Το διήγημα στα αντιτετράδια

γράφει η Βασιλική Χρυσοστομίδου

Το γυάλινο ποτήρι με το κόκκινο σημαιάκι το βρήκα όταν ξεκίνησα να καθαρίζω το καμαράκι της ταράτσας. Ήταν εκεί, στο βάθος του ντουλαπιού, στριμωγμένο ανάμεσα σε παράταιρα φλιτζανάκια και ξύλινα ρώσικα κουτάλια. Μαζί του εμφανίστηκε κι εκείνος, μέσα από τα βάθη του χρόνου, ολοζώντανος, μετά από τόσα χρόνια απουσίας.

Ο πατέρας, που ζητούσε να του φτιάξω έναν τούρκικοστο ποτήρι. Με πλημμύρισε, όπως παλιά, το άγχος, γιατί ποτέ δεν τον έφτιαχνα καλό. Άλλοτε αραιός, άλλοτε βαρύς, άλλοτε πικρός «φαρμάκι τον έκανες πάλι», άλλοτε γλυκός «καραμέλα είναι ο καφές ». Ήταν δύσκολος με τον καφέ ο πατέρας. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που γνώριζα που έπινε τον καφέ του σε φαρδύ γυάλινο κρασοπότηρο. Ίσως γιατί αγαπούσε το κρασί. Ίσως γιατί έτσι συνηθιζόταν στα καφενεία που σύχναζε. Ποιος ξέρει;

Κρατούσε το ποτήρι χωρίς να καίγονται τα δάχτυλά του, ροζιασμένα και σκληρά από την αδιάκοπη δουλειά τόσων χρόνων. Αυτά τα χέρια θυμήθηκα πρώτα, χέρια μέγγενη που έσπαζαν καρύδια μπροστά στα έκθαμβα παιδικά μάτια. Πλατιές παλάμες που μαρτυρούσαν τη δύναμή τους, που μαστόρευαν με τέχνη και λύγιζαν σίδερα. Χέρια που έλυναν κι έδεναν κόμπους κι όταν χρειαζόταν, έκοβαν χωρίς δισταγμό πάσης φύσεως γόρδιους δεσμούς.

Δάχτυλα που στράβωσαν και σταμάτησαν να σηκώνουν το γυάλινο ποτήρι. Δεν άντεχαν πλέον το βάρος του, αφού η αρρώστια κατέτρωγε τα κόκαλά του και το μόνο που μπορούσε να κρατάει ήταν το τσιγάρο μέχρι το τέλος της τυραγνισμένης του ζωής.

Τότε έπαψαν τα απεγνωσμένα σήματα καπνού, η κρεβατοκάμαρα των γονιών μου έχασε σταδιακά την επίμονη μυρωδιά του ταμπάκου και η μάνα άλλαξε τη μεριά της στο κρεβάτι και από τότε κοιμάται στο μαξιλάρι του.

Μετά ήρθε στη θύμηση το χαμόγελο. Εκείνο το χαμόγελο που τώρα το συναντώ ακέραιο μόνο στα όνειρά μου, τις σπάνιες φορές που μ’ επισκέπτεται. Ακριβοθώρητος.

Αγκάλιασα με τις παλάμες το ποτήρι με το κόκκινο σημαιάκι. Το γυαλί ήταν κρύο . Έφτιαξα έναν τούρκικο με τον

ξεθυμασμένο καφέ που βρήκα στο καμαράκι. Κράτησα με προσοχή το ποτήρι που άχνιζε. Το παλιό τζάμι του παράθυρου θάμπωσε λίγο. Φύσηξα τον αχνό και δοκίμασα. Ήταν αραιός. «Να τον πιεις και να πα να κοινωνήσεις», που θα ‘λεγε και κείνος.

Πάλι δεν τον πέτυχα, μπαμπά, μονολόγησα χαμογελώντας.

πηγή: αντιτετράδια της εκπαίδευσης, τ. 140