το διήγημα στα «αντιτετράδια»

Ο Αργύρης δίστασε πριν χτυπήσει το κουδούνι δίπλα στην καφέ δρύινη πόρτα με τη μεταλλική επιγραφή ΛΕΣΧΗ Χ.Θ.Υ. Έστρωσε νευρικά με το χέρι τα μαλλιά πίσω από τα αυτιά του και σκέφτηκε ότι χρειάζεται κούρεμα. Πήρε βαθιά ανάσα και πάτησε ελαφρά με το δείκτη το στρογγυλό λευκό κουμπάκι. Του άνοιξε αμέσως μια γυναίκα, ακαθορίστου ηλικίας με γυαλιά, και πουκάμισο κουμπωμένο ως το λαιμό.

«Όνομα;»
«Αργύρης Παπασάββας».
«Σύνθημα;»
«Χριστός – Θεού – Υιός».
«Μπορείτε να περάσετε».

Η γραμματέας συνόδευσε τον Αργύρη στον προθάλαμο της αίθουσας συναντήσεων και επέστρεψε στο μικροσκοπικό γραφειάκι της . Ο Αργύρης μπήκε στην αίθουσα νιώθοντας τα μάτια των υπόλοιπων συμμετεχόντων να τον σαρώνουν από πάνω μέχρι κάτω. Καλησπέρισε χαμηλόφωνα και κάθισε στη μοναδική αδειανή καρέκλα, έριξε μια βιαστική ματιά στους συμμετέχοντες, που έδειχναν το ίδιο αμήχανοι με εκείνον. Δεν πρόλαβε να ανταλλάξει ματιές με κανέναν γιατί εμφανίστηκε ο συντονιστής του προγράμματος, ψηλός και ευθυτενής, με γκρίζα μαλλιά και διεισδυτικό βλέμμα. Στάθηκε μπροστά από τη μαύρη πολυθρόνα στην κεφαλή του οβάλ τραπεζιού και ανήγγειλε με επισημότητα:

«Ονομάζομαι Δαμιανός Νικολάου. Είμαι ψυχοθεραπευτής, εμπνευστής και συντονιστής του προγράμματός μας. Αν νομίσατε ότι Χ.Θ.Υ σημαίνει Χριστός- Θεού -Υιός, πετύχαμε άριστα τον στόχο της κάλυψης. Προτιμούμε να μας θεωρούν θρησκευτικό χριστιανικό σωματείο. Έτσι, δε μας ενοχλούν.

Εσείς, όμως, ανήκετε από σήμερα στην οικογένειά μας. Μεταξύ μας δε θα υπάρχουν, πλέον, μυστικά. Άλλωστε, είστε όλοι συστημένοι και αυστηρά επιλεγμένοι. Σας καλωσορίζω, λοιπόν, στον νέο κύκλο συναντήσεων τής Λέσχης μας και εύχομαι να έχουμε καλή συνεργασία και αίσια έκβαση στη διευθέτηση των σοβαρών προσωπικών σας υποθέσεων.

Βρίσκεστε εδώ γιατί πονάτε αφόρητα μετά τον χωρισμό σας από ένα αγαπημένο σας πρόσωπο. Γιατί νιώθετε ταπεινωμένοι και θυμωμένοι, με χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Εμείς σας δίνουμε τη λύση με ένα πρωτοποριακό θεραπευτικό πρόγραμμα αντιμετώπισης του βασικού προβλήματος που ταλανίζει τον σύγχρονο άνθρωπο και ονομάζεται απόρριψη . Η απόρριψη μας στερεί το πολυτιμότερο εφόδιο για να προχωρήσουμε στη ζωή: το θάρρος. Αν ακολουθούσατε ένα συμβατικό πρόγραμμα ψυχοθεραπείας, ατομικό ή ομαδικό, θα ξοδεύατε χρόνο και χρήμα για να αποδεχθείτε σταδιακά ότι είναι απολύτως φυσικό να μη σας θέλουν. Θα πληρώνατε αδρά για να υποταχθείτε στη θέληση των άλλων. Θα υποφέρατε για να καταπιέσετε τα συναισθήματα και τις επιθυμίες σας και να γεμίσετε ενοχές και νευρώσεις.

