Όλα δείχνουν πως, όποτε κι αν γίνουν οι πολιτικές εκλογές, έχουμε μπει για τα καλά στην προεκλογική περίοδο. Η ΝΔ ανακαλύπτει «γκαζάκηδες» και δολοφόνους, ο Μητσοτάκης ετοιμάζεται να δώσει κάποιο φιλοδώρημα στους συνταξιούχους, ο Τσίπρας της ΕΛΑΣ έφτιαξε τον κατάλογο παροχών, όπως και το ΠΑΣΟΚ, κόμματα διαλύονται ή ανασυντάσσονται, οι μεταγραφές των καιροσκόπων δίνουν και παίρνουν. Οι δημοσκόποι βγάζουν το παντεσπάνι τους…

Φυσικά, όλοι ξεσκονίζουν τις πολιτικές φαρέτρες τους και, ποντάροντας στην αμνησία που κατατρώγει ένα τμήμα του λαού, βάζουν καινούργια ρούχα στο φθαρμένο σώμα τους. Πράγματα γνωστά και χιλιοπαιγμένα, ξινό κρασί σε νέα βαρέλια. Αυτός είναι ο αστικός κόσμος, αυτές οι συνήθειές του. Ένα βαρβάτο επιχείρημα του αντιμητσοτακικού πόλου που καμώνεται την Αριστερά, όπως ο λύκος που περιμένει την Κοκκινοσκουφίτσα, είναι το θανατερό «το μη χείρον βέλτιστον». Πως καλύτερα να ακολουθείς και να υποστηρίζεις το μικρότερο κακό, για να αποφύγεις τα χειρότερα. Πρόκειται για μία παμπάλαια λαϊκή ρήση που συναντιέται σε όλους τους τόπους και σε όλους τους χρόνους και σπάζει κόκαλα με την απλότητα, την ευθυβολία και το ρεαλισμό της. Εχθρός του κακού δεν είναι το καλό αλλά το μικρότερο κακό, θα μας πουν παλιοί και νέοι κεντροαριστεροί. Να φύγει ο Μητσοτάκης και ύστερα βλέπουμε. Να πάει στον αγύριστο η Δεξιά που μας τρομοκρατεί μας φτωχαίνει και μας «ιδιωτικοποιεί». Όλα τα άλλα είναι σχολαστικισμοί και «καλικαντζούρες».

Το επιχείρημα χτυπάει την πόρτα των αριστερών ανθρώπων, παραλύει συνειδήσεις, κονιορτοποιεί συλλογικότητες. Ας πούμε, για να ’μαστε ακριβοδίκαιοι, ότι αυτό το πολιτικό επιχείρημα δε στερείται κάποιας αλήθειας και ενός κυνκού ρεαλισμού. Ποιος δεν το σκέφτηκε ποτέ στη ζωή του και η φράση «ευτυχώς, γλιτώσαμε τα χειρότερα» έχει ακουστεί από πολλούς και πολλές φορές.

Αλλά πρόκειται για τη μισή αλήθεια που ισούται με ένα ψέμα. Αν παίρναμε τοις μετρητοίς «το μη χείρον βέλτιστον», θα έπρεπε σε τρεις ιστορικές περιπτώσεις να το εφαρμόσουμε. Κατά τον πόλεμο της εθνικής ανεξαρτησίας, αντί του «ελευθερία ή θάνατος» να δεχτούμε τη σουλτανική ημιαυτονομία. Κατά την περίοδο της κατοχής να συμβιβαστούμε με τους φασίστες και κατά την 7χρονη δικτατορία (1967-1974) το κίνημα να αρκείται στον ψευτοδημοκρατισμό του Μαρκεζίνη (εξαιρούνται οι ρεβιζιονιστές που αμέσως προσκύνησαν) αντί να αγωνίζεται με τη συνολική σημαία «κάτω η χούντα». Βεβαίως, κάτω από προϋποθέσεις, μπορούν να γίνουν συμβιβασμοί. Σαν αυτόν που έκαναν οι μπολσεβίκοι της Ρωσίας με τους Γερμανούς στο περίφημο Μπρεστ – Λιτόφσκ (εξαιρούνται οι τροτσκιστές). Σαν αυτόν που έκανε ο Λένιν με τη Νέα Οικονομική Πολιτική (ενέσεις καπιταλισμού στο σοσιαλισμό). Αλλά το πάνω χέρι το είχαν οι κομμουνιστές, αλλιώς με τέτοιους όρους θα καταλήξουμε σε σύγχρονη Βάρκιζα.

Άλλωστε, το δημοψήφισμα του Τσίπρα (2015) είναι ένα πρόσφατο παράδειγμα, πως ο λαός αλυσοδένεται αφού παραδοθεί στα αστικά ψεύδη και διλήμματα. Έχουμε πει πολλές φορές ότι καλύτερη πολιτική στάση είναι όχι το «μαγικό» χαρτί της κάλπης, αλλά ο συλλογικός αγώνας, η συσπείρωση του λαού και τα θεμέλια για ένα ισχυρό, μαζικό κομμουνιστικό κίνημα. Δεν παραγνωρίζουμε ότι τα αστικά ξόρκια είναι πιο εύπεπτα, πιο ισχυρά, πιο πιασάρικα και ότι ο δρόμος που προτείνουν οι επαναστάτες κακοτράχαλος και ενίοτε ανηφορικός. Το μικρότερο κακό, ακόμα και όταν γίνεται εν γνώσει (συγγνωστή πλάνη) δεν διασφαλίζει σε καμιά περίπτωση πως η επιταγή που μας ζητούν ρεβιζιονιστές και σοσιαλδημοκράτες έχει αντίκρυσμα. Το μικρότερο κακό που ονομάστηκε από τον Α. Παπανδρέου «πολιτική αλλαγή», έλιωσε συνειδήσεις, γονάτισε γίγαντες, αλλοίωσε σκέψεις, σκόρπισε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ελαφρές ταξιαρχίες.

Πώς θα το ’λεγε ένας παλιός του κόμματός μας; Η συμμαχία του ανθρώπου με το άλογο είναι καλή, αρκεί να μην είσαι άλογο.

Λοιπόν, όρτσα τα πανιά σύντροφοι αναγνώστες.

Η σημαία μας ή θα τα γράφει όλα ή θα ’ναι τρύπια.

Θανάσης Τσιριγώτης

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος