ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Γράφει η Μαρώ Τριανταφύλλου

Εδώ και μέρες πρώτο ή δεύτερο θέμα στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων αλλά σε αρκετές εφημερίδες στην έντυπη ή την ηλεκτρονική τους έκδοση) και φυσικά στις συζητήσεις του διαδικτύου, η υπόθεση της παιδοκτονίας του Φαλήρου. Στο μικροσκόπιο λεπτομέρειες επί λεπτομερειών και φυσικά το ανάθεμα στη μητέρα, πριν ολοκληρωθούν οι ανακρίσεις και μάθουμε τι ακριβώς έγινε, με δεδομένο μάλιστα ότι η γυναίκα δεν μιλά καλά ελληνικά.

Τις ίδιες μέρες μια άλλη γυναίκα, δημοσιογράφος στο επάγγελμα, αυτοπυρπολήθηκε στο κέντρο της Αθήνας γιατί δεν άντεξε την πείνα και τον εξευτελισμό (το δημοσιογραφικό επάγγελμα έχει πολύ μεγάλη ανεργία, ενώ και οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι σε μεγάλο ποσοστό πληρώνονται ελάχιστα και με μεγάλες καθυστερήσεις, ενώ είναι άθλια η κατάσταση στους εργαζόμενους σε διαδικτυακούς τόπους ενημέρωσης). Η είδηση παρουσιάστηκε σε πολύ χαμηλή θέση την πρώτη μέρα, χωρίς να ελεγχθούν τα στοιχεία, εντελώς παραποιημένη (λίγο ως πολύ παρουσιάστηκε σαν ψυχιατρικό περιστατικό). Τις επόμενες μέρες, όταν διευκρινίστηκε η ταυτότητα της γυναίκας και οι λόγοι που την οδήγησαν στο διάβημα, και πάλι λίγο φάνηκε να ενδιαφέρει τα ΜΜΕ -με μερικές λαμπρές εξαιρέσεις, εφημερίδες εγνωσμένης πλέον κοινωνικής ευαισθησίας, με γρήγορα πολιτικά αντανακλαστικά. Ευτυχώς από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η υπόθεση συζητήθηκε και αναλύθηκαν σχεδόν όλες οι παράμετροι, αποδόθηκε επίσης ο πρέπων φόρος τιμής σε μια δημοσιογράφο που τίμησε το λειτούργημά της.

Η Αύρα Γρηγορίου αυτοπυρπολήθηκε. Όσοι δεν έχουμε σαθρή μνήμη, φέραμε στο νου αυτόν τον σκληρό τρόπο διαμαρτυρίας που επανήλθε στο προσκήνιο από τα βάθη της Ιστορίας τη δεκαετία του ΄60 (σε χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα δεν είχε ποτέξεχαστεί) και θυμηθήκαμε παραδείγματα, μεταξύ των οποίων και ο φοιτητής Κώστας Γεωργάκης τον Σεπτέμβριο του 70 στην Ιταλία για να διαμαρτυρηθεί έτσι για την δικτατορία. Μια κραυγή διαμαρτυρίας ήταν και η αυτοπυρπόληση της Αύρας Γρηγορίου, διαμαρτυρίας για τη χαμένη μας αξιοπρέπεια και για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης πλατιών στρωμάτων του λαού. Μια πολιτική αυτοκτονία.

Αναρωτιέμαι: την περίοδο των μνημονίων είχαμε κύμα αυτοκτονιών από ανθρώπους που έφταναν στην απόγνωση από την ανέχεια. Κάποια στιγμή σταμάτησαν οι αναφορές σε τέτοιες αυτοκτονίες για λόγους ...ευαισθησίας απένατι στο κοινό -αν θυμάμαι καλά είχε ζητηθεί επισήμως. Το ότι πάψαμε να διαβάζουμε γι αυτές δεν σημαίνει ότι εξέλιπαν. Δεν χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια σοβαρή έρευνα για τις αυτοκτονίες τα τελευταία χρόνια, που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει καταδικάσει σε φτώχια (κάποτε και ακραία φτώχια) τόσες χιλιάδες πολίτες; που οι πλειστηριασμοί βγάζουν από τα σπίτια τους ολόκληρες οικογένειες, οι οποίες έχουν πολλές φορές μέλη με σοβαρά προβλήματα υγείας; που... που... που...

Κατά τη γνώμη μου, τέτοιες αυτοκτονίες δεν είναι αυτοκτονίες, είναι δολοφονίες και οι δολοφόνοι έχουν όνομα και επώνυμο. Δυστυχώς και άλλοθι.