«Αν δεν δείξεις τα συμφέροντα ποιων τάξεων και ποια συγκεκριμένα συμφέροντα κυριαρχούν αυτή τη στιγμή στον καθορισμό της φύσης των διαφόρων κομμάτων και της πολιτικής τους, δεν εφαρμόζεις πραγματικά τον μαρξισμό και, στην πραγματικότητα, έχεις απορρίψει τη θεωρία της ταξικής πάλης», Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν «Η στάση απέναντι στα αστικά κόμματα», 1907.

Η πολιτική σκηνή της χώρας, βουτηγμένη στη διαφθορά, τη φτώχεια και την υποτέλεια και με μια ανάλγητη κυβέρνηση, εμφανίζει μια έντονη κοινοβουλευτική κομματική δραστηριότητα -όπως την αντιλαμβάνεται ο πλατύς κόσμος μέσα από ένα αστικό παραμορφωτικό φακό- χωρίς ουσιαστικές ιδεολογικές διαφορές σε καίρια ζητήματα και οδηγεί συχνά σε αποσυσπείρωση των ψηφοφόρων και σε αυξημένη πολιτική αστάθεια. Σε αυτό το πεδίο αναδύεται και το κομματικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού με ορατή αφετηρία την καπηλεία των λαϊκών αγώνων για δικαιοσύνη στο έγκλημα στα Τέμπη.

Στην πρώτη διακήρυξη του κομματικoύ -πλέον- φορέα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μ. Καρυστιανού Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» αναφέρεται ότι «γεννήθηκε αυθόρμητα, μέσα από τα ίδια τα σπλάχνα της κοινωνίας μας. Προβάλλει, ως σανίδα σωτηρίας μπροστά στα φαινόμενα αδιαφάνειας και διαφθοράς και τα αδιέξοδα, που αντιμετωπίζουμε καθημερινά…» και διάφορα άλλα, που δεν αποτυπώθηκαν μόνο με την πρώτη διακήρυξη. Εδώ και αρκετό καιρό με τις τοποθετήσεις της σε σημαντικά ζητήματα έδωσε ένα ιδεολογικό στίγμα θρησκόληπτο, συντηρητικό που θύμιζε «παλαιότερες» εποχές, όταν μάλιστα ορισμένοι συνεργάτες της είναι ακροδεξιοί και φασίστες. Στη διακήρυξη του νέου κόμματος και μέσα από ορισμένες πραγματικές διαπιστώσεις δεν οδηγούμαστε σε κάτι καινούργιο, ενώ παραμένουν θολά ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Είναι ορατός ο αστικός προσανατολισμός, η επίκληση δικαιωμάτων με ασαφή, νεφελώδη διεκδίκηση και υλοποίηση και «τράβα κορδέλα…». Ο λαός σε αυτές τις περιπτώσεις λέει «μας τα είπαν και άλλοι» τα «όμορφα τα λόγια τα μεγάλα».

Πρέπει να πούμε εξαρχής ότι αυτή η κίνηση συμπυκνώνει τον ορατό κίνδυνο της πολιτικής χειραγώγησης, και του παραμερισμού μιας εν τη γενέσει ριζοσπαστικής συλλογικής δράσης, όπως ο αγώνας για να υπάρξει πραγματική τιμωρία για το έγκλημα στα Τέμπη, υπέρ ενός κόμματος φαινομενικά εκσυγχρονιστικού αλλά και… συντηρητικού, αναδιοργανωμένου αλλά λίγο… προσωποπαγούς. Η πολιτική ατζέντα σε όλα τα αστικά, αριστερά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα επικεντρώνεται στο εποικοδόμημα (θεσμοί, νόμοι, δικαιοσύνη) και όχι στη βάση (σχέσεις ιδιοκτησίας-εκμετάλλευσης, εξαρτημένο μονοπωλιακό καπιταλιστικό μοντέλο). Από μαρξιστική σκοπιά, η απουσία ταξικής ανάλυσης και η υιοθέτηση μέχρι στιγμής ενός θολού, εθνικιστικού, υπερταξικού λόγου οδηγεί τέτοια κόμματα σιγά-σιγά στη μετατροπή τους σε «χρήσιμα δεκανίκια» για το αστικό πολιτικό σύστημα, το οποίο μπορεί εύκολα να απορροφήσει τις κραυγές για «περισσότερη δικαιοσύνη και δημοκρατία». Μάλιστα, αν η χρησιμότητά τους παύει να υπάρχει, οδηγούνται στην εφεδρεία ή και στη διάλυση ( ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι και άλλα).

