ΑΓΝΩΣΤΗ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ

Στη Μαρία

Γράφει η Όλγα Τσιλιμπάρη 

₋ Κουτσούλους πιπεράτους*!

Α, μα, δεν άντεξα και το ΄πα. Ακούς εκεί, να τα περιμένουνε όλα από μένα! Είπαμε, μάνα με τρία κεφάλια παιδιά, μάνα και νοικοκυρά, όχι υποζύγιο, όχι και δούλα, όχι και γουρούνα, θου, κύριε, φυλακήν τω στόματί μου…

Δε μ΄ αρέσει να εκφράζομαι απρεπώς, και μάλιστα μπροστά στα παιδιά μου. Διότι τα παιδιά δεν κάνουνε αυτά που τους λέμε. Μαθαίνουνε να κάνουνε αυτά που κάνουμε εμείς, οι μεγάλοι, από μας παίρνουνε το παράδειγμα. Φερειπείν, δεν πα΄ να τους λέμε διάβασε, άμα εμείς, που το λέμε, νυχτοξημερωνόμαστε με τα βιντεάκια στο κινητό, σιγά μην κάτσουνε τα παιδιά να διαβάσουνε, μ΄ αυτό το πλευρό να κοιμόμαστε… Γι΄ αυτό προσέχω πάντα πώς μιλάω μπροστά στα παιδιά μου, ακόμα κι όταν η θυγατέρα μου μού πετάει στα μούτρα εκείνο το κι εσένα τι σε νοιάζει, σα βρισιά. Σφίγγω τα δόντια και της λέω το κλασικό, πλέον, με νοιάζει γιατί δεν είμαι αναίσθητη. Βαστιέμαι, βαστιέμαι πολύ με τη θυγατέρα μου, συνέχεια γλώσσα μου βγάζει, απ΄ όταν επήγε στην πρώτη γυμνασίου. Αλλά αυτή τη φορά δεν άντεξα. Διαλυμένη ήμουνα, από τους πόνους στη μέση, κι αυτή η άκαρδη, μόλις διάβηκε το κατώφλι, πετάει την τσάντα της απάνω στον καναπέ, πέφτει χύμα στα μαξιλάρια, λες και την είχαμε στο ξεσφάλι*, που ΄λεγε κι η μάνα μου, και σαν το λήσταρχο φωνάζει τι θα φάμε ₋ και μάλιστα με ύφος ενοχλημένο. Δηλαδή, δεν πα΄ να κόψεις το λαιμό σου κι εσύ κι ο πόνος σου, εγώ να φάω θέλω, για την πάρτη μου ενδιαφέρομαι κι αφού είσαι μάνα μου, οφείλεις να με υπηρετείς. Ε, άει σιχτίρ, δεκαπέντε χρονώ γαϊδάρα, που τα θες κι όλα στο χέρι, κουτσούλους πιπεράτους θα φάμε σήμερα κι οποιανού τ΄ αρέσει! Οποιανού δεν τ΄ αρέσει, σηκώνεται και πάει στην ταβέρνα του Ρουβά! Είπαμε, παιδί μου είσαι και σ΄ αγαπάω και λαχταράω για σένα, μην αρρωστήσεις, μη μου κακοπέσεις, μη σε γελάσουνε και πληγωθείς. Αλλά όχι και να ΄μαι στα όρια, να υποφέρω, να μου βγαίνει κάθε μέρα η ψυχή απ΄ το πρωί ως το βράδυ κι εσύ το αραλίκι σου και του Αυτή η διεύθυνση Email προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. σου το χαβά… Να το, ξέφυγα πάλι, αρχίνισα τώρα και τις χοντροκοπιές, ω πω πω κατάντημα, να μιλώ σαν καραγωγέας… Αλλά δεν αντέχω άλλο εδώ μέσα, ο καθένας το βιολί του κι εγώ υπεύθυνη για όλα, στην τσίτα μέρα νύχτα! Μου κόβεται η ανάσα απ΄ την κούραση κι απ΄ το θυμό, βροντοκοπάει η καρδιά μου, σφυρίζουνε τα μελίγγια μου, τόσο πολύ θυμό έχω μέσα μου και σφίγγομαι, σφίγγω τα χέρια, σφίγγω τα δόντια, να κρατηθώ, να περάσει η κακιά στιγμή, μη σκοτώσω και άνθρωπο καμιά ώρα, τρίζουνε οι μασέλες μου ως και στον ύπνο μου απ΄ το πολύ το σφίξιμο, σούφρωσε το στόμα μου, εκεί έχω φτάσει. Θέλω ν΄ ανέβω στην ταράτσα και ν΄ αρχίσω να ουρλιάζω, να βγάλω όλο αυτό το πολύ κακό που έχω μέσα μου, να ξαλαφρώσω, η άχαρη, γιατί το νιώθω, το νιώθω να ΄ρχεται, θα σκάσω, θα πλαντάξω, θ΄ αρρωστήσω, θα βγάλω τον κακό καρκίνο με τόσα που καταπίνω, και θα ΄ναι αργά μετά, θα ΄ναι πολύ αργά…

Τα μεγαλύτερα παιδιά μου τα πίεζα πολύ για το σχολείο, αλλά με το μικρό προσπαθώ να το πάω αλλιώς. Τον παίρνω με το μαλακό. Ο στόχος, όμως, μένει ο ίδιος. Θέλω τα παιδιά μου να γίνουνε μορφωμένοι άνθρωποι, με ενδιαφέροντα, γι΄ αυτό και τα τραβολογάω κάθε τόσο στα μουσεία, στη δημόσια βιβλιοθήκη, στις φιλαρμονικές, γι΄ αυτό και απαιτώ να ΄χουνε τάξη και συνέπεια στη ζωή τους και το μυαλό τους συμμαζεμένο, όχι αλλού ο παπάς κι αλλού τα ράσα του, όχι όλο φρούτσου φρούτσου να τελειώνουμε, για να καούμε στο πλέι στέισιον και στο τικ τοκ. Παράτησα τη δουλειά μου και ξέχασα τις σπουδές μου, για να τα μεγαλώσω, τρία κεφάλια παιδιά, η ψυχή μου το ξέρει πόσο με τρώει αυτό, κι ας μην το παραδέχομαι, κι ας λέω εκεί κάτι παπαριές για τη σημασία του μητρικού ρόλου, όταν το φέρνει η κουβέντα. Δε μου φτάνουνε τα επιτιμητικά βλέμματα που εισπράττω από μερικές μερικές, όταν λέω ότι δε δουλεύω, θα πρέπει να ομολογώ ανοιχτά και την ήττα μου, να επιβραβεύω και την κακία τους; Στο λαιμό μού κάθονται οι άτιμες, οι γιάπισσες του κ@λου, που με κοιτάνε αφ΄ υψηλού, α, η νοικοκυρούλα, η κατινίτσα… Είναι να μη μου μπει ο διάολος μέσα μου κι αρχίσω να τα χώνω, να σας πω εγώ τι κατίνες είσαστε, κυράδες μου, που μας το παίζετε αντράκια, για να σας φοβάται το παιδί του μαγαζιού, στους αποκάτω βγάζετε το άχτι σας, αλλά στους από πάνω κλαρίνο, χαμόγελα και γλείψιμο, άντε, μην πω και τίποτ΄ άλλο και κολαστώ, μέρα που είναι σήμερα…

Η αδερφή μου τα ΄χει καταφέρει λίγο καλύτερα ₋ ή, μάλλον, το παλεύει περισσότερο, για την ακρίβεια. Δουλεύει λίγο από το σπίτι, δεν τα παράτησε τελείως σαν εμένα. Αλλά κι αυτηνής της βγαίνει, κυριολεκτικά, το λάδι, όλη μέρα ξατρέχεται με τα παιδιά, είναι, βλέπεις, πιο μικρά απ΄ τα δικά μου. Αν το καλοσκεφτείς, ουσιαστικά στο ίδιο καζάνι βράζουμε, μανάδες του σήμερα δεν είμαστε κι οι δύο; Και πλύστρες και μαγείρισσες και υπηρεσία αφυπνίσεως και σοφέρ και φροντιστήριο των παιδιών και νοσοκόμες και εξομολόγοι και τα πάντα όλα, τζουρνάδα* μέρα νύχτα, τζουρνάδα και σκοπιά, γερμανικό νούμερο, κοιμόμαστε με το ΄να μάτι κι ανασαίνουμε με μισό ρουθούνι, όλα να τα προλάβουμε κι όλα να τα συμβιβάσουμε. Κι από πάνω, γιομάτες ενοχές, κόμπος το στομάχι μας, εμ, βέβαια, κάθε που κάνουνε τα παιδιά μας καμιά αταξία στο σχολείο, εμείς πάμε να απολογηθούμε, εμάς θα στήσουνε οι δασκάλοι τους στον τοίχο, τι ανατροφή τους δίνουμε, πώς τα κακομαθαίνουμε, απόντες οι γονείς και τα παρόμοια, με ύφος εφτά καρδιναλίων μάς μιλάνε μερικοί, σα να ΄μαστε η τελευταία τρύπα του ζουρνά. Άσε, όταν πρέπει να εξηγήσουμε στα παιδιά μας, για χιλιοστή φορά, ότι ο οικογενειακός προϋπολογισμός δεν αντέχει το ακριβό το παπούτσι, το σινιέ το σακίδιο και το τελευταίο μοντέλο άι φον. Άι φον και άει στον κόρακα, δηλαδή… Εντάξει, να κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι για τη δεύτερη ξένη γλώσσα, για το ταξίδι με το εράσμους στο εξωτερικό. Αλλά μέχρι εκεί! Όχι να φουρκιστούμε για την κάθε μαλακία…

Μιλάω μ΄ ανθρώπους πιο μεγάλους, που έχουνε παιδιά εικοσπέντε-τριάντα χρονώ, και παίρνω θάρρος. Μετά την εφηβεία, αφού βγάλουνε καλά καλά τα ξίδια τους και μας κόψουνε τη χολή με χίλια δυο χουνέρια, ε, μετά στρώνουνε λίγο τα πράματα, το καράβι βάνει πλώρη για πιο ήρεμα νερά. Έτσι λένε. Από τη μία αναθαρρώ κι από την άλλη αναστενάζω, φοβάμαι πως δε θ΄ αντέξω. Ο μικρούλης μου είναι ακόμα στο δημοτικό, τ΄ άλλα δύο γυμνασιόπαιδα, πρώτη και τρίτη. Μου βγήκε η πίστη με τα

μεγάλα, γι΄ αυτό και είπα ν΄ ακολουθήσω με το στερνοπούλι μου άλλη πολιτική. Όχι πολλά βοηθήματα και επιπλέον ασκήσεις, όχι εκείνη την αγωνία μη και δε διάβασε καλά αγγλικά, μη και δε συμπλήρωσε σωστά όλες τις φωτοτυπίες στη γλώσσα, μη δεν έχει μάθει τέλεια την ιστορία για το διαγώνισμα. Να αναλάβει πρωτοβουλία και μόνος του, όχι όλο να σπρώχνω εγώ, είναι λάθος αυτό που κάνουμε, όλα εμείς, οι γονείς, τα κανονίζουμε, καταντάνε άβουλα κι αδιάφορα τα παιδιά μας στο τέλος. Το μόνο που κάνω συστηματικά με τον μικρούλη μου είναι η άγνωστη ορθογραφία, νομίζω είναι χρήσιμη, να δουλεύει και λίγο το μυαλό, όχι να μαθαίνουνε απόξω μια παράγραφο και να πηγαίνουνε να τη γράφουνε, αυτό δεν είναι ορθογραφία, από μνήμης αντιγραφή είναι. Για να μη βαριέται, μάλιστα, του υπαγορεύω κομμάτια από διαφορετικά βιβλία, έτσι, μπας και του ΄ρθει η περιέργεια να τα φυλλομετρήσει κιόλας. Η αλήθεια είναι ότι πιάνει αυτό με τα βιβλία, τις προάλλες πήρε το βιβλίο με τα διηγήματα και το κοίταζε, διάβαζε μοναχός του παρακάτω, την ιστορία που του υπαγόρευα. Κι όταν τον φώναξα, για να τελειώσει τα σχολικά του, τι γυρίζει και μου λέει, ο αφιλότιμος. Κοίτα τι λέει εδώ μαμά, οι γονείς πρέπει ν΄ αφήνουνε τα παιδιά τους να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις. Εντάξει, εννοεί, όμως τα μεγαλύτερα παιδιά, εσύ ακόμα δεν εβγήκες από τ΄ αβγό, πουλάκι μου. Και πότε θα μπορώ να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις, μαμά;

Άντε να του δώσεις την απάντηση τώρα…Πάντα μάς βάζουν δύσκολα τα παιδιά, μας εξετάζουν σε άγνωστη ορθογραφία και δεν ξεφεύγεις εύκολα από τα μάτια τους, που όλα τα βλέπουν, κι από τ΄ αφτιά τους, που όλα τ΄ ακούνε. Άγνωστη ορθογραφία, γρίφος κι εξίσωση τρίτου βαθμού το να μεγαλώνεις παιδιά. Δε γεννιόμαστε γονείς. Σιγά που υπάρχουνε πατρικά ένστικτα και μητρικά φίλτρα, παραμύθια και κολοκύθια τούμπανα. Γονείς γινόμαστε, με κόπο και λαχτάρες, με αγκαλιές και λάθη. Μαθαίνουμε γονείς. Και πάντα στου κασίδη το κεφάλι…

Έλα, αστέρι μου, να την τελειώσουμε σήμερα στα γρήγορα την άγνωστη ορθογραφία, ήρθανε, επιτέλους, οι διακοπές, θα κάτσουμε λίγο από αύριο, θα πάμε να δούμε και καμιά λιτανεία, κάναν επιτάφιο. Έλα, να μη μας πάρει η ώρα, Σαββάτο του Λαζάρου σήμερα, πρέπει να μπούμε νωρίς στην πόλη, θα ΄χει κίνηση, πρέπει να πάρουμε και τη στολή της αδερφής σου απ΄ το καθαριστήριο. Αχ, με τούτα και με κείνα, κυλάει η ζωή μας σαν το νερό, περνάει και φεύγει, να ιδούμε τι θα μείνει απ΄ όλ΄ αυτά που τώρα μας παιδεύουνε και μας ταλαιπωρούνε. Μακάρι, όταν θα ζυγώνει το τέλος, να γυρίσουμε προς τα πίσω και κάτι να δούμε, να μην τα ΄χουνε ρουφήξει όλα οι σκιές και η σκόνη του καιρού…

ΓΛΩΣΣΑΡΙ

κουτσούλοι πιπεράτοι, οι: παραδοσιακό κερκυραϊκό γλύκισμα με πιπέρι, η αναφορά στο οποίο συνιστά και υπαινιγμό / λογοπαίγνιο ( κουτσούλοι: περιττώματα)

ξεσφάλι, το: ξεχορτάριασμα, μεταφορικά η δύσκολη και κοπιαστική εργασία

τζουρνάδα / γκιορνάδα, η: ολοήμερη εργασία, αμειβόμενη στις παραδοσιακές κοινωνίες με ημερομίσθιο και φαγητό ή κολατσιό (μαρέντα)