Ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα έφυγε γιαν το στερνό ταξίδι ο Αλέκος Κόσκορος σε ηλικία 77 ετών. Τις τελευταίες μέρες νοσηλευόταν στο νοσοκομείο αντιμετωπίζοντας λοιμώδη μόλυνση.

Ο Αλέκος ήταν γνωστός, τουλάχιστον στη γενιά του, για την αντιστασιακή του δραστηριότητα κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών που είχε σαν συνέπεια να του αφαιρεθεί το διαβατήριο και έτσι η δυνατότητά του να επιστρέψει στην Ελλάδα από τη Βρετανία όπου σπούδαζε. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία και μετά την πτώση της δικτατορίας, επαναπατρίστηκε.

Ήταν ιδρυτικό στέλεχος της Οργάνωσης Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ) και της φοιτητικής παράταξης ΠΠΣΠ, με ιδιαίτερη δραστηριότητα και δράση.

Μέλος της Κερκυραϊκής Φοιτητικής Ένωσης (ΚΦΕ), με συναρπαστικό λόγο και πάθος. Κεντρική φυσιογνωμία του φοιτητικού κινήματος Βρετανία, Ιταλία και Ελλάδα.

Υποψήφιος βουλευτής Κερκύρας στις εκλογές του 1977 με το σχήμα της Λαϊκής Δημοκρατικης Ενότητας που υποστήριζε το ΚΚΕ (μ-λ).

Ήταν μέλος και διετέλεσε γραμματέας του Συνασπισμού στην Κέρκυρα από τον οποίο αργότερα αποχώρησε.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1948 και εργάστηκε ως καθηγητής Αγγλικών. Αποφοίτησε από το Αμερικάνικο Κολλέγιο Αθηνών όπου άφησε εποχή ως τερματοφύλακας. Γνωστός για την φιλομάθειά του και τον ιδιότυπο κοσμοπολιτισμό του. Αγάπησε ιδιαίτερα το σκάκι και το τένις και ήταν μέλος των τοπικών μας Συλλόγων Παικτών Ζατρικίου Κερκύρας και Ομίλου Αντισφαίρισης Κερκύρας. Πρόκειται για μία εξαιρετική φιγούρα με την οποίο μπορούσε κανείς να συζητά, να διαφωνεί και να μαθαίνει.

Αποχαιρετισμός από την Άννη Νούνεση 

Στην Κέρκυρα ήρθες τον Σεπτέμβρη του 1955.

Φόραγες έναν μουσαμά διαφανή και κράταγες το χέρι της αδελφής σου πολύ σφιχτά.

Κάτω από τον μουσαμά ένα γκρι cashmere πουλόβερ και άσπρο πουκάμισο, μαυρόασπρη εικόνα οι σταγόνες πάνω στο πλαστικό.

Να μην μου το θυμίσεις μου έλεγες.

Μπούκλες χρυσές το κεφάλι σου, κατάξανθες και μπήκαμε αμέσως στις λάσπες, στην απάνω πλατεία.

Η γνωριμία έγινε την πρώτη μέρα που πάτησες το πόδι σου στο νησί, ερχόμενος από την Αμερική.

Είχαν χωρίσει οι γονείς σας και σας έστειλαν στην γιαγιά.

Η θεία Έλλη Παραμυθιώτη ήτο κομματάρχης του Δεσύλλα και σας φέρανε στο σπίτι μου για να παίξουμε. Η γιαγιά σου μας πήρε αμέσως στην Κουκουρίτσα. Εκεί είχανε μαγείρισσα, κουβερντάντα και σωφέρ διότι γιαγιά ήταν η Μαρί Καποδίστρια Δεσύλλα, την οποία έλεγες Μανένη.

Σχολείο ήρθες και εσύ στο έκτο. Έναν χρόνο μεγαλύτερος από την αδελφή σου, πήγες στην τρίτη δημοτικού, ενώ εμείς στην δεύτερη τάξη.

Συχνά τα μεσημέρια τρώγαμε μαζί, εγώ δηλαδή στο σπίτι σας , όπου το τραπέζι ήταν αυτοκρατορικά στρωμένο .

Εσύ έπρεπε να αλλάξεις ρούχα να πλυθείς και να χτενιστείς πριν έρθεις για το φαγητό, ενώ τα κορίτσια σε περιμέναμε με σταυρωμένα χέρια.

Διάβαζες σχεδόν ένα βιβλίο κάθε δύο μέρες, και στην Κουκουρίτσα δεν έπαιζες ποτέ.

Γρήγορα έφυγες για Αθήνα για το Αμερικανικό κολλέγιο, όπου διακρίθηκες .

Σε όλα ήσουν άριστος και σε όποια σχολή και να έδινες εξετάσεις έμπαινες πρώτος.

Περνώντας το 1967 από το

Newcastle όπου σπούδαζες ναυπηγός σε ήξεραν όλοι.

The Greek brilliant student.

Όταν επέστρεψες μετά από σπουδές εις την Bologna

ζήσαμε τα νιάτα μας και "γελάσαμε", ήταν η εποχή που δεν διάβαζες μόνο.

Μετά ήρθε στην ζωή σου η "Νίκη" που έφερε τον ήλιο,

έτσι σου έλεγα. Τον ήλιο σου .

Οι φίλοι που σε αγαπούσαμε ξέραμε ότι ήσουν πρώτη φορά αληθινά ευτυχισμένος.

Τόσο ευτυχισμένος που είχες πλέον μάθει να διαβάζεις και περπατώντας.

Ισπανικά από την εφημερίδα και Αγγλικά βέβαια γιατί ήταν δικά σου.

Αργότερα πάνω στο ποδήλατο

κι' εγώ να υποκλίνομαι κάθε φορά και να χαμογελάμε , μόνο ένα χαμόγελο βέβαια, όχι διπλό "παίζαμε πια στο ίδιο ταμπλώ αγάπης" !

Μου είπαν προ ολίγου ότι πέθανες.

Ίσως Κόσκορε πεθάνεις όταν φύγει από δω και ο τελευταίος άνθρωπος που σε αγάπησε !

Not just right now !