Άλλο ένα εργατικό δυστύχημα στον Ασπρόπυργο, λίγους μήνες μετά τον τραγικό θάνατο πέντε εργατριών στη «Βιολάντα». Ένα α­κόμη βαρύ έγκλημα της εργοδοσίας, της κυβέρνησης, του αστικού κράτους, προστέθηκε στη με­γάλη λίστα των συνεχών εργατικών δυστυχημάτων, δίπλα στις παλιότερες πολύνεκρες τραγωδίες της Πετρόλα, της Λάρκο, της Πυρκάλ, των Ναυπηγείων Ελευσίνας και Περάματος.

Άλλη μια εν ψυχρώ δολοφονία ενός εικοσάχρονου στο Άργος από την Ελληνική Αστυνομία. Και εδώ ο κατάλογος των θυμάτων της αστυνομικής βίας είναι μακρύς: Κανελλοπούλου, Κουμής, Καλτεζάς, Μαρίνος, Γρηγορόπουλος, Κωστόπουλος, Μάγγος, καθώς και μέλη της κοινότητας των Ρομά, που συστηματικά στοχοποιούνται, όπως οι Χριστόπουλος, Σαμπάνης, Φραγκούλης, Μιχαλό­πουλος.

Όχι, δεν ήταν «ατυχή» γεγονότα, ούτε μεμονωμένες περιπτώσεις, ούτε η «κακιά στιγμή», ούτε γεγονότα ασύνδετα μεταξύ τους. Πρόκειται για συνειδητή πολιτική των αστικών κυβερνήσεων που διαμορφώνει ένα ενιαίο πλαίσιο όπου η ζωή του λαού δεν έχει αξία, είναι αναλώσιμη ύλη. Οι θάνατοι είναι «παράπλευρες απώλειες».

Έτσι, η ασφάλεια των εργαζομένων αντιμετωπίζεται σαν γραφειοκρατικό εμπόδιο. Θεωρείται αχρείαστη πολυτέλεια και εκτροχιασμός από την «αναπτυξιακή πορεία» ενός καπιταλισμού που γίνεται όλο και πιο άγριος. Την ίδια στιγμή κανονικοποιείται η κρατική βία ενάντια στη νεολαία, στα φτωχά λαϊκά στρώματα, στο λαϊκό κίνημα. Οπλίζονται τα χέρια των κατασταλτικών μηχανισμών που δρουν ασύδοτοι, θωρακισμένοι πίσω από ένα πάγιο καθεστώς πολιτικής κάλυψης και δικαστικής ασυλίας.

Και έρχεται μετά μια χυδαία προπαγάνδα να υπερασπίσει όλες αυτές τις αθλιότητες, ενώ παράλληλα μια νέα επιχείρηση αλλαγής της πολιτικής ατζέντας εξελίσσεται. Ο νυν δήμαρχος Άργους, Γ. Μαλτέζος, μίλησε για «οικογενειάρχες αστυνομικούς» επιτιθέμενος στη χαροκαμένη μάνα. Ο τέως δήμαρχος, Δ. Καμπόσος, αναφέρθηκε με ακραίους χαρακτηρισμούς σε όσους κατήγγειλαν τους αστυνομικούς που «έκαναν άριστα τη δουλειά τους». Πρόκειται για δυο σεσημασμένα «γαλάζια στελέχη»… Τη σκυτάλη της παραληρηματικής ακροδεξιάς προπαγάνδας πήραν κορυφαίοι κυβερνητικοί παράγοντες που εκτόξευσαν στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, σαν αντίβαρο, πολεμικές ιαχές για την εφαρμογή του «νόμου και της τάξης», επιστρατεύοντας δίπλα στην εγκληματική ενέργεια με τα δολοφονικά «γκαζάκια» στη Θεσσαλονίκη την υπόθεση της Marfin.

Πολιτικές σκοπιμότητες και βαθύτεροι στόχοι

Δεν είναι η πρώτη φορά που ανακοινώνονται πομπωδώς συλλήψεις με δήθεν «αδιάσειστα» στοιχεία. Τα σοβαρά ερωτήματα και οι ενστάσεις για το -τουλάχιστον- ισχνό αποδεικτικό υλικό και την αναξιόπιστη δικογραφία ενισχύουν τις υπόνοιες ότι η όλη υπόθεση φέρει τα χαρακτηριστικά μιας στημένης σκευωρίας. Άλλες δύο φορές, στα χρόνια που ακολούθησαν την τραγωδία της Marfin, οι επικοινωνιακοί πανηγυρισμοί για τη σύλληψη των «ενόχων» κατέληξαν σε παταγώδεις και ομόφωνες αθωώσεις από τα δικαστήρια.

Οι πολιτικές σκοπιμότητες και η αγωνιώδης προσπάθεια για πολιτική εκμετάλλευση των τελευταίων συλλήψεων είναι κραυγαλέες. Το ακροδεξιό παραλήρημα της ΝΔ περί «αριστερής τρομοκρατίας» έχει ολοφάνερους στόχους. Καθώς όλα δείχνουν πως το κυβερνών κόμμα βρίσκεται πλέον μακριά από τον πολυπόθητο στόχο της αυτοδυναμίας, προσπαθεί να συσπειρώσει το συντηρητικό ακροατήριο και να ανακόψει τις διαρροές ψηφοφόρων προς τα δεξιά του. Επιχειρεί, έτσι, να υψώσει αναχώματα απέναντι στις διεργασίες για τη δημιουργία νέου κόμματος από τον Α. Σαμαρά ή να περιορίσει την εκλογική του επιρροή όταν αυτό δημιουργηθεί.

Η διαχρονική στοχοποίηση του Α. Τσίπρα ότι «ανέχεται και δικαιολογεί» την «ανομία» και την «τρομοκρατία» -αν δεν την τροφοδοτεί κιόλας- εκτός από συγκεκριμένες αντιπολιτευτικές σκοπιμότητες, επιδιώκει και τις συνεχείς διαβεβαιώσεις του ανανήψαντος πολιτικού και του νέου πολιτικού μορφώματος της ΕΛΑΣ περί συμμόρφωσης προς την αστική νομιμότητα. Μια τακτική που έχει ήδη αποδώσει τα δέοντα.
Ωστόσο, ο βαθύτερος στόχος της ποικιλώνυμης φαιάς προπαγάνδας της ΝΔ παραμένει η ενοχοποίηση των λαϊκών αγώνων και της Αριστεράς και ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από τα δικά της εγκλήματα και την επτάχρονη αντιλαϊκή της διακυβέρνηση.

Ο πραγματικός εχθρός

Η αναγκαιότητα της άτεγκτης επιβολής του «νόμου και της τάξης» και της «πάταξης της ανομίας και της αριστερής τρομοκρατίας», οι κραυγές του τύπου «δεν φοβόμαστε» και το δίλημμα «ασφάλεια ή αναρχία» επιστρατεύονται από προβεβλημένα κυβερνητικά στελέχη και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Με τον αποτελεσματικό «σερίφη» Μ. Χρυσοχοΐδη να βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο των νέων «επιτυχιών», το νέο γραμματέα της πολιτικής επιτροπής της ΝΔ, Κ. Κυρανάκη, να επαναλαμβάνει τις καθιερωμένες εμφυλιοπολεμικές υστερικές ατάκες του και τον ακροδεξιό ρατσιστή υπουργό Θ. Πλεύρη, μαινόμενο, να ξεπερνάει σε χυδαιότητα κάθε προηγούμενο.

Με όλα αυτά βομβαρδίζουν την κοινή γνώμη και διαμορφώνουν ένα αντιδραστικό πολιτικό κλίμα. Εν ονόματι της «ασφάλειας και προστασίας του πολίτη» δηλητηριάζουν το κοινωνικό σώμα με ακροδεξιά προπαγάνδα. Επιχειρούν να δημιουργήσουν συνθήκες εθισμού και συναίνεσης στην αναγκαιότητα ασφυκτικής αστυνόμευσης, της διατήρησης των αντιδημοκρατικών νόμων και της αποδοχής νέων αντιδραστικών μέτρων, να σπείρουν το φόβο και να ενισχύσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας.

