Στη Βιολάντα υπάρχουν οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των εργαζομένων ότι τις τελευταίες εβδομάδες «δεν μπορούσαν να πάρουν ανάσα» από τις οσμές σε όλους τους χώρους του εργοστασίου κι όμως οι ρυθμοί εργασίας συνέχιζαν κανονικά. Για τις ανάγκες της μεγιστοποίησης της κερδοφορίας και της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας, για την οποία επαίρονται κυβερνήσεις και αστικά κόμματα, μια σειρά από κοινωνικές κατακτήσεις όπως οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και η ασφάλεια των εργαζομένων είναι ψιλά γράμματα.

Την ίδια στιγμή, το κράτος φρόντισε να ξηλώσει κάθε μηχανισμό ελέγχου. Η Επιθεώρηση Εργασίας αποδυναμώθηκε, μετατράπηκε σε υποστελεχωμένη «ανεξάρτητη αρχή», για να μη λογοδοτεί πολιτικά κανείς.

Τα παραπάνω επισημαίνονται μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση της ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ
(ΕΛΜΕ Ν. ΣΜΥΡΝΗΣ – ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ – ΜΟΣΧΑΤΟΥ)

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Εργατικά ατυχήματα» και εργασιακός Μεσαίωνας: το κέρδος τους οι ζωές μας!

Πόσοι νεκροί ακόμη χρειάζονται για να τελειώνουμε με το ψέμα του «εργατικού ατυχήματος»;

Στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα, πέντε εργάτριες σκοτώθηκαν εν ώρα εργασίας μετά από πολύμηνη (!), σύμφωνα με την Πυροσβεστική διαρροή προπανίου, με την οποία κανένας δεν είχε ασχοληθεί! Στη Θεσσαλονίκη, τέσσερις εργαζόμενοι τραυματίστηκαν σε έργα της ΕΥΑΘ. Λίγες μέρες πριν, εργαζόμενη στη Γευσήνους ακρωτηριάστηκε. Αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Είναι ο κανόνας μιας πολιτικής που σκοτώνει.

Δεν ήταν «ατύχημα». Δεν ήταν «η κακιά στιγμή».  Ήταν προμελετημένα εγκλήματα ενός συστήματος που θεωρεί την ανθρώπινη ζωή αναλώσιμη. Δεν ήταν «η κακιά η ώρα». Είναι «η κακιά η χώρα». Είναι η κερδοφορία που σκοτώνει!

Το 2025 έκλεισε με περισσότερους από 200 νεκρούς εργαζόμενους. Το 2026 ξεκίνησε με νέο αίμα. Και κάθε χρόνος που περνά επιβεβαιώνει το ίδιο πράγμα: όσο βαθαίνει η εκμετάλλευση, τόσο αυξάνονται οι νεκροί. Όσο απελευθερώνεται το κεφάλαιο, τόσο φυλακίζεται η ζωή μας.

Η κατάργηση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και της αιτιολογημένης απόλυσης και η νομιμοποίηση της 13ωρης εργασίας (η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που θεσμοθετεί στον αιώνα μας την 13ωρη εργασία!) είναι ιστορικές τομές που μας γυρίζουν αιώνες πίσω και συνιστούν την επίσημη επιστροφή στον εργασιακό Μεσαίωνα. Είναι η ακύρωση δύο αιώνων εργατικών αγώνων που κερδήθηκαν με αίμα. Εξαντλημένοι εργαζόμενοι, χωρίς ανάσα, χωρίς χρόνο, χωρίς δύναμη να αντιδράσουν, είναι πιο φθηνοί, πιο πειθαρχημένοι και -τελικά- πιο εύκολα θύματα την εργοδοσίας, η οποία δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να αυξήσει τα κέρδη της.

Στη Βιολάντα υπάρχουν οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των εργαζομένων ότι τις τελευταίες εβδομάδες «δεν μπορούσαν να πάρουν ανάσα» από τις οσμές σε όλους τους χώρους του εργοστασίου κι όμως οι ρυθμοί εργασίας συνέχιζαν κανονικά. Για τις ανάγκες της μεγιστοποίησης της κερδοφορίας και της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας, για την οποία επαίρονται κυβερνήσεις και αστικά κόμματα, μια σειρά από κοινωνικές κατακτήσεις όπως οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και η ασφάλεια των εργαζομένων είναι ψιλά γράμματα.

Την ίδια στιγμή, το κράτος φρόντισε να ξηλώσει κάθε μηχανισμό ελέγχου. Η Επιθεώρηση Εργασίας αποδυναμώθηκε, μετατράπηκε σε υποστελεχωμένη «ανεξάρτητη αρχή», για να μη λογοδοτεί πολιτικά κανείς. Οι έλεγχοι έγιναν σπάνιοι, τυπικοί ή ψηφιακοί. Οι άδειες πυρασφάλειας και λειτουργίας μετατράπηκαν σε χαρτιά με ένα κλικ. Το κράτος έκανε πίσω, για να προχωρήσει ανεμπόδιστα η εργοδοτική ασυδοσία.

Και εκεί που δεν υπάρχει έλεγχος, βασιλεύει το κεφάλαιο. Εργοστάσια-παγίδες, νυχτερινές βάρδιες χωρίς μέτρα, εργαζόμενοι εξαντλημένοι και φοβισμένοι, μαύρη και αδήλωτη εργασία, συνταξιούχοι που δουλεύουν από ανάγκη. Αυτή είναι η «ανάπτυξή» τους. Ένα καθεστώς όπου τα κέρδη προστατεύονται και οι ζωές θυσιάζονται.

Τα νούμερα είναι αμείλικτα: 136 νεκροί το 2023, 145 το 2024, 201 το 2025 – και αυτοί είναι μόνο όσοι καταγράφονται. Γιατί ακόμη και στον θάνατο, πολλοί εργαζόμενοι μένουν αόρατοι. Αυτή η συγκάλυψη είναι μέρος του εγκλήματος.

Μας γυρίζουν στον Μεσαίωνα της εργασίας και μας ζητούν να σωπάσουμε. Να δουλεύουμε περισσότερο, να φοβόμαστε περισσότερο, να ζούμε λιγότερο. Όμως η σιωπή σημαίνει κι άλλους νεκρούς.

Απέναντι στην ασυδοσία του κεφαλαίου και στο κράτος που τη θωρακίζει, υπάρχει μόνο μία απάντηση: συλλογικός αγώνας.

Για ζωή, για αξιοπρέπεια, για δουλειά με δικαιώματα.

Για να τραβήξουμε χειρόφρενο στο τρένο του τρόμου.

Για να μη μετρήσουμε άλλους νεκρούς.

Το 13ωρο μας γυρίζει στον Μεσαίωνα – οι ζωές μας δεν είναι κέρδος.

Δεν ήταν ατύχημα – ήταν έγκλημα εργοδοτικό και κρατικό.

Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους.