Δημήτρης Τσιριγώτης

Τα παιδιά με πατάνε αλλά παίρνουν ώθηση από μένα. Αφήνουν πάνω μου τις πατημασιές τους

Είμαι εκπαιδευτικός. Πως έμπλεξα έτσι με αυτή τη δουλειά. Δεν είναι πάντα καλή μαζί μου, το ξέρω, αλλά από την ώρα που τη γνώρισα καμιά άλλη δεν θέλω. Τη μία με πληγώνει την άλλη με λυτρώνει.

Στον μαραθώνιο των παιδιών μερικές φορές νιώθω σαν εκείνο τον τύπο που τους δίνει τα νερά ανά κάποια χιλιόμετρα. Απλά να ξεδιψάσουν, να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους για να μπορέσουν να συνεχίσουν. Άλλες πάλι νιώθω σαν τους γονείς τους που πότε αγωνιούν, πότε καμαρώνουν και πολύ συχνά θέλουν να τρέξουν εκείνοι στη θέση τους. Κάποιες φορές είμαι ο προπονητής τους: «έλα, τρέξε, πιο γρήγορα, βάλε τα δυνατά σου, θυμήσου τι κάναμε στην προπόνηση». Μερικές φορές νιώθω σαν εκείνον τον τύπο που ενώ είναι στην εξέδρα και παρακολουθεί ως απλός θεατής θεωρεί ότι ασχολείται με τον αθλητισμό. Αλλά με διαφορά η χειρότερή μου φορά είναι εκείνη που νιώθω ο διοργανωτής του μαραθωνίου και αυτός που δίνει τα μετάλλια. Τότε πραγματικά δεν μου αρέσω καθόλου.

Αλλά έχω και καλύτερη φορά, τι νομίζατε; Λοιπόν η καλύτερη μου, και αυτή με διαφορά, είναι όταν είμαι ο δρόμος. Ο δρόμος του μαραθωνίου, η άσφαλτος. Τα παιδιά με πατάνε αλλά παίρνουν ώθηση από μένα. Αφήνουν πάνω μου τις πατημασιές τους και με κάνουν πιο στρωτό. Είμαι στέρεος, δεν θα υποχωρήσω από το βάρος τους. Παίζω ρόλο: πού θα πάνε, να μην ξεστρατίσουν, να μένουν μέσα στα όρια, να φτάσουν τον τερματισμό που δεν είναι το πανεπιστήμιο-όχι βέβαια- αλλά ο ολοκληρωμένος εαυτός τους, ο ενήλικας εαυτός τους. Να είμαι δρόμος λοιπόν που ενώνει δύο κόσμους, τον παιδικό και εκείνο των μεγάλων. Ας είμαι στέρεη άσφαλτος και όχι πρόσωπο. Έτσι και αλλιώς τα παιδιά ξέρουν να τρέχουν μόνα τους όταν αισθανθούν δυνατό και σωστά σχεδιασμένο το δρόμο.

Και προσέξτε: Όταν ο δρόμος δεν είμαι εγώ είναι σαθρός και πρόχειρος και τότε οι γονείς τρέμουν μην πάθει τίποτα το παιδί τους και ανεβαίνουν και αυτοί πάνω στο δρόμο κάνοντάς τον ακόμα πιο σαθρό. Μετά ανεβαίνουν πάνω του και οι προπονητές, αφορμή ψάχνουν. Μετά οι θεατές αρχίζουν να γιουχάρουν γιατί δεν βλέπουν καλό θέαμα και οι τύποι με τα νερά δεν στέκονται στην άκρη αφού τα όρια του δρόμου γίνονται δυσδιάκριτα. Και ο διοργανωτής και απονεμητής των μεταλλίων αντί να απολογηθεί για τον σαθρό δρόμο που διάλεξε για να γίνει ο αγώνας αρχίζει να κυνηγάει κάποιους που προειδοποιούσαν τόσο καιρό για τη σαθρότητα. Ναι αλλά μην πιστέψετε ποτέ ότι την πάτησε. Ο σαθρός δρόμος ήταν το κρυφό του σχέδιο. Τώρα κάλλιστα μπορεί να φωνάξει τους ιδιώτες κατασκευαστές να γκρεμίσουν τον παλιό δρόμο και να φτιάξουν στη θέση του έναν άλλο στέρεο και μοντέρνο.

Ναι αλλά γιατί μόνο έναν δρόμο; Να φτιάξουνε δύο. Δύο αγώνες, δύο δρόμοι. Έναν για τους πολύ γρήγορους αθλητές και έναν για όλους τους υπόλοιπους. Μα η συμφωνία, διαμαρτύρονται οι κατασκευαστές, είναι να φτιάξουν έναν δρόμο και καλό. Εντάξει ας κάνουν τότε αυτόν τον έναν για τους πιο γρήγορους και όλοι οι υπόλοιποι να τρέχουν στον παλιό. Βλέπετε τι συμβαίνει άμα δεν είμαι εγώ ο δρόμος; Έχουμε έναν άριστο δρόμο για τους ελάχιστους και έναν σαθρό για τους πολλούς. 

Είμαι εκπαιδευτικός. Θέλω να είμαι ο δρόμος, η άσφαλτος. Τα χαλίκια μου δεν τα έχω επειδή είμαι ανυποχώρητος, καθώς λέτε, αλλά για να μην υποχωρήσουν τα όσα στηρίζονται πάνω μου. Την άμμο μου δεν την έχω για να σας μπαίνει στο μάτι αλλά για να γεμίζω τα τόσα κενά που σκόπιμα αφήνετε. Η πίσσα μου είναι η συνεκτική ουσία που ενώνει τα κομμάτια της παιδείας και προστατεύει από το «σφάλλεσθαι», το γκρέμισμα.  

Ο Ηρόδοτος έλεγε ότι η λέξη «άσφαλτος» έχει δύο σημασίες: Πρώτον σημαίνει «αυτός που δεν σφάλλει», που δεν κάνει λάθη. Τέτοιος εγώ δεν είμαι και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω αυτήν την απαίτηση που έχουν οι άλλοι από μένα. Είναι παγίδα, κινούμενη άμμος. Μακριά από μένα αυτή η ερμηνεία!! Δεύτερον σημαίνει «αυτός που εμποδίζει το γλίστρημα, το πέσιμο, την κατακρήμνιση». Ε ναι λοιπόν, αυτός είμαι !!