Οι εξαγγελίες για «θεσμική ανασυγκρότηση» απέχουν πολύ από μια πραγματική δομική ανατροπή, η οποία έτσι ή αλλιώς προσκρούει στην αυταρχικότητα ενός βίαιου κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού στην υπηρεσία της κυρίαρχης αστικής τάξης. Ουσιαστικά, προτείνουν τη διαχείριση της ίδιας εξουσίας με περισσότερη «νομιμότητα», χωρίς να αγγίζουν τον πυρήνα του πολιτικού και οικονομικού συστήματος που γεννά τη μισθωτή σκλαβιά, τη διαφθορά, τις ιδιωτικοποιήσεις και τα εγκλήματα των Τεμπών. Η πολεμική μας έγκειται στο γεγονός ότι τέτοιου είδους σχηματισμοί επιχειρούν να «διορθώσουν» ένα σάπιο κράτος. «Έτσι, στην καπιταλιστική κοινωνία έχουμε μια δημοκρατία που είναι περιορισμένη, άθλια, ψεύτικη, μια δημοκρατία μόνο για τους πλούσιους, για τη μειοψηφία…», Β.Ι. Λένιν «Το Κράτος και η Επανάσταση».

Ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών «έδωσε» ένα από τα μαζικότερα και βασικά αυθόρμητα λαϊκά κινήματα των τελευταίων δεκαετιών. Εκατομμύρια πολίτες συντάχθηκαν με αίτημα τη δικαιοσύνη και την ανατροπή της κυρίαρχης αντιδραστικής πολιτικής που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή ως κόστος. Ένα κίνημα που τα αστικά και ρεφορμιστικά κόμματα προσπάθησαν να το ενσωματώσουν κομματικά και στο σύνθημα εκλογές τώρα. Σήμερα, η νέα κομματική εκλογική δομή της Μ. Καρυστιανού επαναφέρει το ερώτημα σχετικά με την υπαρκτή σχέση ανάμεσα στα κοινωνικά κινήματα και την κομματική και εκλογική εκπροσώπηση, όμως με τον τρόπο που υλοποιείται όχι μόνο την ενοχοποιεί αλλά την οδηγεί στον αποπροσανατολισμό, τις αυταπάτες. Εύκολα η λαϊκή διαμαρτυρία μπορεί να χειραγωγηθεί και από το «αλλάζουμε τον κόσμο στους δρόμους» να οδηγηθεί στο «ψηφίστε εμάς για να σας σώσουμε» (διάβαζε ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ).

Ακόμη, πατώντας στη συκοφάντηση των ιδεών και της δράσης της Αριστεράς, στις συνθήκες της καπιταλιστικής σήψης εμφανίζονται υπερκομματικά μορφώματα που αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά ως «πέρα από Δεξιά και Αριστερά», που επικεντρώνονται σε ηθικοπλαστικές έννοιες όπως η «διαφάνεια» και η «αξιοκρατία» κ.ά. Η Πραγματική Αριστερά ασκεί πολεμική σε τέτοιες εξελίξεις και σε αυτούς που «αξιοποίησαν» την ευκαιρία πατώντας σε υπαρκτά προβλήματα του κινήματος, όταν σε κρίσιμες στιγμές όξυνσης των αντιθέσεων και της ταξικής πάλης, ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ τήρησαν στάση ιδεολογικά συντηρητική και πολιτικά-οργανωτικά αποπροσανατολιστική, διασπαστική, χωρίς προοπτική, που στην τελική οδήγησε και εδώ σε απομαζικοποίηση, αποθέωση εκλογών, απονέκρωση (μνημόνια, Τέμπη κ.ά.). Γιατί είναι ολέθριο λάθος να καλλιεργούνται αυταπάτες για το ρόλο του κοινοβουλίου και των δυνατοτήτων του, που συνεχίζονται ανοιχτά ή συγκαλυμμένα. Η Αριστερά που απεμπολεί το ριζοσπαστικό ταξικό της χαρακτήρα και αποδέχεται και νομιμοποιεί το υπάρχον σύστημα χάνει την ιστορική της ταυτότητα και το λόγο ύπαρξής της.