Η δαιμονοποίηση της Αριστεράς και η προκλητική σπίλωση του κομμουνιστικού κινήματος βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Αποτελούν τις αναγκαίες προϋποθέσεις για τη δημιουργία συνθηκών ιδεολογικής και πολιτικής τρομοκρατίας, εκφοβισμού και καταστολής του νεολαιίστικου και ευρύτερου λαϊκού κινήματος, ώστε να επιβληθεί, με τη μικρότερη δυνατή λαϊκή αντίδραση, η βαρβαρότητα της συνεχιζόμενης αντιλαϊκής επέλασης.

Τα «γκαζάκια» -και πολύ περισσότερο τα δολοφονικά «γκαζάκια»- καθώς και τραγικές προβοκάτσιες όπως αυτή της Marfin, δίνουν άλλοθι, διευκολύνουν και τροφοδοτούν την αντιαριστερή και αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Τα συγκοινωνούντα ρεύματα της «ατομικής βίας», της «εκδίκησης», του «αναρχισμού» και των «τυφλών χτυπημάτων» -ανεξάρτητα από τις προθέσεις των φορέων τους- δεν αποτελούν τμήματα του επαναστατικού κινήματος. Είναι ρεύματα εχθρικά προς την Αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα. Λειτουργούν ως πολιτική προβοκάτσια, ως μοχλός διαβολής, υπονόμευσης και χτυπήματος του αριστερού και εργατολαϊκού κινήματος.

Υποτιμώντας ή περιφρονώντας το ρόλο του μαζικού κινήματος, και όντας αδιάφοροι ή εχθρικοί προς τη διαδικασία της ταξικής και πολιτικής συνειδητοποίησης και ωρίμανσης των μαζών, οι αυτόκλητοι «εκδικητές» πετυχαίνουν το αντίθετο από αυτό που διακηρύσσουν. Με τις επιθέσεις τους όχι μόνο δεν οδηγούν σε οποιαδήποτε «απελευθέρωση» αλλά στην πραγματικότητα προλειαίνουν το έδαφος για μια σφοδρή επίθεση του συστήματος κατά των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Στρώνουν το δρόμο για την αντιδραστική θωράκιση του αστικού κράτους και αποτελούν το όχημα για την κλιμάκωση της κρατικής βίας και καταστολής, δυσχεραίνοντας και υπονομεύοντας τους όρους για την ανάπτυξη μαζικών εργατολαϊκών αγώνων.

Ο πραγματικός στόχος και ο πραγματικός εχθρός της κυβέρνησης ΝΔ -όπως και κάθε αστικής κυβέρνησης- δεν είναι όλοι αυτοί οι τυχάρπαστοι, δήθεν επαναστάτες. Είναι ο λαός, η νεολαία και οι πραγματικά πρωτοπόρες δυνάμεις της κοινωνίας. Αυτούς θέλουν να πλήξουν, να τρομοκρατήσουν, να καταστείλουν. Καθώς διαβλέπουν πως, σε συνθήκες συνεχιζόμενης αντιλαϊκής επέλασης, η κλιμακούμενη όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και των ταξικών αντιθέσεων δημιουργεί, αναπόφευκτα, την αντικειμενική βάση για την ανάπτυξη μαζικών λαϊκών και νεολαιίστικων αγώνων, σπέρνουν το φόβο και την ανασφάλεια και επιχειρούν την ευρύτερη αντιδραστικοποίηση της δημόσιας ζωής και την οικοδόμηση ενός αστυνομικού κράτους που θα θωρακίσει τα συμφέροντά τους.

Κάθε θετική, κάθε προοδευτική κοινωνική κατάκτηση και εξέλιξη έχει πίσω της αγώνες του λαού και της νεολαίας. Αυτή ακριβώς η αξία της συλλογικής δράσης, αυτή η δυναμική των μαζικών αγώνων είναι που τρομάζει τους εκφραστές του αστικού συστήματος. Η ύπαρξή τους αποτελεί απαράβατο ιστορικό όρο για την κοινωνική χειραφέτηση, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για τη νεολαία, το λαό, τον τόπο μας.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος