ΧΑΘΗΚΕ Η ΝΤΡΟΠΗ ...

από Μιλτιάδη Κότση - Piera del Bando

Δυστυχώς, εμείς και η ντροπή είμαστε άσπονδοι εχθροί.

Αυτή είναι σήμερα η εικόνα της κύριας τάφρου του δυτικού χερσαίου μετώπου των οχυρώσεων της Κέρκυρας, στην κορύφωση της τουριστικής περιόδου.

Όχι μιας οποιασδήποτε τάφρου.

Αλλά του χώρου όπου γράφτηκε η πιο ένδοξη, η πιο αιματηρή και η σημαντικότερη σελίδα της ιστορίας του τόπου μας.

Εδώ, την αυγή της 19ης Αυγούστου 1716, κρίθηκε η μοίρα της Κέρκυρας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης.

Εδώ οι Οθωμανοί, έχοντας ήδη καταλάβει τον Σκάρπωνα, επιχείρησαν να κατέβουν στην κύρια τάφρο για να κυκλώσουν τους υπερασπιστές που μάχονταν στις εξωτερικές γραμμές άμυνας. Εδώ χύθηκε αίμα.

Εδώ άνθρωποι σκοτώθηκαν υπερασπιζόμενοι αυτή την πόλη. Εδώ κρίθηκε η έκβαση μιας πολιορκίας που δεν αφορά μόνο την Κέρκυρα, αλλά αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Και σήμερα…Το μοναδικό αυτό ιστορικό τοπίο έχει μετατραπεί σε ένα μνήμα ντροπής.

Οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν την πραγματική εικόνα. Την έντονη δυσοσμία.Τη σαπίλα. Τα σκουπίδια.

Την ανεξέλεγκτη βλάστηση.Τις αυθαιρεσίες.

Την πλήρη απουσία σεβασμού.

Κάθε πέτρα αυτού του χώρου φωνάζει.

Και εμείς έχουμε μάθει να μην ακούμε.

Το πιο εξοργιστικό, όμως, δεν είναι η εικόνα.

Είναι ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που προσπαθούν να μας πείσουν πως αυτή η εικόνα… δεν υπάρχει, ότι είναι «Αιολική» Ότι όλα βαίνουν καλώς.

Ότι εκτελούνται έργα.

Ότι δαπανώνται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για την ανάδειξη των οχυρώσεων.Πραγματικά συγκινητικό.

Τα μόνα «έργα» που βλέπουμε είναι οι ρίζες που ξεριζώνουν τις λιθοδομές. Τα μόνα «έργα» που μυρίζουμε είναι η δυσοσμία ενός χώρου που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για ολόκληρη την Ευρώπη.

Αν αυτή είναι η εικόνα ενός μνημείου που «αναδεικνύεται», τότε πραγματικά αναρωτιόμαστε πώς θα ήταν αν είχε εγκαταλειφθεί ολοκληρωτικά.

Σε λίγες ημέρες θα γιορτάσουμε την επέτειο της λύσης της πολιορκίας. Θα ακουστούν πανηγυρικοί λόγοι.

Θα ειπωθούν μεγάλα λόγια για την ιστορία.

Θα μιλήσουμε για τους ήρωες.

Αλήθεια… Έκανε κανείς τον κόπο να περάσει από εδώ; Έστω για πέντε λεπτά; Έστω για να νιώσει λίγη ντροπή; Δεν βρέθηκε ούτε ένας αρμόδιος να δώσει εντολή να καθαριστεί ο χώρος πριν από την επέτειο; Δεν αξίζουν ούτε αυτή την ελάχιστη τιμή οι άνθρωποι που άφησαν εδώ την τελευταία τους πνοή; Ή μήπως θεωρούμε ότι ο σεβασμός προς τους νεκρούς εξαντλείται σε μία κατάθεση στεφάνου και σε λίγες φωτογραφίες για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

Ο χώρος αυτός θα έπρεπε σήμερα να αποτελεί το σημαντικότερο ιστορικό πάρκο της Κέρκυρας.

Να είναι ένας τόπος περισυλλογής.

Ένας χώρος ιστορικής μνήμης.

Ένας υπέροχος διαμορφωμένος κήπος, με περιπάτους, αρχιτεκτονικό φωτισμό, ενημερωτικές πινακίδες, ένα αναθηματικό μνημείο αφιερωμένο στους πεσόντες, όπου κάθε χρόνο θα κατατίθενται στεφάνια.

Θα έπρεπε να φιλοξενεί ένα διεθνές φεστιβάλ ιστορικής αναβίωσης. Να συγκεντρώνει ιστορικούς, αναβιωτές και επισκέπτες από όλη την Ευρώπη.

Να αποτελεί σημείο αναφοράς για τη μελέτη της πολιορκίας του 1716. Να είναι ο χώρος όπου οι Κερκυραίοι θα φέρνουν τα παιδιά τους για να τους δείξουν πού γράφτηκε η ιστορία του τόπου τους.

Αντί γι’ αυτό έχουμε μια εικόνα που θυμίζει χωματερή .

Και εμείς όχι μόνο το ανεχόμαστε.

Το θεωρούμε και φυσιολογικό.

Αυτό είναι το πιο ανησυχητικό.

Δεν μας εξοργίζει πλέον η εγκατάλειψη.

Δεν μας σοκάρει η ασχήμια.

Δεν μας προσβάλλει η προσβολή της ίδιας μας της ιστορίας. Συμβιβαστήκαμε μαζί της.Και ένας λαός που συμβιβάζεται με την εγκατάλειψη των σημαντικότερων μνημείων του, αργά ή γρήγορα παύει να σέβεται και τον ίδιο του τον εαυτό.

Γιατί, δυστυχώς, στην Κέρκυρα έχουμε φτάσει στο σημείο να καμαρώνουμε για όλα εκείνα για τα οποία θα έπρεπε να αισθανόμαστε βαθιά ντροπή.

Όπως λέει και το ρητό:

Όταν βλέπεις γύρω σου το απαίσιο και δεν το αντιλαμβάνεσαι, τότε έχεις γίνει μέρος του απαίσιου.