ΕΔΩ ΚΕΙΤΟΝΤΑΙ

Γρα΄φει η Νίνα Γεωργιάδου

όσοι είδαν τα σπίτια και τις ζωές τους να ξεκοιλιάζονται και να γίνονται ερείπια και σύρθηκαν, τη νύχτα, κάτω από αγκαθωτά συρματοπλέγματα, σφίγγοντας ένα μωρό στην αγκαλιά και χτυπήθηκαν από ροπαλοφόρους συνοριοφύλακες και κλείστηκαν μέρες και νύχτες, μέσα σε παράκτιες χαμοκέλες από δουλέμπορους και στοιβάχτηκαν σε σαπιόβαρκες, για να διασχίσουν τον Αχέροντα του Αιγαίου και είδαν τις σαπιόβαρκες και τα παιδιά τους και την ανάγκη για ζωή, να βουλιάζουν στις περιδινήσεις των καταδιωκτικών και δεν χάθηκαν για πάντα στον πάτο της θάλασσας, δεν έμειναν να αιωρούνται, ανάμεσα στα φύκια της, να προκαλούν τον τρόμο των ψαριών της, αλλά ανασύρθηκαν, άπνοοι και ξιλιασμένοι και στοιβάχτηκαν στα νεκροτομεία των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, για «αναγνώριση» της ήδη γνωστής αιτίας θανάτου, από πνιγμό και δεν ξοδιάστηκαν ούτε κλάφτηκαν αλλά παραχώθηκαν, όπως- όπως, ανάμεσα σε αγριόχορτα και πετραδούρες.

ΕΔΩ ΚΕΙΤΕΤΑΙ

Η ιστορία ενός τόπου, που είδε τη Μακρόνησο - πριν γίνει κολαστήριο εξόριστων προς «αναμόρφωση» - να γίνεται «λοιμοκαθαρτήριο» για τους κυνηγημένους του Πόντου και να «υποδέχεται» 8000 ομοαίματους πρόσφυγες, από τους οποίους οι 6000, από πείνα και κακουχίες, θάφτηκαν για πάντα, πάλι ανάμεσα στα αγριόχορτα και τις πετραδούρες του άγονου νησιού και όσοι γλίτωσαν έδωσαν τα χρυσά τους δόντια, για ένα κομμάτι ψωμί στους μαυραγορίτες του Λαυρίου, που, μετά από λίγα χρόνια έγιναν μαυραγορίτες και δοσίλογοι στην Κατοχή.

Η ιστορία ενός τόπου τρωκτικών, που είδε και πάλι τους ομοαίματους της, να ξεβράζονται από την Προύσα και τη Σμύρνη, το ’22 στα ίδια νησιά και στην ίδια έρημο, ρατσισμού και παλιανθρωπιάς και να βαφτίζονται «τουρκόσποροι και παστρικές» και να σπρώχνονται οι άντρες στις οικοδομές και τα κορίτσια στα μπουρδέλα και να γράφει η Καθημερινή τον Αύγουστο του ’22 για «άγέλη προσφύγων» και να καλεί ο Γεώργιος Βλάχος να «εγκαταλειφθούν στην τύχη τους» και ο Γεώργιος Κρανιωτάκης στον Πρωινό Τύπο του ’33, να τους επιβληθούν κίτρινα περιβραχιόνια, για να διακρίνονται και να αποφεύγονται κι άλλους είδε, να θάβονται, για πάντα νεκροί απ’ το κρύο και την πείνα στη μητρώα γη, μια πιθαμή κάτω απ’ το χώμα στο Τσινάρ Ντερέ, έξω απ΄την Καβάλα, για να τους ξεθάψουν και να τους φάνε , τη νύχτα, τα τσακαλια.

ΕΔΩ ΚΕΙΤΕΤΑΙ

η ανθρωπιά, ως αξία και αναγκαιότητα, που διαχωρίζει τα έλλογα από τα «άλογα», τους ανθρώπους από τα τρωκτικά.

Γιατί η ανθρωπιά, συμπορεύεται και συνδράμει τον κυνηγημένο από τη φτώχεια και τον πόλεμο, χωρίς υποσημειώσεις, ξέροντας, πως η ιστορία της φτώχειας και του πολέμου και της προσφυγιάς, είναι κοινή και πανανθρώπινη, για τους αναλώσιμους όλου του κόσμου.

Εδώ κείτεται η «ανθρωπιά», των μεγαλόσταυρων φαρισαίων, που στην κίβδηλη θρησκευτικότητά τους, δεν έμαθαν ποτέ πως «πλησίον» είναι ο κάθε αναγκεμένος άνθρωπος και δεν άκουσαν ποτέ τον ύμνο του Ιωσήφ της Αριμαθαίας,

Δος μοι τούτον τον ξένον, ίνα κρύψω εν τάφω,

ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη.

ΕΔΩ ΚΕΙΤΕΤΑΙ

Ο «πατριωτισμός», ως το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα, που επικαλείται την αρχαιοελληνική του συνέχεια, αγνοώντας πως το άσυλο και ο ξένος και ο «άλλος» ήταν ιερά, ο «πατριωτισμός», που διέγραψε την προσφυγική και τη μεταναστευτική του ιστορία, που παραβιάζει βάναυσα τη γλώσσα του, με εμετικά, ανορθόγραφα σχόλια, όχι μόνο σε ό,τι αφορά την ορθογραφία των λέξεων αλλά και την ορθογραφία του μυαλού και της καρδιάς και μιλά για «εισβολείς», σε μια χώρα λεηλατημένη, από γραβατοφόρα αθύρματα που του υποβάλλουν την παλιανθρωπιά και βερμαλίζει για «δικαιοσύνη», Μαρία, με όρους ιθαγένειας.

ΕΔΩ ΚΕΙΤΟΝΤΑΙ

Όλες μας οι αυταπάτες.

Κανένα "νοικοκυραίο"-ζόμπι δεν συγκλόνισαν οι ματωμένες λέξεις, οι κακοθανατισμένοι άνθρωποι, οι φονικές εντολές σε ένστολους καταδιώκτες, από το Αιγαίο ως τον ICE.

Κανένα δίποδο γυμνοσάλιαγκα δεν τον απογύμνωσαν από την απάθεια και το φαρισαϊσμό.

Θα συνεχίσουν να ξερνάνε χολή, να κάνουν μεγάλους σταυρούς, να βλέπουν τον κόσμο και τους κυνηγημένους απ' τον πόλεμο και την πείνα, με τα πατομπούκαλα της παλιανθρωπιάς και να πουλάνε μπατριωτισμό της πεντάρας.

Είναι αθεράπευτες οι κοινωνικές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Όμως η ανθρωπιά θα συνεχίσει να υπάρχει γιατί πάντα ήμασταν και είμαστε δυο κόσμοι σ’ έναν κόσμο.

Κι έτσι θα συνεχίσουν να υπάρχουν και τα όνειρα, «κι ας είναι η φωτιά τους, να μας κάψει».

https://youtu.be/9OPQ0rrzXWg?si=Rv_fvHrz-lf_RaUO

Πριν 9 χρόνια, από την Κάλυμνο της προσφυγιάς και της αλληλεγγυης