Το πλαστό αφήγημα της «σταθερότητας» και της «ασφάλειας» -επί πρωθυπουργίας Κυρ. Μητσοτάκη- επανακάμπτει με ένταση, προσαρμοσμένο στο νέο διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον που διαμορφώνει ο απρόκλητος πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Η κυβέρνηση ΝΔ σπεύδει να εκμεταλλευτεί τις δραματικές εξελίξεις, επιστρατεύοντας το ιδεολόγημα της «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία». Με τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και την ενσωματωμένη δημοσιογραφία να «ριγούν» από «εθνική υπερηφάνεια», μέσα από μια ανυπόφορη πατριδοκάπηλη προπαγάνδα, παριστάνοντας την «υπεύθυνη εθνικά δύναμη» και προτάσσοντας την «προστασία», τάχα, του ελληνισμού και «ειδικότερα του κυπριακού ελληνισμού», πασχίζει να αποδράσει από τη μέγγενη της λαϊκής δυσφορίας, σε μια συγκυρία που η κοινωνική αγανάκτηση κλιμακώνεται λόγω της αντιλαϊκής της πολιτικής και της συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών και των σκανδάλων των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ. Και το εκβιαστικό δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» αναβιώνει και πάλι, σε διάφορες παραλλαγές, ως ανάχωμα στην αυξανόμενη πολιτική κυβερνητική φθορά.

Επιχείρηση εργαλειοποίησης του πολέμου

Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται η επιχείρηση εργαλειοποίησης του πολέμου, με προφανείς στοχεύσεις. Πίσω, όμως, από την υποκριτική ρητορική περί υποστήριξης της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κυπριακού λαού κρύβεται η πλήρης συμπαράταξη με τις επιθετικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Οι στρατιωτικές αποστολές στην Κύπρο, καθώς και οι αμερικανικές βάσεις και υποδομές και οι διάφορες «θωρακίσεις» στην Ελλάδα εντάσσονται και εξυπηρετούν τις ανάγκες της πολεμικής μηχανής των επιθετιστών και μόνο. Δεν έχουν καμιά σχέση με την υπεράσπιση των συμφερό­ντων του ελληνικού λαού και την προστασία του κυπριακού λαού. Δεν αποτελούν, σε καμία περίπτωση την «ασπίδα» της Μεγαλονήσου. Αποτελεί, μάλιστα, ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση να προβάλλεται αυτός ο ισχυρισμός, όταν η Κύπρος οδηγείται στη διχοτόμηση κάτω από την ένοχη πολιτική της ελληνικής ολιγαρχίας, της κυβέρνησης ΝΔ και του αστικού πολιτικού συστήματος, που ασκούν σταθερά και διαχρονικά την πολιτική του συμβιβασμού και της πειθήνιας υποταγής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τον επεκτατισμό της Τουρκίας.

Η Κύπρος και η Ελλάδα, ο κυπριακός και ελληνικός λαός, δεν κινδυνεύουν από το Ιράν. Κινδυνεύουν από την εγκληματική πολιτική των κυβερνήσεών τους που έχουν τοποθετηθεί στο πλευρό των επιθετιστών, εναντίον των λαών και των κινημάτων που είναι θύματα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και επίθεσης. Αυτή η ολέθρια πολιτική είναι που στοχοποιεί τις δυο χώρες. Οι περιβόητες «ισχυρές συμμαχίες» με ιμπεριαλιστές και σιωνιστές όχι μόνο δεν αποτελούν εγγύηση σταθερότητας και ασφάλειας αλλά ενισχύουν τους κινδύνους και τους παράγοντες που οδηγούν σε απρόβλεπτες περιπέτειες, ακόμα και καταστροφή και πόλεμο, ιδιαίτερα κατά την ιστορική φάση που διανύουμε της μεγάλης γεωπολιτικής ρευστότητας και αστάθειας και της ακραίας αμερικανικής επιθετικότητας. Τα όσα συμβαίνουν στη Μ. Ανατολή αποτελούν τραγική επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας.

Στο όνομα αυτής της «ασφάλειας» και της «υπαρξιακής απειλής», ξεδιπλώνονται και τα υπέρογκα εξοπλιστικά προγράμματα. Δισεκατομμύρια σπαταλήθηκαν για Rafale, F-35 και φρεγάτες. Τώρα, εξαγγέλθηκε με τυμπανοκρουσίες το νέο πακέτο για τον «αδιάτρητο θόλο» ισραηλινής τεχνολογίας, το απόλυτο εχέγγυο «εθνικής θωράκισης» που αγγίζει τα 5 δισ., όταν ο λαός αγκομαχά κάτω από την εντεινόμενη ακρίβεια και οι κοινωνικές παροχές και δημόσιες υποδομές καταρρέουν. Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε «προκεχωρημένο φυλάκιο» της Δύσης, με τον ελληνικό λαό να επωμίζεται ένα δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος για εξοπλισμούς που εξυπηρετούν τα συμφέροντα και τους ευρύτερους σχεδιασμούς των «συμμάχων» και «προστατών» και όχι βεβαίως τις ανάγκες και την ασφάλεια της χώρας και του λαού.

