και απαγωγή του Μαδούρο είναι συνέχεια των πρόσφατων ωμών αμερικανικών παρεμβάσεων στις εκλογές στην Αργεντινή και την Ονδούρα με σκοπό να εγκαθιδρυθούν υποτακτικές κυβερνήσεις. Ο πλούτος των χωρών του Δυτικού Ημισφαιρίου, επίσης, δεν ανήκει σε αυτές. Το πετρέλαιο, ο χρυσός, οι σπάνιες γαίες και όλα τα κρίσιμης σημασίας ορυκτά της Βενεζουέλας τώρα, και όσων χωρών έχουν σειρά αργότερα, ανήκουν στις ΗΠΑ. «Το πετρέλαιο είναι δικό μας» διατυμπανίζει ο Τραμπ, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό του στόχο, τον απόλυτο έλεγχο των πόρων της Βενεζουέλας και τη λεηλασία τους. Και βεβαίως, και πάνω απ’ όλα, οι αντίπαλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η Κίνα πρωτίστως αλλά και η Ρωσία, πρέπει να εκδιωχθούν από το Δυτικό Ημισφαίριο, το οποίο πρέπει να μετατραπεί σε αποκλειστικό γεωπολιτικό φέουδο των ΗΠΑ. Απειλές και εκβιασμοί, λοιπόν, εκτοξεύονται σωρηδόν. Σειρά παίρνουν η Γροιλανδία, η Κολομβία, η Κούβα, το Μεξικό. Και εκτός αμερικανικής ηπείρου, το Ιράν είναι σταθερά στο στόχαστρο.

Τα τραμπικά συνθήματα «Πρώτα η Αμερική» και «Κάντε την Αμερική μεγάλη ξανά» επιχειρείται να υλοποιηθούν με μια ακόμη πιο επιθετική συγκρότηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ένας είναι ο κανόνας. Ωμή ισχύς, απροσχημάτιστος κυνισμός, κτηνώδης βία και αρπακτικότητα. Ένα πιο άγριο, πιο ανταγωνιστικό και συγκρουσιακό τοπίο διαμορφώνεται στον πλανήτη. Ένας σκοτεινός, πιο επικίνδυνος κόσμος αναδύεται. Ένα κλίμα γενικευμένης αστάθειας, ανησυχίας και αναστάτωσης επικρατεί παντού.

Στρατηγικό αδιέξοδο και όχι υπεροχή

Η ολιγόωρη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα δεν έγινε, στην πραγματικότητα, από θέση υπέρτατης ισχύος. Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον η αδιαμφισβήτητη υπερδύναμη. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν και στη διάτρητη προπαγάνδα του Τραμπ. Οι διακηρύξεις του πως «η παρακμή της Αμερικής τελείωσε» και αρχίζει ο «Χρυσός Αιώνας της Αμερικής» είναι θριαμβολογίες κενές περιεχομένου.

Οι συνεχείς απειλές, οι άγριοι εκβιασμοί και τα πολλά «περιορισμένα» και «χειρουργικά» πλήγματα που βαφτίζονται, βιαστικά και θεατρινίστικα, ως «πλήρης και απόλυτη νίκη» αντανακλούν την επισφαλή θέση μιας υπερδύναμης σε κρίση και παρακμή. Μαρτυρούν στρατηγική υποχώρηση και αδιέξοδο και όχι υπεροχή.

την προσπάθειά της να αναχαιτίσει τη δυναμική υπόσκαψης της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας της από το στρατηγικό αντίπαλο και ανταγωνιστή της, την Κίνα, καταφεύγει σε μια ακόμη πιο επιθετική πολιτική, με έντονη τη σφραγίδα ενός ακραίου τυχοδιωκτισμού, διφορούμενων μηνυμάτων, αντιφάσεων και παλινωδιών.

