Πέντε παρατηρήσεις για την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι και τη δικαστική απόφαση σχετικά με την άδεια εκταφής του γιου του Ντένις.

Γιάννης Αλμπάνης

1. Το πρώτο ερώτημα που τίθεται με το άκουσμα της δικαστική απόφασης είναι γιατί έπρεπε να κάνει δώδεκα μέρες απεργία πείνας ο Πάνος Ρούτσι για να να δοθεί η άδεια εκταφής. Γιατί έπρεπε να βάλει σε κίνδυνο την υγεία του ο τραγικός πατέρας για να γίνει (αυτό που έπρεπε να είναι) το αυτονόητο; Τι είδους δικαιοσύνη είναι αυτή που πρέπει να βασανιστείς για να βρεις το δίκιο σου; Τι καφκικό κράτος είναι αυτό που κατατρέχει τις οικογένειες των Τεμπών, λες και οι οικογένειες είναι οι θύτες και όχι τα θύματα του εγκλήματος;

2. Το δεύτερο ερώτημα είναι γιατί το αίτημα του Ρούτσι ικανοποιείται μόνο κατά το ήμισυ. Γιατί η δικαιοσύνη δίνει άδεια εκταφής μόνο για την ταυτοποίηση της σορού με DNA και όχι για βιοχημικές εξετάσεις; Δεν δικαιούνται οι οικογένειες των Τεμπών να σιγουρευτούν για το τι έχει συμβεί στους δικούς τους ανθρώπους; Δεν έχουν σοβαρούς λόγους να αμφιβάλουν για το ανακριτικό πόρισμα όταν έχουν προηγηθεί το μπάζωμα και τα αντικρουόμενα πορίσματα των κρατικών φορέων; Δεν αντιλαμβάνονται οι τεχνικοί της εξουσίας ότι η άρνηση των βιοχημικών αναλύσεων ενισχύει την υποψία της απόκρυψης στοιχείων;

3. Όμως ακόμα και αυτή η κατά το ήμισυ ικανοποίηση του αιτήματος του Πάνου Ρούτσι αποτελεί κόλαφο για όσους-ες τις προηγούμενες μέρες ισχυρίζονταν με περισσή σιγουριά και αλαζονεία ότι «δεν γίνονται αυτά τα πράγματα γιατί έχουν ήδη κριθεί». Συνιστά επίσης πολιτική ήττα για τον προπαγανδιστικό μηχανισμό του συστήματος εξουσίας που επιδίδεται σε μια εκστρατεία απαξίωσης των οικογενειών των Τεμπών. Μια εκστρατεία που καταπατά τους κανόνες της πολιτικής ηθικής και της πολιτισμικής ευπρέπειας.

4. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης είχε προαναγγείλει ουσιαστικά τη δικαστική απόφαση, δηλώνοντας ότι «η εκτίμηση που έχω εγώ με βάση και αυτά που διαβάζω σήμερα είναι ότι όντως οι εισαγγελικές αρχές θα προχωρήσουν γρήγορα σε αυτό» (ΣτΣ στην εκταφή με σκοπό την ταυτοποίηση). Από την πλευρά της, η πρόεδρος του Αρείου Πάγου Αναστασία Παπαδοπούλου έκανε μια καθαρά πολιτική δήλωση, υποστηρίζοντας ότι «η χώρα είχε και άλλα δυστυχήματα, ποτέ δεν έγιναν τέτοιες εκδηλώσεις που εκμεταλλεύονται τον πόνο των συγγενών». Οι προαναγγελίες δικαστικών αποφάσεων από τους υπουργούς και οι πολιτικές δηλώσεις από ανώτατους δικαστές δείχνουν το βάθος της κρίσης των θεσμών και κλονίζουν περαιτέρω την κοινωνική εμπιστοσύνη απέναντι τους.

5. Η δικαστική απόφαση για την εκταφή επιχειρεί να διαχειριστεί πολιτικά την απεργία πείνας χωρίς να εκθέσει τον ανακριτή των Τεμπών. Δεν καταφέρνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ο Πάνος Ρούτσι συνεχίζει την απεργία πείνας (στην οποία φαίνεται ότι θα μπουν και άλλοι συγγενείς θυμάτων), ενώ γίνονται ακόμα πιο μεγάλα τα ερωτήματα για τη δικαιοσύνη. Ταυτόχρονα, ενισχύεται η αίσθηση του εμπαιγμού. Έστω και τώρα πρέπει να γίνει αυτό που είναι λογικό και δίκαιο: Να ικανοποιηθεί πλήρως το αίτημα του Πάνου Ρούτσι. Αρκετά έχει βασανιστεί ο άνθρωπος.

Το συγκεκριμένο σχόλιο αναρτήθηκε αρχικά στην προσωπική σελίδα του Γιάννη Αλμπάνη στο fabecook.

Αναδημοσίευση από jacobin.gr