Της Αρετής Σπαχή

ΕΝΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΦΕΡΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΙΣΧΥΡΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ.

Αφιερωμένο σε όλες τις συναδέλφισσες και  τους συναδέλφους εν όψει της αφυπηρέτησής μου και της τελευταίας   συμμετοχής μου στην εκλογική μάχη του σωματείου μας

Με εκτίμηση και ανυπόκριτο σεβασμό: Αρετή Σπαχή

    «Το ξέρω, είναι όμορφο ν’ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν’ άστρο, να ονειρεύεσαι… Μα εσύ πρέπει να τ’         αποχαιρετήσεις όλ’ αυτά και να ξεκινήσεις γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.»

Τα σοφά και πλασμένα - με το βάθος  του στοχασμού  και  την πολύχρονη  πείρα της  συλλογικής  πάλης - λόγια του αγωνιστή ποιητή μας διδάσκουν πως ο συνειδητός άνθρωπος έχει χρέος να ..αποχαιρετήσει τη ρομαντική αίσθηση της  ομορφιάς της προσωπικής ζωής και να  δοθεί ολόψυχα στον αγώνα  για την αναζήτηση και κατάκτηση της συλλογικής ομορφιάς του δίκιου,   όταν ο άτεγκτος νόμος της  κοινωνικής αδικίας κυριαρχεί. Ετσι το προσωπικό αίτημα  σπάει το περιοριστικό τείχος της εξατομίκευσης, αναβαθμίζεται,  συνδέεται  με την κοινή αγωνία   και ανυψώνεται  στο ανώτερο επίπεδο της συλλογικής αξίωσης για την εξάλειψη της κοινωνικής ασχήμιας που  πηγάζει από την ανισότητα  και σκιάζει τη ζωή μας.

Όταν όμως φτάσει η ώρα του  αποχαιρετισμού  της  ομορφιάς μιας   συλλογικής δράσης και διεκδίκησης του κοινωνικά   ώριμου αιτήματος  για μια  παιδεία  που θα εμπνέει στη νέα γενιά   την πίστη στη ζωή, στις αξίες και τις χαρές της, με  πρόταγμα το αναζωογονητικό κάλεσμα του ποιητή : «γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής … κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα…μη φοβηθείς το χαλασμό»,

 Όταν πλησιάσει η στιγμή  του αποχαιρετισμού  μιας   πολυεπίπεδης, πολυτάραχης και πολλαπλώς φορτισμένης   αγωνιστικής συμπόρευσης  για περίπου 4 δεκαετίες ..

Όταν πρέπει να αποχαιρετήσεις  συναδέλφους, οικείους, φίλους και αγαπημένους  με τους οποίους συμπορεύτηκες, συνεργάστηκες, συμφώνησες και διαφώνησες σε πολλά ζητήματα,  χωρίς ποτέ αυτή η συναδελφική  σχέση  να σκοντάψει  στην αντίθεση και στη διαφωνία και να τραυματιστεί,

Όταν  πρέπει να αποχαιρετήσεις   άξιους αντιπάλους στο δύσκολο κοινό  δρόμο της διεκδίκησης των  συλλογικών δικαιωμάτων  και ελευθεριών,  χωρίς  αυτή η αντιπαλότητα να υποκύψει  ποτέ   στη μικρότητα της εμπάθειας, της εχθρότητας και  της μνησικακίας,

 Όταν η  μακρόχρονη συμπόρευση και συνεργασία σου  με εκπαιδευτικούς  άξιους και ικανούς-  πιστά ταγμένους στο χρέος της μόρφωσης και  αφύπνισης της νέας γενιάς- γνωρίζεις  καλά ότι δεν σκιάστηκε ποτέ από τη συγκάλυψη των διαφορών, αλλά αντιθέτως φωτίστηκε από την  ανάδειξή τους σε γόνιμο έδαφος αναζήτησης  και κατάκτησης της αλήθειας,

    τότε ο  ΑΠΟ-ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ   γίνεται ακόμη πιο δύσκολος  ή μάλλον φαντάζει σχεδόν αδύνατος. Δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν είναι στη φύση του η… ψυχική απόσταση που δηλώνει η πρόθεση «από». Επομένως  ΔΕΝ  είναι  ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ.

    Και δεν είναι  «απο-χωρισμός, γιατί συνοδεύεται από το βάθος και την ένταση ενός συναισθήματος  ιδιαίτερου, ξεχωριστού  και δυνατού. Ενός  συναισθήματος που  βιώνει ο άνθρωπος που   δε μπορεί να αποκοπεί  από το  συλλογικό σώμα στο οποίο έμαθε  να βιώνει  τον ίδιο εσωτερικό παλμό με πολλούς άλλους, συναδέλφους, συμπορευτές, συναγωνιστές, συντρόφους. Εμαθε να  μοιράζεται   μαζί τους  τον κοινό σκοπό, αγώνα, θυμό και πόθο για την κατοχύρωση του δίκιου. Να συγχρονίζεται με εκείνους  στη βίωση του ψυχικού κραδασμού για την κακοτοπιά, τη δυσκολία, τον κίνδυνο, την απειλή  από τα πολύχρωμα «φονικά ρηγάτα της ψευτιάς». Να αγωνίζεται μαζί τους, για  να απλώνει τα κλαδιά του το δένδρο της χαράς και να αγκαλιάζει  την κοινότητα του σχολειού, του συλλόγου, του σωματείου, μια  κοινότητα που για τέσσερις δεκαετίες στέκει εκεί ζεστή, οικεία και  γνώριμη  φωλιά  ανήσυχων  ψυχών και δασκάλων. Δασκάλων   που μπορεί να διαλέγουν άλλα ιδεολογικά και πολιτικά  μονοπάτια, συναντιούνται όμως πάντα την κρίσιμη στιγμή στον κοινό δρόμο της  Δημοκρατίας και της Αξιοπρέπειας. Σε αυτό το δύσκολο και ωραίο δρόμο του αγώνα  που θέλει να φέρει τα παιδιά της τελευταίας σειράς στα πρώτα θρανία της τάξης  και να ατσαλώσει  το δάσκαλο, ώστε να  μπορεί να κάνει πράξη την προτροπή του ποιητή : « σμίλευε, δάσκαλε, ψυχές!».

Με τη βαθιά πεποίθηση και την  ακράδαντη πίστη ότι όλες οι συναδέλφισσες και όλοι οι συνάδελφοι- που παραμένετε στο απαιτητικό  τοπίο της ζωντανής εκπαιδευτικής  πράξης  –θα συνεχίσετε να  «σμιλεύετε ψυχές», καταθέτοντας όλο το ψυχικό, διανοητικό και ηθικό δυναμικό σας, τώρα- που βρίσκομαι … στον επίλογο της εκπαιδευτικής και συνδικαλιστικής πορείας μου στην ΕΛ.Μ.Ε-  αισθάνομαι την ανάγκη σας στείλω  τους θερμούς,  φιλικούς, συν-αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου  και να  σας ευχηθώ  ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ στο όμορφο έργο του ηθικο-πνευματικού εξοπλισμού της νεολαίας μας με τους καρπούς του επιστημονικού μόχθου και των λαϊκών αγώνων.

Όμως ΔΕΝ  μπορώ να σας απο-χαιρετήσω, γιατί τα κοινά βιώματα, οι αγώνες και οι αγωνίες που μοιραστήκαμε δεν επιτρέπουν τον απο-χωρισμό μας.

Να είστε καλά