Ακόμη και αυτή η επίδειξη αλαζονείας και κυνισμού, η περιφρόνηση κάθε πλαισίου κανόνων και αρχών, η αποχώρηση από διεθνείς Συμφωνίες και Οργανισμούς, η απροσχημάτιστη καταπάτηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, αυτό το ξέφρενο καουμποϊλίκι, αποτελούν συμπτώματα αδυναμίας και όχι τεκμήρια ισχύος. Είναι ομολογία αμετάκλητης παρακμής, βαθιάς σήψης του προσχηματικού συστήματος των «ηθικών αξιών», δικαιωμάτων και κανόνων που αποτελούσαν την «ιδεολογική» σημαία του περιβόητου «ελεύθερου κόσμου». Οι «μάσκες» έχουν πέσει οριστικά. Και θυμίζουν τη συμπεριφορά ενός «πληγωμένου θηρίου» που καταφεύγει σε ενστικτώδεις, σπασμωδικές και βίαιες ενέργειες, προσπαθώντας να διασωθεί.

Ένα ρευστό, αβέβαιο διεθνές περιβάλλον

Ο πλανήτης μετατρέπεται σε απέραντο θέατρο αδυσώπητων ανταγωνισμών, συγκρούσεων, πολέμων, καπιταλιστικής βαρβαρότητας, με τις ΗΠΑ σε πρωταγωνιστικό επιθετικό ρόλο. Η κλιμακούμενη αυτή αμερικανική επιθετικότητα τροφοδοτεί, τελικά, αντί να παγώνει τις αμφισβητήσεις, δημιουργεί αντιδράσεις και διαφοροποιήσεις, ενισχύει αντίρροπες τάσεις αντί να σφυρηλατεί συμμαχίες, επιταχύνει τις μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές. Δεν είναι μόνο ενδιάμεσες ή επαμφοτερίζουσες κρίσιμες περιφερειακές δυνάμεις που αναζητούν ή τροποποιούν τη θέση τους στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και την Ινδία. Αναπόφευκτα, εκκολάπτονται αντιδράσεις και στο στρατόπεδο της Δύσης, όπου η Ευρώπη βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή, εξευτελιστικά παραγκωνισμένη από το «νέο σερίφη» και σε στρατηγική συρρίκνωση. Μετέωρη και ανήμπορη βλέπει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια της. Ενώ και ο Καναδάς βιώνει μια ιδιότυπη κατάσταση ομηρίας και ασφυξίας.

Οι ισορροπίες επαναπροσδιορίζονται και ο κόσμος αλλάζει καθώς το παγκόσμιο κέντρο βάρους του μετατοπίζεται, με ταχείς ρυθμούς, από τη Δύση στην Ανατολή. Ο Παγκόσμιος Νότος ισχυροποιείται και αμφισβητεί έμπρακτα την κυριαρχία των ΗΠΑ, η Κίνα ηγείται με αυτοπεποίθηση και προβάλλεται σαν ο «αρχιτέκτονας» μιας νέας παγκόσμιας τάξης, ενώ η Ρωσία επιδεικνύει ανθεκτικότητα, έχει ακυρώσει την πολιτική της απομόνωσης της συλλογικής Δύσης, συμμετέχει καθοριστικά στις διεθνείς εξελίξεις και εμβαθύνει τη στρατηγική της σχέση με την Κίνα.

Διανύουμε μια μεταβατική περίοδο, όπου οι συνθήκες γεωπολιτικής ρευστότητας και αστάθειας, που άρχισαν να διαμορφώνονται βαθμιαία από την προηγούμενη δεκαετία σε ολόκληρο τον κόσμο, έχουν παγιωθεί και ενισχύονται. Τα ανοιχτά μέτωπα πολεμικών συγκρούσεων και οι παγκόσμιες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις προοιωνίζονται πως το 2026 θα είναι ένας χρόνος με ακόμη πιο επικίνδυνα γεγονότα, ανατροπές και ανακατατάξεις.
Σε αυτό το αβέβαιο διεθνές περιβάλλον δεν μπορούν, αυτή τη στιγμή, να υπάρχουν κατηγορηματικές απαντήσεις, ούτε ασφαλείς εκτιμήσεις και προβλέψεις για την επόμενη μέρα. Ο κόσμος βαδίζει σε αχαρτογράφητα νερά. Στα σκοτάδια που πυκνώνουν και μπροστά στην απειλή ενός γενικευμένου πολέμου, μόνο οι σθεναρές λαϊκές αντιστάσεις, η πάλη των λαών μπορεί να βάλει φραγμό. Είναι ο μοναδικός καταλύτης για την ανατροπή αυτού του δυστοπικού σκηνικού.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος