Η Ε.Ε. ανοίγει τον δρόμο σ’ ένα καταστροφικό «στρατιωτικό Σένγκεν»

Γιώργης-Βύρων Δάβος - kosmodromio.gr

Ο Επίτροπος Τζιτζικώστας και το «Πακέτο Στρατιωτικής Κινητικότητας» μιας ευρωπαϊκής οικονομίας σε πολεμική γραμμή και υστερία για τη ρωσική απειλή.

Η μετατροπή της ευρωπαϊκής οικονομίας σε πολεμική γραμμή παραγωγής, όπου εμπλέκονται όλες οι υποδομές κι οι διαθέσιμοι πόροι για την, όποια, τεχνολογική ανάπτυξη, έχει ξεκινήσει με ταχείς ρυθμούς. Πέρα από την εκτεταμένη προπαγανδιστική εκστρατεία που θα προλειάνει το έδαφος και θα έχει προετοιμασμένη την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη (βλέπε τις δηλώσεις Μερτς, του Δένδια, τις πολωνικο-ρωσικές κινήσεις πολεμικού εντυπωσιασμού), καλλιεργώντας μία συλλογική υστερία για τη ρωσική απειλή, ακόμη και ο τομέας των μεταφορών και της ελεύθερης μετακίνησης ανάμεσα στα κράτη μέλη απελευθερώνεται πλήρως για να διευκολύνει την πολεμική προετοιμασία.

Μόλις πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μέσω του αρμόδιου Επιτρόπου Τουρισμού και Μεταφορών, του Έλληνα Απόστολου Τζιτζικώστα παρουσίασε το Πακέτο Στρατιωτικής Κινητικότητας, που περιλαμβάνει μέτρα, τα οποία προετοιμάζουν τα κράτη μέλη να είναι έτοιμα να συνδέσουν τις αντίστοιχες υποδομές και τις αρτηρίες τους, με σκοπό να  αντιμετωπισθεί μια απειλή ή επίθεση εναντίον της Ευρώπης.

Ένα νέο Σένγκεν, αυτή τη φορά στρατιωτικό

Σύμφωνα με το νέο τούτο «Στρατιωτικό Σένγκεν», οι χώρες της Ε.Ε. θα έχουν μόνο τρεις ημέρες εν καιρώ ειρήνης και έξι ώρες σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης για να επιτρέψουν σε ευρωπαϊκά στρατιωτικά στρατεύματα και εξοπλισμό από άλλες χώρες να διασχίσουν τα σύνορά τους, βάσει της νέας πρότασης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία στοχεύει στη σημαντική βελτίωση της στρατιωτικής κινητικότητας εντός των 27.

Ο Τζιτζικώστας με μεγάλη περίσκεψη διαπίστωσε, κατά την παρουσίαση της πρότασης αυτής, πως «δυστυχώς σήμερα, η μετακίνηση στρατιωτικού εξοπλισμού και στρατευμάτων από τη Δύση στην Ανατολή διαρκεί μήνες», τονίζοντας πως εκείνο που θέλει η Ε.Ε., η πολεμική κινητοποίηση «να μπορεί να πραγματώνεται μέσα σε λίγες μέρες».

Στο «στρατιωτικό Σένγκεν», που παρουσιάστηκε επίσημα την περασμένη Τετάρτη στις Βρυξέλλες από τον Τζιτζικώστα, τον Επίτροπο Άμυνας Άντριους Κουμπίλιους και την Ύπατη Εκπρόσωπο για τις Εξωτερικές Υποθέσεις και την Πολιτική Ασφαλείας Κάγια Κάλας, ο Έλληνας Επίτροπος ήταν σαφής για τις προθέσεις της Ε.Ε.:

Δεν μπορείς να υπερασπιστείς μια ήπειρο αν δεν μπορείς να μετακινηθείς από τη μία πλευρά στην άλλη.

Στο «Πακέτο Στρατιωτικής Κινητικότητας» για την ενίσχυση της άμυνας της Ε.Ε. πριν από το τέλος της δεκαετίας, εναντίον της Ρωσίας, ένα από τα βασικά μέτρα θα είναι η επιτάχυνση των αδειών για τη διασυνοριακή στρατιωτική κινητικότητα. Επί του παρόντος, οι αντίστοιχοι κανονισμοί, ακριβώς όπως και τα εθνικά σχέδια και προτεραιότητες για την αμυντική παραγωγή, ανάμεσα στα 27 κράτη μέλη δεν είναι εναρμονισμένοι. Εβδομάδες χρειάζονται πολλές φορές για να ανταποκριθούν τα μεμονωμένα κράτη στο αίτημα μιας άλλης χώρας της Ε.Ε. για μεταφορά στρατευμάτων ή/και εξοπλισμού στην ή διαμέσου της επικράτειάς τους. Ενώ, όπως έχει αποδείξει κι η πρακτική, κάποια κράτη μέλη (βλέπε της περίπτωσης της Ουγγαρίας ή της Σλοβακίας) έχουν ανοικτά υιοθετήσει μία αντίθετη στάση στην πολεμόχαρη μετατροπή της Ευρώπης σε στρατιωτικό προμαχώνα του ΝΑΤΟ απέναντι στην υποτιθέμενη ρωσική απειλή. Συνεπώς η θεσμική ομογενοποίηση των κανόνων διόδου και μεταφοράς στρατιωτικών δυνάμεων και εξοπλισμού, στην οποία αποβλέπει το Πακέτο, θα εξουδετερώνει την όποια επίκληση της ουδετερότητας ή της ακεραιότητας της εθνικής κυριαρχίας, που ενδεχομένως μπορεί ν’ αντιτάξει κάποιο κράτος μέλος, στα πολεμοκάπηλα σχέδια των Βρυξελλών και του ΝΑΤΟ.

Για τον λόγο τούτο, η Επιτροπή επιδιώκει να συρρικνώσει κατά το μέγιστο σε τρεις ημέρες σε καιρό ειρήνης και σε μόλις έξι ώρες σε περιόδους έκτακτης ανάγκης, την στρατιωτική ανταπόκριση. Για τον λόγο τούτο, η ευρωπαϊκή στρατιωτική κινητικότητα θα βασίζεται στον, ειρηνικό, Μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας της ΕΕ. Αυτόν που διευκολύνει τα κράτη μέλη να λαμβάνουν γρήγορα βοήθεια σε περίπτωση φυσικών ή ανθρωπογενών καταστροφών.

Τι περιλαμβάνει η νέα στρατιωτική Συμφωνία Σένγκεν;

Το σχέδιο περιλαμβάνει ένα νέο ενισχυμένο σύστημα ανταπόκρισης, με βάση μια «ομάδα αλληλεγγύης για τη στρατιωτική κινητικότητα». Στο πλαίσιο αυτό, τα κράτη μέλη θα απελευθερώνουν εθνικά μέσα, όπως τρένα, πορθμεία ή στρατηγικές αερομεταφορές για να μπορούν να χρησιμοποιούνται κι από άλλα κράτη. Επίσης, θα πρέπει να προσκομίσουν στην Ε.Ε. έναν «κατάλογο στρατιωτικής κινητικότητας»,  όπου θα καταγράφονται αυτά τα «περιουσιακά στοιχεία διπλής χρήσης» για μεταφορές και logistics από ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες και θα μπορούν να επιταχθούν  για τις  στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Η ομάδα θα δώσει επίσης προτεραιότητα στη χρηματοδότηση ενός επιλεγμένου αριθμού 500 έργων υποδομών, τα οποία χαρακτηρίζονται άκρως απαραίτητα προκειμένου να βελτιωθούν τέσσερεις συμφωνημένοι στρατιωτικοί διάδρομοι (των οποίων η χωροθέτηση ακόμη δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμη).

Κι ενώ η Ε.Ε. κανένα ενδιαφέρον δεν δείχνει για το πώς θα βελτιωθεί η καθημερινότητα των πολιτών της, ιδιαίτερη είναι η μέριμνά της για το πώς θα βελτιωθούν εκείνες οι οδικές αρτηρίες, οι σιδηροδρομικές γραμμές, αεροδρόμια, σήραγγες και γέφυρες, που διαμέσου των τεσσάρων αυτών διαδρόμων θα υποστηρίξουν το βάρος και το μέγεθος του στρατιωτικού εξοπλισμού στον δρόμο προς το μέτωπο.

«Τα ισχυρά δίκτυα logistics κάνουν τη διαφορά μεταξύ νίκης και ήττας σε πολέμους», δήλωσε ο Τζιτζικώστας, προσθέτοντας ότι «η έμφαση δίνεται σε βραχυπρόθεσμες, γρήγορες επενδύσεις για την ταχεία αύξηση της χωρητικότητας».

Πόσο θα κοστίσει η προετοιμασία για την ευρωπαϊκή κινητοποίηση;

Για τον Τζιτικώστα, «η έμφαση θα πρέπει να δοθεί στις όσο το δυνατόν βραχυπρόθεσμες, σύντομες επενδύσεις για την ταχεία αύξηση της χωρητικότητας» και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αυτός ο συντονισμός θα απαιτήσει 100 δισεκ. ευρώ . Έως τούτη τη στιγμή η Ε.Ε. έχει διαθέσει μόλις 1,7 δισεκ. ευρώ για τη στρατιωτική κινητικότητα στον προϋπολογισμό του 2027. Μία «σταγόνα στον ωκεανό», κατά τον Τζιτζικώστα. Όπως και στον γενικότερο τομέα των εξοπλισμών η ευρωπαϊκή δυνατότητα παραγωγής καθυστερεί, καθώς οι διαθέσιμοι πόροι, η τεχνολογία αιχμής και το φθηνό κόστος παραγωγής, με δεδομένη την απεξάρτηση από τη ρωσική αγορά, αποτελούν παράγοντα ανασχετικό, παρά επιταχυντή για τον μετασχηματισμό αυτόν.

Η πρόταση που έχει υποβληθεί για τον επόμενο επταετή προϋπολογισμό, που ξεκινά το 2028, είναι λίγο κάτω από τα 18 δισεκ. ευρώ, αύξηση ναι μεν δεκαπλάσια, αλλά που πόρρω απέχει ακόμη από τον στόχο.

Βέβαια, κατά τον Τζιτζικώστα, αυτό δεν θα είναι το μόνο διαθέσιμο ταμείο για τα κράτη μέλη. Θα υπάρχουν πόροι από το πρόγραμμα SAFE έως το ταμείο συνοχής  Connecting Europe Facility. Δηλ. θα αντλούνται για τα πολεμικά σχέδια της Ε.Ε. κεφάλαια, τα οποία οι χώρες δεν θα έχουν, φερ’ ειπείν δυνατότητα να ξοδέψουν για τη βελτίωση των καθημερινών αναγκών των πολιτών τους, αλλά θα μπορούν να σπαταλήσουν δισεκ. ευρώ προς όφελος των κατασκευαστικών εταιρειών και της πολεμικής βιομηχανίας, οι οποίες μετασχηματίζουν την «καινοτομία», τη γραμμή παραγωγής  το προϊόν τους σε πολεμική υποδομή και μηχανισμό.

Το Πακέτο θα έχει πρακτική εφαρμογή, ελλείψει αμυντικών συστημάτων;

Το μεγάλο διακύβευμα πάντα, προκειμένου και το Πακέτο να έχει ουσιαστική χρησιμότητα είναι να υπάρχει ικανό μέγεθος στρατιωτικού εξοπλισμού και προσωπικού, τα οποία θα μπορούν να κινητοποιηθούν άμεσα για την άμυνα εξ Ανατολών. Κάτι που συνδέεται με τη δυνατότητα άμεσης κι επαρκούς παραγωγής αξιόπιστων οπλικών δυνατοτήτων, όπως προβλέπεται από το θηριώδες Rearm Europe, το οποίο ως οδικός χάρτης είναι επαρκής όμως «κολλάει» σε πολλά σημεία.

Καταρχάς στις πρώτες ύλες. Δεδομένου ότι η Ευρώπη απομακρύνθηκε από τον κύριο προμηθευτή της σε ενέργεια και σπάνιες γαίες (τη Ρωσία), ενώ  τα άλλα αποθέματα προέρχονται κυρίως από την Ανατολή (Κίνα), σε περίπτωση πχ που το Πεκίνο μπλοκάρει την εξαγωγή ορισμένων ορυκτών, στην Ε.Ε. ίσως να μην υπάρχει η δυνατότητα ούτε να ανάψουν πυροτεχνήματα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Επιπλέον, το Πακέτο ναι μεν προβλέπει 500 hotspots κατά μήκος των διαδρόμων για την ανάπτυξη των μετακινούμενων δυνάμεων όμως υπάρχει στρατιωτικό προσωπικό ικανό να αντισταθεί σε μία υποτιθέμενη «ρωσική απειλή»; Μάλλον όχι.  Επισήμως, η Ε.Ε. έχει περίπου 1,5 εκατομμύριο στρατιωτικό προσωπικό, λίγο πολύ ίδιο αριθμό με τη Ρωσία. Μόνο, που οι διαθέσιμοι Ρώσοι μετά τρία χρόνια εμπόλεμης κατάστασης είναι «ετοιμοπόλεμοι» κι, όπως τόνισε ο Δένδιας εξοικειωμένοι «να πεθάνουν για την πατρίδα τους». Επιπλέον, όταν σε Ελλάδα κι Ιταλία κλείνουν στρατόπεδα, στη Βρετανία πλοία, ελικόπτερα κι υποβρύχια παροπλίζονται λόγω έλλειψης προσωπικού και στη Γαλλία, μόνο που εθίγη το ζήτημα της αποστολής δυνάμεων στην Ουκρανία προκλήθηκε κύμα συνταξιοδοτήσεων ανάμεσα στους αξιωματικούς, θα πρέπει να επανεξετασθεί η υπόθεση του «1,5 εκατ. βαγιονέτας» -όπως θα έλεγε ο συγγραφέας της «Στρατιωτικής ζωής εν Ελλάδι». Αξίζει κάποιος να κάνει μία έρευνα πόσο έτοιμος είναι ένας νέος που σκοτώνει αράδα αντιπάλους στο βιντεοπαιχνίδι, να ανταλλάξει την εικονική μάχη με τα πραγματικά χαρακώματα. Ή απλά να θυσιάσει τη ζωή του. Ας αποφύγουμε να θίξουμε το ευαίσθητο σημείο του τρόπου ζωής μας. Απλώς αφαιρέστε δύο ώρες ίντερνετ από έναν 20χρονο ή ένα απεριτίφ από έναν 30χρονο για να συνειδητοποιήσετε ότι δεν είναι κατάλληλοι για τα χαρακώματα.

Αλλά και στην περίπτωση που υπάρξει ικανό προσωπικό που θα επιστρατευθεί, όλες οι πηγές (κι από την αμυντική βιομηχανία, αλλά και τους εθνικούς στρατούς) επιβεβαιώνουν πως το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων δεν έχει επαρκείς δεξιότητες, ώστε να χειρίζεται τα νέα εξειδικευμένα όπλα και να προσαρμόζεται στις πολύπλοκες και συνδυαστικές τακτικές που αυτός ο εξοπλισμός απαιτεί. Επιπλέον, τους λείπει η μάχιμη εμπειρία -στην καλύτερη περίπτωση έχουν συμμετάσχει σε «ειρηνευτικές αποστολές» ή σε αστυνόμευση πρώην εμπολέμων. Στη χειρότερη σε επιχειρήσεις διάσωσης, μεταφοράς ή προστασίας.

Φυσικά, οι χώρες της Ε.Ε., όπως και στη βιομηχανία, έχουν μείνει παρασάγγας πίσω στη χρήση της τεχνολογίας αιχμής και στα οπλικά και στα άλλα τους συστήματα. Καμία ευρωπαϊκή χώρα δε διαθέτει υπερηχητικούς πυραύλους, ενώ η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα έχουν. Καμία χώρα του ΝΑΤΟ δεν έχει πυρηνικά όπλα που έχουν αποδειχθεί έτοιμα προς χρήση. Οι Βρετανοί πραγματοποίησαν πρόσφατα μια αποτυχημένη δοκιμή και οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι θα πραγματοποιήσουν σύντομα κάποιες δοκιμές. Ας αφήσουμε στην άκρη το ζήτημα των δορυφόρων, το οποίο πολλοί (πρόσφατο παράδειγμα η Ιταλία) θα ήθελαν να παρακάμψουν αγοράζοντας το σύστημα Starlink του Μασκ. Το οποίο ναι μεν προσφέρει «καλές» υπηρεσίες στην Ουκρανία, αλλά το ζήτημα είναι να υπάρχει ένα ευρωπαϊκό σύστημα κι όχι να ενσωματώνονται αμερικανικές τεχνολογίες -τη στιγμή που κράτη όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και τώρα ακόμη και το Ιράν αναπτύσσουν τα δικά τους συστήματα. Μάλιστα, η Κίνα είναι ακόμη πιο μπροστά από τον Ίλον, με επικοινωνίες λέιζερ όχι μόνο μεταξύ δορυφόρων, αλλά και μεταξύ δορυφόρων και του πλανήτη Γη.

Αλλά και πάλι, πώς γίνεται η Ε.Ε. να συντονίσει τα αμυντικά συστήματά της όταν αναγκάζει τα κράτη να χρεώνονται, λόγω της παραγωγικής αδυναμίας τους,  για να πλουτίσουν οι αμερικάνικες εταιρείες, που πωλούν αμφισβητήσιμα αεροσκάφη για τις ανάγκες της ευρωπαϊκής άμυνας κι -όπως αποδείχθηκαν στην Ουκρανία- αναποτελεσματικά αμυντικά συστήματα; Και τι θα συμβεί εάν κάποια στιγμή συγκρουσθούν τα ευρωπαϊκά με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον για κάποιον λόγο -που επί της λίαν ευμετάβλητης προεδρίας Τραμπ, οι λόγοι αυτοί μπορεί ν’ ανατραπούν ανά πάσα στιγμή;

Επιπλέον, πόσα αποθέματα έχουν οι χώρες της Ε.Ε., ούτως ώστε να κινητοποιηθούν αμέσως και να υπάρχει διαρκής ροή από τους νέους διαδρόμους; Λιγοστά, προς το παρόν, Όπως επανειλημμένως έχουν τονίσει η Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία σε έναν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, θα άντεχαν μερικές εβδομάδες και μετά θα καθόντουσαν και θα παρακολουθούσαν. Αρκεί να πούμε ότι τα διαβόητα ATACMS, οι πύραυλοι μικρής εμβέλειας με τους οποίους η Ουκρανία υποτίθεται ότι θα κέρδιζε τον πόλεμο, έχουν πλέον εξαντληθεί και η ίδια η Ε.Ε. παραμένει πλέον «γυμνή» σε περίπτωση απειλής της.

Ακόμη μία φορά και με το Πακέτο τούτο, η Ευρώπη βαυκαλίζεται ότι μπορεί να ξαναβρεί τον βηματισμό της, τόσο στη γραμμή παραγωγής, όσο και στη γεωστρατηγική σπουδαιότητα, που θα ήθελε να διαθέτει μεν, αλλά την οποία έχει εκχωρήσει δε στις ΗΠΑ, αποτελώντας ένα οικτρό παρακολούθημα των αμερικανικών ορέξεων στην περιοχή. Όσα μέτρα πασχίζουν οι Βρυξέλλες να εξαγγείλουν μοιάζουν ωσάν τελευταίος σπασμός πριν την απευκταία κατάληξή της, μόνο που την καταστροφική τούτη πορεία καλούνται να την πληρώσουν οι πολίτες της, από τους οποίους αξιώνεται να αιμορραγήσουν: πρώτα οικονομικά κι ίσως μετέπειτα και κυριολεκτικά στις μάχες.