Γιατί η δικαίωση είναι...

* ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ *

Και κάποια μέρα,

τα πολλά γινήκαν λίγα,

τα θέλω μας,

αλλάξανε μορφή,

απόκαμαν πια, να προσμένουν

μιαν ελπίδα,

ο δρόμος να μην έχει επιστροφή.

Μονόδρομος και πάλι η ζωή μας,

αχνοχαράζει και δε βγαίνει

Ανατολή,

στα σύννεφα που απλώσαν

τα όνειρά μας,

μια χαραμάδα ψάχνει κάπου, η Αυγή,

να φέρει την ευθύνη

στην καρδιά μας

και μ' ανθρωπιά, να ντύσουμε

τη γη.

Οι γειτονιές του Παραδείσου,

δάκρυα στάζουν,

της λύτρωσης το χάδι, πώς αργεί,

μπρος το συμφέρον,

τις ζωές μας θυσιάζουν,

ανήλιαγο το αύριο ναυαγεί.

Σε ρόλο πια κομπάρσου, ο καθένας,

να ενσαρκώσει πρώτο ρόλο,

αδιαφορεί,

για τ' άδικο, δε νοιάζεται κανένας,

στην κατηφόρα, δίχως φρένα

προχωρεί,

μα ΕΜΕΙΣ, παιδιά της ίδιας γέννας,

ΧΕΡΙ με ΧΕΡΙ,

ας γενούμε...τιμωροί !

Βασούλα Μπουντούρη