Του Γιώργη Γιαννακέλλη - vathikokkino.gr

Η είδηση που κυκλοφορεί παντού στα ΜΜΕ είναι η κλασική: πολιτικός σεισμός από τις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ που φτάνουν στον Άρειο Πάγο μετά από πολύμηνες έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) υπό τη Λάουρα Κοβέσι. Ζητείται άρση ασυλίας για 11 εν ενεργεία βουλευτές (και εμπλοκή πρώην υπουργών/υφυπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης), με την κατηγορία ότι συμμετείχαν σε οργανωμένο σχέδιο απάτης σε βάρος ευρωπαϊκών γεωργικών κονδυλίων το 2021.

Πρόκειται για τις γνωστές αγροτικές επιδοτήσεις που υποτίθεται πήγαιναν στους μικρούς και μεσαίους αγρότες, αλλά κατέληγαν σε τσέπες και θυσαυροφυλάκια που δεν έπρεπε.

Εξυπακούεται ότι εμείς δεν θα πέσουμε στην παγίδα της «αντικειμενικής» κάλυψης που παρουσιάζει το θέμα σαν μεμονωμένη «διαφθορά» κάποιων «κακών» πολιτικών. Δεν είναι. Είναι η ίδια η λειτουργία του καπιταλιστικού κράτους και των αστικών πολιτικών του εκπροσώπων.

Κοίταξε τις αφίσες που φτιάξαμε. Εκεί ακριβώς είναι το νόημα:Οι βουλευτές – νυν και πρώην, από τη ΝΔ και όχι μόνο – είναι μαριονέτες. Κρέμονται από κλωστές που κρατάει ένας μεγαλοαστός κουκλοπαίχτης με πούρο, σακούλες δολαρίων και ευρώ δεξιά-αριστερά. Πίσω τους το κτίριο της Βουλής, σύμβολο της αστικής «δημοκρατίας». Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: οι πολιτικοί δεν είναι «ανεξάρτητοι» παράγοντες που «παρεκτρέπονται». Είναι εξαρτημένα εξαρτήματα του συστήματος που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου – είτε άμεσα (πλουτοκράτες, μεγαλοεπιχειρηματίες, τράπεζες) είτε έμμεσα (μέσω του ίδιου του κρατικού μηχανισμού που διαχειρίζεται τα ευρωπαϊκά κονδύλια).

Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις δεν είναι «βοήθεια στους αγρότες». Είναι εργαλείο συγκέντρωσης κεφαλαίου στον αγροτικό τομέα: ενισχύουν τους μεγάλους παραγωγούς, τις αγροτικές επιχειρήσεις και τα μονοπώλια που ελέγχουν την παραγωγή, την επεξεργασία και τη διανομή, ενώ οι μικροί αγρότες πνίγονται στα χρέη, στα κόστη παραγωγής και στην κλιματική κρίση. Όταν ένα μέρος αυτών των κονδυλίων «εξαφανίζεται» ή κατευθύνεται μέσω «οργανωμένου σχεδίου», δεν είναι απλά κλοπή. Είναι η λογική του συστήματος: το κράτος λειτουργεί σαν μηχανισμός αναδιανομής πλούτου υπέρ των ισχυρών.

Η ίδια η Λάουρα Κοβέσι και η EPPO δεν είναι «σωτήρες». Είναι όργανο της ΕΕ, δηλαδή του υπερεθνικού καπιταλιστικού μηχανισμού που θέλει να ελέγχει πώς δαπανώνται τα χρήματα του κοινού προϋπολογισμού ώστε να μην διαταράσσεται η συνοχή της ευρωπαϊκής αγοράς. Το σκάνδαλο βγαίνει τώρα γιατί κάποιοι «έφαγαν» περισσότερο από όσο επέτρεπε η ισορροπία ανάμεσα στα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου, ή γιατί η ΕΕ θέλει να σφίξει τα λουριά στον ελληνικό καπιταλισμό.

Το πραγματικό συμπέρασμα σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση είναι αυτό που δείχνει η αφίσα: Οι βουλευτές είναι μαριονέτες. Ο καραγκιοζοπαίχτης είναι το ίδιο το σύστημα – οι πλουτοκράτες, οι τράπεζες, οι μεγάλες αγροτικές και εμπορικές επιχειρήσεις, το ευρωπαϊκό και εθνικό κεφάλαιο. Το κουκλοθέατρο ονομάζεται «κοινοβουλευτική δημοκρατία» και σκοπός του είναι να νομιμοποιεί την εκμετάλλευση και την κλοπή σε βάρος του λαού και των μικρών παραγωγών.

Δεν φτάνει να ζητάμε «κάθαρση», «παραίτηση υπουργών» ή «δίκαιη δικαιοσύνη». Το πρόβλημα δεν είναι κάποιοι «διεφθαρμένοι». Το πρόβλημα είναι η ίδια η δομή: ένα σύστημα όπου η πολιτική εξουσία είναι υποταγμένη στην οικονομική εξουσία του κεφαλαίου. Μόνο όταν οι εργαζόμενοι, οι μικροί αγρότες και οι αυτοαπασχολούμενοι πάρουν στα χέρια τους τον έλεγχο της παραγωγής και της διανομής του πλούτου, θα σταματήσουν αυτά τα «σκάνδαλα» – γιατί δεν θα υπάρχει πια κίνητρο ούτε μηχανισμός για να κλέβουν από τον κόπο του λαού. Οι αφίσες αυτό ακριβώς λένε: δεν είναι οι μαριονέτες το πρόβλημα. Είναι ο κουκλοπαίχτης και ολόκληρο το θέατρο σκιών.