Η επίκληση της φράσης «μας τα είπαν και άλλοι» -που αναφέραμε- δεν αναδεικνύει ιστορική κόπωση: αλλά το φαινόμενο όπου νέα κόμματα, υποτίθεται πολιτικής διαμαρτυρίας, υπόσχονται κάθαρση του συστήματος, αλλά καταλήγουν να ενσωματώνονται στις κυρίαρχες κοινοβουλευτικές και αστικές δομές, καθώς δεν αμφισβητούν τη ρίζα της κρατικής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Αυτή η τοποθέτηση διαμορφώνεται με βάση την εμπειρία, την ιστορία, τις συγκεκριμένες συνθήκες και δεδομένα της ταξικής πάλης.

Η προσωποκεντρική φύση των κομμάτων αντανακλά μια οπισθοδρομική -και για τα αστικά δεδομένα- λογική μεσσιανισμού. Η ιστορία έχει διδάξει πως η ανάθεση στην πολιτική κομματική εκπροσώπηση αποδυναμώνει τη δυνατότητα λαού και νεολαίας να συγκροτηθούν ταξικά. Ο χώρος των αυθόρμητων κινημάτων συχνά πολιορκείται από συντηρητικές και ψευτοαριστερές δυνάμεις που εκμεταλλεύονται την οργή του κόσμου για να σπείρουν τον εθνικισμό και το ρατσισμό ή να κατευθύνουν την απογοήτευση σε ακίνδυνες αντισυστημικές (με τη λάθος έννοια) κατευθύνσεις. Η Αριστερά πρέπει να είναι σε εγρήγορση, διαχωρίζοντας την αυθεντική λαϊκή αγωνία και επαναστατική προοπτική και τη δικαίωση των θυμάτων της καπιταλιστικής βαρβαρότητας από πολιτικούς σχηματισμούς που μπορεί να λειτουργήσουν ως «δούρειος ίππος» για συντηρητικές αναδιπλώσεις και κατευθύνσεις.

Η ίδρυση του κόμματος από την Μ. Καρυστιανού επιβεβαιώνει την ευρηματικότητα του αστικού πολιτικού συστήματος, όπου τα βαθιά, πολιτικά, οικονομικά, ευρύτερα κοινωνικά «τραύματα» αντί να οδηγούν σε οργανωμένους μαζικούς, ταξικούς-κινηματικούς αγώνες διάρκειας, να καταλήγουν εύκολα σε κοινοβουλευτικές κάλπες. Αυτή η πραγματικότητα πρέπει να λειτουργήσει ως ένα ακόμη καμπανάκι για την πραγματική Αριστερά. Οι όποιες εκλογές του συστήματος, όταν είναι αποκομμένες από τις μαζικές κινηματικές διαδικασίες της λαϊκής βάσης, όταν είναι βασισμένες σε θολές ηθικές αρχές και διακηρύξεις και κυριαρχούν στην πολιτική ζωή, οδηγούν στην αναπαραγωγή και ενίσχυση του συστήματος και σε απογοήτευση όσων είχαν αυταπάτες και πίστεψαν ότι «κάτι μπορεί να γίνει τώρα».

ΙΧΜ

e-prologos.gr