Πριν από λίγες μέρες σημειώθηκε ένα ακόμα θανάσιμο εργατικό ατύχημα: ένας 50χρονος ξενοδοχοϋπάλληλος έχασε τις αισθήσεις του και κατέληξε στον χώρο εργασίας του στο Μαστιχάρι της Κω. Είναι ήδη ο τέταρτος θάνατος εργαζομένου που αναφέρεται το τελευταίο δίμηνο στον τουρισμό, δηλαδή από την έναρξη της φετινής σεζόν. Γεγονός που επαναφέρει στο προσκήνιο με τον πιο τραγικό τρόπο τις συνθήκες εργασίας στην ψευδεπίγραφη «βαριά βιομηχανία» της χώρας.

Ενώ τέτοια εποχή διαχέονται, ήδη, οι ειδήσεις για το «θαύμα του τουρισμού» και τα «νέα ρεκόρ των αφίξεων», αν ξύσει κανείς τη χρυσή επιφάνεια των εκδηλώσεων και των δηλώσεων του Υπουργείου Τουρισμού, θα δει τη ζοφερή πραγματικότητα για χιλιάδες εργαζόμενους, που απασχολούνται στα ξενοδοχεία, την εστίαση, τις μεταφορές, τις ξεναγήσεις: επταήμερη εργασία χωρίς ρεπό και άδειες (είναι χαρακτηριστικό ότι στη Ρόδο οι εργαζόμενοι στον επισιτισμό υπογράφουν πλέον υπεύθυνες δηλώσεις ότι «συναινούν» στην έβδομη μέρα εργασίας, παρά τους περιορισμούς της ψηφιακής κάρτας σε εξαήμερη εργασία), εξαντλητικά ωράρια 10-12-13 ωρών ημερησίως χωρίς διάλειμμα και πολλές φορές με ορθοστασία, πίεση και εργοδοτικοί εκβιασμοί συνθέτουν την εικόνα της υπερεκμετάλλευσης στον τουριστικό τομέα.

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε την ανυπαρξία ελέγχου των συνθηκών εργασίας (έχει αναφερθεί καθυστέρηση μέχρι και επτά χρόνων προκειμένου να πάρουν απάντηση οι εργαζόμενοι από τα δικαστήρια για τις καταγγελίες προς τους εργοδότες τους!), είναι κατανοητό γιατί ένα μεγάλο ποσοστό των εργαζομένων (περίπου 10%) δεν επιστρέφει φέτος στην εργασία του με το άνοιγμα της σεζόν, ιδίως σε μεγάλους τουριστικούς προορισμούς όπως η Ρόδος, η Κέρκυρα, η Κρήτη και η Χαλκιδική. Οι επιχειρηματίες αναφέρουν κενό 80.000 θέσεων εργασίας (!), αποκρύπτοντας ταυτόχρονα ότι οι εργαζόμενοι οδηγούνται στα όρια της εξάντλησης, αναγκάζονται συχνά να ζουν σε άθλια καταλύματα και σε προορισμούς με πολύ μεγάλο κόστος διαβίωσης και χωρίς αντίστοιχες παροχές (είναι γνωστό ότι τα νησιά δεν έχουν πλέον αρκετούς γιατρούς και δασκάλους για τα παιδιά των εργαζομένων), ενώ όταν επιστρέφουν στη βάση τους δικαιούνται ως εποχικοί εργαζόμενοι επίδομα ανεργίας μόνο για τρεις μήνες, με αποτέλεσμα να μένουν πολλούς μήνες τον χρόνο χωρίς κανένα εισόδημα.

Πίσω από τους φρενήρεις ρυθμούς ανάπτυξης και οικοδόμησης όλων των νησιών (με αποκορύφωμα τη Σαντορίνη, όπου οι ξενοδοχειακές μονάδες μεγάλων ομίλων έχουν πολλαπλασιαστεί, ενώ η κίνηση στους δρόμους θυμίζει… Αθήνα σε ώρες αιχμής!), βρίσκονται απογοητευμένοι εργαζόμενοι που επιλέγουν είτε κάποιο άλλο επάγγελμα με μισθό όλο τον χρόνο, είτε τη μετανάστευση, αναζητώντας δουλειά στο ίδιο αντικείμενο σε χώρες ανταγωνιστικές με την Ελλάδα στον τουρισμό (Ισπανία, Μαρόκο, Τυνησία κτλ)! Ταυτόχρονα, στη χώρα εισρέει φτηνό εργατικό δυναμικό, είτε από τρίτες χώρες (βλ. επισιτισμό και λάντζες), είτε Ευρωπαίοι εργαζόμενοι με μη αναγνωρισμένα εργασιακά δικαιώματα (βλ. ξεναγούς που εργάζονται ως πάροχοι στην Ελλάδα, χωρίς τις αντίστοιχες εισφορές με τους Έλληνες συναδέλφους τους).

Παρά τα ρεκόρ αφίξεων, κερδών και εσόδων, οι εργαζόμενοι στον τουρισμό μετράνε ένα εισόδημα που δεν θα τους βγάλει τη χρονιά, καθώς και μεγάλη επιβάρυνση στην υγεία τους, σωματική και ψυχική εξάντληση. Αποδεικνύονται για μια ακόμα φορά ο τελευταίος τροχός της αμάξης, σε μια «ατμομηχανή» που κυνηγάει το κέρδος και την αρπαχτή με τις πλάτες της κυβέρνησης: καμία μέριμνα, καμία προστασία και καμία πρόβλεψη δεν υπάρχει γι’ αυτούς. Μπροστά στη γη της επαγγελίας του τουρισμού, οι εργαζόμενοι πρέπει να αντιτάξουν τη συλλογική διεκδίκηση αξιοπρεπούς δουλειάς και διαβίωσης, προστασίας και ασφάλειας, τόσο των ίδιων όσο και του φυσικού μας πλούτου. Να καταρρίψουν την ειδυλλιακή εικόνα για τον τουρισμό και να απορρίψουν εν γένει την καπιταλιστική τουριστική ανάπτυξη, που μετράει τους ανθρώπους μόνο ως νούμερα!

πηγή: Λαϊκός Δρόμος