Η μέθοδος που εφαρμόζουμε εδώ για να ξεπεράσουμε το σοκ του χωρισμού είναι επαναστατική. Βασίζεται στην ενεργητική, θαρραλέα αντιμετώπιση του χωρισμού, που συντρίβει την παθητικότητα και την απομόνωση. Εμείς, κυρίες και κύριοι, αρνούμαστε τον χωρισμό όταν δεν τον επιθυμούμε. Δεν ανεχόμαστε να μας πετάξουν σαν την τρίχα απ’ το ζυμάρι. Αποδεχόμαστε την οργή, τον πόνο και το μίσος που μας προκαλεί η απόρριψη και προχωρούμε ακάθεκτοι στο επόμενο λυτρωτικό βήμα. Την εκδίκηση.

Η εκδίκησή μας, όμως, δεν είναι τυφλή. Δεν είναι ένα απλό ξέσπασμα για τις ματαιώσεις που βιώνουμε. Αντιθέτως, είναι πολεμική επιχείρηση, μεθοδική και οργανωμένη βήμα- βήμα. Αυτοί που μας πλήγωσαν, αργά ή γρήγορα, θα πέσουν στην ανάγκη μας και θα το πληρώσουν ακριβά. Όσο πιο ακριβά, τόσο το καλύτερο για μας. Πρέπει να σας τονίσω ότι η εκδίκησή μας φτάνει σε διάφορα επίπεδα πραγμάτωσης με κορυφαίο, βέβαια, την επανένωσή μας με το ταίρι μας, για να ακολουθήσει νέος και οριστικός χωρισμός που θα έχουμε, όμως, επιλέξει εμείς. Είναι η απόλυτη επικράτησή μας, η ανάταση ψυχής και η δικαίωση που, ουσιαστικά, εξασφαλίζει την ψυχική μας υγεία.

Γι ‘ αυτό τον λόγο η λέσχη μας έχει τα αρχικά Χ.Θ.Υ που σημαίνει Λέσχη Χωρισμένων Θαρραλέων Υπάρξεων. Αντλούμε θάρρος από την ομάδα μας και δι-εκδικούμε την εκδίκησή μας για να τονώσουμε την ύπαρξή μας. Το ξέρω ότι ορισμένοι από εσάς, προσκολλημένοι στην ηθική της υποκρισίας, φοβάστε τη λέξη «εκδίκηση». Λάθος, φίλοι μου. Η εκδίκηση είναι η μήτρα της διεκδίκησης.

Η σημασία των αρχικών της Λέσχης μας είναι, βεβαίως, απόρρητη για τον λόγο που θα εξηγήσω ευθύς αμέσως. Η δι-εκδίκηση του ανθρώπου που μας ενδιαφέρει μπορεί να απαιτεί την πραγματοποίηση πράξεων που ξεφεύγουν από το πλαίσιο των ηθικών αντιλήψεων που επικρατούν στην κοινωνία μας. Ορισμένες φορές οι πράξεις μας μπορεί να έρθουν σε αντίθεση ακόμη και με τον νόμο. Γι΄ αυτό και η λέσχη μας αποτελεί βάση δράσεων για ανθρώπους θαρραλέους, εχέμυθους και μυημένους στην υπέρτατη έννοια της Δι-εκδίκησης, μιας έννοιας με ζωτική σημασία για την ανθρώπινη ύπαρξη».

Το κοινό του συντονιστή κρεμόταν μαγνητισμένο από τα χείλη του. Οι αμήχανοι και κάπως ντροπαλοί ακροατές άρχισαν βαθμιαία να ζωηρεύουν και να ανταλλάσσουν βλέμματα κατανόησης. Η ομάδα άρχισε να δένεται.

Ο Δαμιανός τους κοίταξε χαμογελαστός και δήλωσε:

«Ο κύκλος έκλεισε. Ξεκινάμε».

Αμέσως μετά έδωσε τον λόγο στους συμμετέχοντες, οι οποίοι με διστακτικό ή χειμαρρώδη λόγο παρουσίασαν ένας- ένας το προσωπικό τους δράμα. Ο Τάσος, έμπορος επίπλων, περιέγραψε την προδοσία της γυναίκας του με τον συνέταιρο και καλύτερο φίλο του. Η Φωτεινή, δασκάλα σε δημόσιο σχολείο εξομολογήθηκε δακρυσμένη την εγκατάλειψή της από το σύζυγό της μετά από σχέση του με μια γυμνάστρια στο facebook. Ο Κωνσταντίνος, δημοσιογράφος σε περιοδικό life style μίλησε για τον χωρισμό του από τον φίλο του τον Ορέστη, που αποφάσισε ότι ήθελε να δοκιμάσει και με γυναίκες. Η Μύριαμ, κληρονόμος των βορείων προαστίων στηλίτευσε το σύζυγό της που ερωτεύτηκε παράφορα τη νταντά των παιδιών τους. Η Χριστίνα, κοινωνική λειτουργός στο Δήμο Κερατσινίου, τους είπε ότι ο αρραβωνιαστικός της, ο Γιώργος, τη χώρισε για μια οικολόγο της Green Peace. Η Χριστίνα ένιωθε ανίσχυρη μπροστά σε αυτήν τη δυναμική γυναίκα που διεκδίκησε σθεναρά τον Γιώργο με το ακτιβίστικο στυλ και το ελεύθερο πνεύμα της. Τον κέρδισε με το σπαθί της και τον έσερνε μαζί της σε καθαρισμούς ακτών και σε εκστρατείες διάσωσης της φώκιας μονάχους- μονάχους. Ο Αργύρης άκουσε τις ιστορίες και όταν ήρθε η σειρά του είπε ότι δούλευε σε ηλεκτρολογείο αυτοκινήτων και ότι η γυναίκα του, η Μαίρη, τον παράτησε γιατί αποφάσισε ότι δεν θέλει να κάνουν παιδιά και προτιμά να ανοίξει τα φτερά της, να συνεχίσει τις σπουδές που παράτησε πριν από δέκα χρόνια και να γίνει συγγραφέας. Ο Αργύρης, απλά περίσσευε, δεν ταίριαζε στο νέο φόντο που έστηνε τη ζωή της, σε ένα διαμερισματάκι φοιτητικού στυλ, με μαξιλάρες από το Πράκτικερ σωριασμένες στο δάπεδο, χρωματιστές μολυβοθήκες, στοίβες βιβλίων και ένα ψυγείο που δεν είχε μέσα παρά μόνο σοκολατάκια.

Ο Αργύρης ξεχάστηκε μιλώντας, άκουγε τον εαυτό του να ξεδιπλώνει την πίκρα του και τον θυμό του απέναντι στη Μαίρη που τον θεωρούσε χλιαρό και αδιάφορο και τον κατηγορούσε ότι δεν διαβάζει και δεν ενδιαφέρεται για την τέχνη. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι είχε μιλήσει πολύ και σταμάτησε απότομα.

Ο Δαμιανός έκανε νόημα στη γραμματέα του και εκείνη μοίρασε στον καθένα τους από μια φωτοτυπία με αριθμημένες τις πρακτικές που μπορούσαν να επιλέξουν για να προχωρήσουν στη Δι-εκδίκηση.

1. Απομυθοποίηση ερωτικού αντίζηλου
2. Αποκαλύψεις μυστικών
3. Αφαίρεση προνομίων
4. Στέρηση παιδιών (αν, φυσικά, υπάρχουν)
5. Συναισθηματικός εκβιασμός
6. Οικονομικός εκβιασμός
7. Συκοφαντία, λασπολογία
8. Προσεταιρισμός φιλικού και οικογενειακού περιβάλλοντος (φίλοι, αδέρφια, πεθερικά)
9. Πρόκληση υλικών ζημιών
10. Πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών.

Ο Δαμιανός εξήγησε ότι καθένας τους έπρεπε να βάλει σε εφαρμογή μια ή και περισσότερες από τις δοκιμασμένες πρακτικές. Κατόπιν, έπρεπε να στείλει σε όλους συνθηματικό mail με τον κωδικό X.Θ.Υ. Όσοι κατάφερναν να στείλουν mail με Χ.Θ.Υ. στην ομάδα, θα παρουσίαζαν τα αποτελέσματα των προσπαθειών τους στην εβδομαδιαία τους συνάντηση και θα αμείβονταν βαθμολογικά, με άριστα τα δέκα points. O Δαμιανός τόνισε ότι όσα περισσότερα points θα συγκέντρωναν, τόσο γρηγορότερα θα έφταναν στο στόχο τους. Η θεραπεία θα ξεκινούσε στις 20 Ιανουαρίου και θα ολοκληρωνόταν στις 20 Ιουνίου. Είκοσι εβδομάδες, είκοσι συναντήσεις. Κορυφαία βαθμολογία τα διακόσια points. Καμιά εβδομάδα δεν έπρεπε να πάει χαμένη.

Οι συμμετέχοντες αποχαιρετίστηκαν συνωμοτικά και σκόρπισαν βιαστικά μέσα στο σκοτάδι. Ο Αργύρης ένιωθε περίεργα, αναστατωμένος και τρομαγμένος, αλλά ζωντανός μετά από πολύ καιρό. Έριξε μια ματιά στον δεκάλογο της Δι-εκδίκησης και αναρωτήθηκε ποια πρακτική ήταν πιο πρόσφορη για την περίπτωσή του. Παρουσιάστηκαν αμέσως δυσκολίες. Δεν υπήρχε ερωτικός αντίζηλος. Η Μαίρη δεν του είχε εμπιστευτεί κανένα μυστικό της, εκτός από την κλοπή μιας κούκλας από την ξαδέρφη της όταν ήταν έξι χρονών. Δεν είχαν παιδιά για να της τα στερήσει. Δεν μπορούσε να την εκβιάσει συναισθηματικά γιατί η Μαίρη ήταν αναίσθητη στον ανθρώπινο πόνο και έκλαιγε μόνο με τις ταινίες και τα βιβλία. Οικονομικά, η Μαίρη ήταν ανεξάρτητη αφού εισέπραττε ενοίκια από δύο διαμερίσματα και από ένα μαγαζί. Ο Αργύρης δεν είχε τα κότσια να τη βλάψει υλικά ή σωματικά. Σκέφτηκε ότι, μάλλον, δεν ήταν ακόμη ώριμος για να περάσει σε αυτά τα υψηλά επίπεδα Δι-εκδίκησης. Το μόνο που μπορούσε να κάνει, προς το παρόν, ήταν να προσεγγίσει τον πεθερό του και να τον καλοπιάσει, μήπως και μεσολαβήσει θετικά υπέρ του. Το κακό ήταν, όμως, πως στο διάστημα των δύο μηνών που είχε να τον δει, ο πεθερός του άρχισε να παρουσιάζει συμπτώματα άνοιας. Ο Αργύρης δεν το ήξερε. Τον επισκέφθηκε και του παρουσίασε με γλαφυρό τρόπο τα βάσανά του με τη Μαίρη. Ο πεθερός του συμφωνούσε γνέφοντας καταφατικά και ενισχύοντας τον μονόλογο του Αργύρη, που κατέληξε σε απεγνωσμένη παράκληση:

«θα με βοηθήσεις, πατέρα, έτσι δεν είναι;»

«Ναι, παιδί μου, πώς είπαμε ότι σε λένε;»

Ο Αργύρης έφυγε από το σπίτι του πεθερού του με πολλές αμφιβολίες για την απόδοση του εγχειρήματος. Τουλάχιστον, όμως, είχε προσπαθήσει. Μπορεί να μην έπιανε 10 points, αλλά σίγουρα θα έπιανε τη βάση, το 5 δηλαδή. Για να βελτιώσει κάπως τη βαθμολογία του, μπήκε με αντικλείδι στο διαμέρισμα της Μαίρης και της έκλεψε ένα βιβλίο που ο τίτλος του αναζητούσε τον χαμένο χρόνο, το οποίο κατέστρεψε με ηδονή, σχίζοντας τις σελίδες και το εξώφυλλο αργά και απολαυστικά. Άνοιξε τον υπολογιστή και έστειλε σε όλους το mail με το σύνθημα Χ.Θ.Υ. Οι περισσότεροι είχαν στείλει. Το πράγμα αποκτούσε ενδιαφέρον.

Η πρώτη συνάντηση ήταν συναρπαστική. Όλοι είχαν κάτι να αφηγηθούν και διεκδικούσαν με μανία τα points. H Φωτεινή είχε φτιάξει ψεύτικο ανδρικό προφίλ στο facebook. Παρουσιαζόταν ως Άρης, με μούσι και χόμπι την ορειβασία και το μπάντζι τζάμπινγκ. Ο γοητευτικός διαδικτυακός Άρης έκανε αίτημα φιλίας και κατάφερε να κερδίσει την προσοχή της αντίζηλης γυμνάστριας. Είχαν ήδη αρχίσει την ανταλλαγή των likeς και των διερευνητικών μηνυμάτων. Ο Κωνσταντίνος είχε στείλει στο κορίτσι που πολιορκούσε ο Ορέστης ανώνυμο μήνυμα με φωτογραφίες του Ορέστη από το gay parade με στρινγκ, ροζ φτερά αγγέλου και στρατιωτικές αρβύλες. Η Μύριαμ εγκατέστησε με το έτσι θέλω τα παιδιά της στη βίλα της στην Εκάλη, αφήνοντας τη νταντά άνεργη. Στον άντρα της δήλωσε ορθά κοφτά ότι δεν θα του επιτρέπει να βλέπει τα παιδιά του όσο διατηρεί την παράνομη σχέση του. Ο Τάσος έστειλε δυο Γεωργιανούς να τρίξουν τα δόντια του συνεταίρου του, απειλώντας να του μετρήσουν τα παΐδια, αν συνεχίσει να κάνει τον ωραίο σε παντρεμένες γυναίκες. Η Χριστίνα προσπάθησε να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο την οικολόγο και τιμωρήθηκε με στέρηση βαθμολογίας γιατί η ανοιχτή αναμέτρηση δεν συμπεριλαμβανόταν στις ενδεδειγμένες πρακτικές. Ο Αργύρης επαινέθηκε για την προσπάθειά του, αλλά συγκέντρωσε χαμηλή βαθμολογία. Πέντε για την προσέγγιση του πεθερού και δύο για τη διάρρηξη και την καταστροφή του βιβλίου.

Οι επόμενες εβδομάδες μέχρι το καλοκαίρι κύλησαν γρήγορα, με τους συμμετέχοντες να μετατρέπονται σε κυνηγούς βαθμολογικών πόντων και άριστους χειριστές των καταστάσεων προς όφελός τους. Ο πρώτος που πέτυχε τον στόχο του ήταν ο Κωνσταντίνος. Ο Ορέστης γύρισε μετανιωμένος και τον εκλιπαρούσε να ξανασμίξουν. Ο Κωνσταντίνος τον συγχώρεσε. Η Φωτεινή φρόντισε να αποκαλυφθεί στον άντρα της η διαδικτυακή, σεξουαλική, πλέον σχέση της γυμνάστριας με τον ανύπαρκτο Άρη. Καπάκι, που λένε, έκλεισε ραντεβού με τη γυμνάστρια ως Άρης για να γνωριστούν από κοντά και παρουσιάστηκε μπροστά της, με γόβες στιλέτο και σαρδόνιο χαμόγελο, αφήνοντάς την άλαλη. Τους παράτησε και τους δυο να τρώνε τις σάρκες τους και τα ‘φτιαξε με τον διευθυντή της. Η Μύριαμ πήρε διαζύγιο και με διάφορα δικηγορικά τερτίπια απέσπασε τη μερίδα του λέοντος από την οικογενειακή περιουσία, αφήνοντας στον άντρα της ψίχουλα, ενώ παράλληλα έκανε μήνυση στη νταντά για κακοποίηση ανηλίκου και την έσυρε στα δικαστήρια μέχρι εξαντλήσεως. Το ζευγάρι δεν άντεξε αυτή τη Δι-εκδικητική πλημμυρίδα και ναυάγησε στο μαύρο πέλαγος της ανέχειας. Τέλος, ο Τάσος με ένα επιδέξιο τσάκισμα του χαλιού κατάφερε να κουτρουβαλήσει η γυναίκα του την ξύλινη εσωτερική σκάλα του σπιτιού και να μείνει με σπασμένα πόδια και χέρια για μήνες στο ΚΑΤ. Η αφοσίωση και η ανιδιοτελής του φροντίδα ανταμείφθηκαν, αφού η κατάκοιτη, πλέον, γυναίκα του, εξαρτημένη απόλυτα από αυτόν, ακόμα και για να ρουφήξει λίγο νερό με το καλαμάκι, τον ερωτεύτηκε ξανά από την αρχή. Μόλις του εξέφρασε την ευγνωμοσύνη και την αγάπη της, ο Τάσος, όλο χαρά τη φίλησε τρυφερά στο μπανταρισμένο κεφάλι της και μετά από λίγο πήδηξε την αποκλειστική της νοσοκόμα στην πιο κοντινή τουαλέτα.

H ομάδα πετούσε. Ακόμα κι ο Αργύρης τα πήγε καλά, αλλά μάλλον γιατί η Μαίρη τα βρήκε μπαστούνια στο Πανεπιστήμιο και άρχισε να σκέφτεται μήπως θα ήταν πιο εύκολο να γίνει μητέρα. Μόνο η Χριστίνα απέτυχε οικτρά να εφαρμόσει αποτελεσματικά τον δεκάλογο της Δι-εκδίκησης. Ο Αργύρης την παρατηρούσε να σκύβει κάθε φορά το κεφάλι της ντροπιασμένη, αποκαλύπτοντας την καλοχτενισμένη χωρίστρα στα ίσια σκούρα της μαλλιά.

«Κοίτα με στα μάτια όταν σου μιλάω, Χριστίνα», απαιτούσε βλοσυρά ο Δαμιανός, και τότε η Χριστίνα σήκωνε το κεφάλι και τον κοίταζε αμίλητη, με τον ιδρώτα να σχηματίζει μικρές σταγονίτσες στους κροτάφους και στον σβέρκο της.

Στη λήξη των συνεδριών ο Δαμιανός απένειμε τους τίτλους και επαίνεσε τους συμμετέχοντες. H Χριστίνα δεν αποφοίτησε αφού δεν κατάφερε να συγκεντρώσει ούτε είκοσι points. Οι περισσότεροι συμμαθητές της γύρισαν τα κεφάλια προς το μέρος της και την κοίταξαν επιτιμητικά. Η Χριστίνα δεν είπε τίποτα, απλά σκούπιζε με ένα χαρτομάντιλο τον ιδρώτα που έρεε πλέον ανενδοίαστα από το μέτωπο και μούσκευε το κεντημένο γιακαδάκι της πουκαμίσας της. Οι πτυχιούχοι αποφάσισαν να βγουν για να γιορτάσουν την επιτυχημένη αποφοίτησή τους. Ο Αργύρης δεν θέλησε να ακολουθήσει και τους χαιρέτησε βιαστικά. Μόλις οι άλλοι απομακρύνθηκαν, έτρεξε πίσω από τη Χριστίνα που προχωρούσε προς το αυτοκίνητό της. Τη φώναξε κι εκείνη γύρισε σαστισμένη.

«Χριστίνα, θέλω να σου πω ότι κι εγώ δεν τα κατάφερα. Απλά, έτυχε η γυναίκα μου να θέλει να γυρίσει, από μόνη της».

«Χαίρομαι για σένα».

«Δεν είμαι τόσο σίγουρος πια, Χριστίνα. Ούτε και περήφανος για αυτό το πράγμα που προσπαθούσα να κάνω τόσον καιρό. Εσύ, τουλάχιστον, έμεινες ο εαυτός σου».

«Όλοι ήμασταν ο εαυτός μας, Αργύρη. Καληνύχτα και καλή τύχη». Η Χριστίνα του χαμογέλασε και μπήκε στο αυτοκίνητο.

Ο Αργύρης έμεινε να κοιτάζει το αυτοκίνητο να χάνεται στη στροφή του δρόμου. Γύρισε σπίτι του και μπήκε ξανά στη ρουτίνα της καθημερινότητάς του. Δεν απαντούσε στις κλήσεις της Μαίρης. Όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο καλύτερα ένιωθε. Μόνος, αλλά δυνατός.

Ένα βράδυ, ενώ πότιζε με το λάστιχο τα παρτέρια της αυλής, συνειδητοποίησε ότι ήταν ευτυχισμένος. Μπήκε στο σπίτι, άνοιξε τον υπολογιστή και έστειλε στη Χριστίνα ένα μήνυμα: Χ.Θ.Υ.

Η Χριστίνα τρόμαξε. Είχε ξεκόψει με όλο αυτό. Με φόβο ψυχής του απάντησε:

«Αργύρη, τι συμβαίνει;»

Και ο Αργύρης πληκτρολόγησε αποφασιστικά:

«Είμαι ο εαυτός μου. Μου αρέσει πολύ να μαστορεύω αυτοκίνητα, να ακούω Καζαντζίδη και το αγαπημένο μου ρούχο είναι η σκούρα μπλε φόρμα της δουλειάς. Ονειρεύομαι να αγκαλιάσω ένα δικό μου παιδί, να νιώθω τα δαχτυλάκια του να μου ισιώνουν τα φρύδια. Όσο για το Χ.Θ.Υ είναι πια μόνο για σένα. Αλλά με εντελώς διαφορετική σημασία. Γιατί, για μένα, είσαι:

Χριστίνα, Θεά, Υπέρλαμπρη».

πηγή: αντιτετράδια της εκπαίδευσης, τ. 141