ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr

Μια ακόμα γυναίκα δολοφονημένη. Ένα ακόμα παιδί που είδε τη ζωή του να συντρίβεται μέσα σε λίγα λεπτά. Και μια κοινωνία που παρακολουθεί μουδιασμένη το ατελείωτο δελτίο αίματος των γυναικοκτονιών.

Στη Δράμα, ένας 50χρονος μπάτσος μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τη σύζυγό του, επίσης αστυνομικό, και στη συνέχεια έστρεψε το υπηρεσιακό του όπλο στον εαυτό του.

Πίσω από τους ψυχρούς τίτλους των ειδήσεων κρύβεται μια ανείπωτη τραγωδία: ένα ανήλικο παιδί που αναγκάστηκε να καλέσει την Άμεση Δράση, έχοντας βρεθεί αντιμέτωπο με μια εικόνα που θα το στοιχειώνει σε όλη του τη ζωή.

Κάθε φορά που συμβαίνει ένα τέτοιο έγκλημα, ξεκινά η ίδια κουραστική συζήτηση. «Ήταν οικογενειακή τραγωδία», «ήταν έγκλημα πάθους», «κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί». Λέξεις που συσκοτίζουν την πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για κάποια αόριστη «τραγωδία». Πρόκειται για τη δολοφονία μιας γυναίκας από τον σύντροφό της. Πρόκειται για την πιο ακραία μορφή της έμφυλης βίας.

Το γεγονός ότι θύτης και θύμα ήταν αστυνομικοί προσθέτει ένα ακόμα ανησυχητικό στοιχείο. Μιλάμε για ανθρώπους που ανήκουν σε έναν κρατικό μηχανισμό ο οποίος υποτίθεται ότι έχει ως αποστολή την προστασία της ζωής και της ασφάλειας των πολιτών. Και όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε ένστολους να πρωταγωνιστούν σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ή γυναικοκτονιών.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο δράστης «θόλωσε». Είναι πόσες προειδοποιητικές ενδείξεις προηγήθηκαν, πόσες καταγγελίες μένουν αναξιοποίητες, πόσες γυναίκες ζουν καθημερινά υπό το καθεστώς φόβου μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, μέχρι να καταλήξουν μια μέρα στα πρωτοσέλιδα ως αριθμοί μιας ακόμα στατιστικής.

Και μέσα σε όλα αυτά, ας μη χαθεί από το κάδρο το παιδί. Το παιδί που από τη μια στιγμή στην άλλη έχασε και τους δύο γονείς του. Το παιδί που θα μεγαλώσει γνωρίζοντας ότι η μητέρα του δολοφονήθηκε και ο πατέρας του ήταν ο δολοφόνος της.

Μια κοινωνία κρίνεται από το πώς προστατεύει τους πιο αδύναμους. Και όσο οι γυναικοκτονίες συνεχίζονται με αυτή τη συχνότητα, όσο η έμφυλη βία αντιμετωπίζεται ως «οικογενειακή υπόθεση» και όχι ως βαθύ κοινωνικό πρόβλημα, τόσο θα μετράμε νεκρές γυναίκες και κατεστραμμένες ζωές.