Όπως ακριβώς συνέβη με τον πόλεμο στην Ουκρανία, έτσι και τώρα ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εργαλειοποιείται συστηματικά ως η βολική και μοναδική εξήγηση για την καλπάζουσα ακρίβεια. Η επίκληση των εξωγενών παραγόντων της «πολεμικής κρίσης» λειτουργεί σαν προπέτασμα καπνού για να κρύψει τις κυβερνητικές ευθύνες για τη δημιουργία συνθηκών που επιτρέπουν την εξωφρενική κερδοσκοπία της ελληνικής ολιγαρχίας, που συσσωρεύει προκλητικά υπερκέρδη σε κάθε νέα κρίση που εμφανίζεται. Σε αυτό το περιβάλλον η πολιτική των «πλαφόν», των «pass», των «στοχευμένων επιδομάτων», των «προσωρινών μέτρων», των «καλαθιών» αποτελεί την απόλυτη κοροϊδία, με τις πρωθυπουργικές προειδοποιήσεις για την τήρηση των δημοσιονομικών στόχων να λειτουργούν περιοριστικά και εκφοβιστικά και τη ληστρική για τα φτωχά λαϊκά στρώματα έμμεση φορολογία να παραμένει μονίμως αλώβητη.

Οι ανοχές και οι αντοχές της κοινωνίας έχουν στερέψει

Ο Κυρ. Μητσοτάκης παίζει το χαρτί της «εθνικής υπερηφάνειας» και της «κυβερνητικής σταθερότητας», υ­πόσχεται στήριξη των «ευάλωτων πολιτών» με συνεχείς αναφορές σε μέτρα, επιχειρώντας να κερδίσει πολιτικό χρόνο και να υπονομεύσει τις διεργασίες που βά­ζουν φραγμό στην πολιτική του επιβίωση. Αλλά, η δη­μοσκοπική ανάκαμψη της ΝΔ, που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα της πολεμικής ανάφλεξης, δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινή.

Βουτηγμένο στη σαπίλα των σκανδάλων, αντιμέτωπο με την κλιμακούμενη λαϊκή αγανάκτηση, με εξαντλημένα πλέον τα πολιτικά του καύσιμα και με συρρικνωμένο το πρωθυπουργικό πολιτικό κεφάλαιο, το κυβερνητικό κόμμα έχει μπει σε τροχιά ανεπίστρεπτης φθοράς και βαθιάς κρίσης. Το «απρόβλεπτο μέλλον», η «ακυβερνησία», το «χάος», πραγματικοί και μη πραγματικοί κίνδυνοι για το λαό και τη χώρα, τα ψεύτικα διλήμματα και η ακατάσχετη παραπληροφόρηση που επιστρατεύονται έχουν περιορισμένη επίδραση σε μια κοινωνία που οι ανοχές και οι αντοχές της έχουν στερέψει. Οι εξελίξεις με τον ανεξέλεγκτο πόλεμο στη Μέση Ανατολή προοιωνίζουν μεγάλη επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης των πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Η μοναδική βεβαιότητα που κυριαρχεί σε ένα λαό που φτωχοποιείται, καταχρεώνεται και αντιμετωπίζεται, στην καλύτερη περίπτωση, με επιδόματα ελεημοσύνης είναι πως με την παρούσα κυβέρνηση το μέλλον του διαγράφεται όλο και πιο σκοτεινό.

Οι κυοφορούμενες πολιτικές εξελίξεις μπορεί μόνο πρόσκαιρα να ανακοπούν. Το πολιτικό τοπίο είναι σε διαδικασία μεταβολών, οι οποίες, εκτός από την αποφασιστική επίδραση του λαϊκού παράγοντα, ενισχύονται και καθορίζονται, σε μεγάλο βαθμό, και από τις παγκό­σμιες εξελίξεις, με την προεδρία Τραμπ να είναι στο επίκεντρο της μεγάλης γεωπολιτικής αναστάτωσης και ρευστότητας που επικρατεί πλέον στον πλανήτη και το ελληνικό αστικό πολιτικό σύστημα και την κυβέρνηση ΝΔ αμήχανοι να ακροβατούν μεταξύ του απρόβλεπτου Τραμπ και μιας ΕΕ σε παραλυτική κατάσταση.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος