Η Δρ. Αλάα Αλ Νατζάρ δεν μπορούσε να φανταστεί πως το αποχαιρετιστήριο φιλί που έδωσε στα δέκα της παιδιά το πρωί της Παρασκευής, πριν φύγει για τη βάρδιά της στο Ιατρικό Κέντρο Νάσερ στην Χαν Γιούνις, θα ήταν και το τελευταίο.

Ενώ περιέθαλπε τραυματισμένα παιδιά, προσπαθώντας να τα απομακρύνει από τον θάνατο που προκαλεί καθημερινά η ισραηλινή κατοχή, τα σώματα των δικών της παιδιών μεταφέρονταν ένα-ένα στο νεκροτομείο. Καμένα, διαμελισμένα, κάποια χωρίς κεφάλια… χωρίς πρόσωπα, χωρίς αναγνώριση.

Η γιατρός που αφιέρωσε μήνες στη διάσωση παιδιών εν μέσω γενοκτονίας, στάθηκε ανήμπορη να σώσει τα δικά της. Ο πύραυλος που εκτόξευσε ο ισραηλινός στρατός έπεσε ακριβώς πάνω στο σπίτι της οικογένειας, στην περιοχή Κεϊζάν αλ Νατζάρ, στην ανατολική Χαν Γιούνις. Το λεγόμενο «χειρουργικής ακρίβειας» όπλο χτύπησε με απόλυτη ακρίβεια: δέκα παιδιά και ο σύζυγός της, ο επίσης γιατρός Χάμντι Αλ Νατζάρ, σκοτώθηκαν επί τόπου.

Μόλις τρεις ημέρες πριν, ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος Ζεχούτ, Μοσέ Φέιγκλιν, δήλωνε στο ισραηλινό κανάλι 14: «Κάθε παιδί, κάθε βρέφος στη Γάζα είναι εχθρός.»

Το Ιατρικό Κέντρο Νάσερ δημοσίευσε πως η Δρ. Αλάα, με τα μάτια καρφωμένα στην αίθουσα χειρουργείου, περίμενε το αποτέλεσμα της επέμβασης για τον μοναδικό επιζώντα γιο της – ο οποίος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση μαζί με τον πατέρα του.

Η Δρ. Σουχέιρ Αλ Νατζάρ, ανιψιά του γιατρού Χάμντι, δήλωσε πως το ισραηλινό στρατιωτικό πλήγμα ήταν στοχευμένο. Ο πρώτος πύραυλος που έπληξε το σπίτι δεν εξερράγη. Λίγα λεπτά αργότερα, δεύτερος πύραυλος κατέστρεψε ολοκληρωτικά το σπίτι, χωρίς να αφήσει χρόνο διαφυγής σε κανέναν από τους εντός.

Η τεχνολογία τους, σημειώνει η γιατρός με πόνο, τους επιτρέπει να γνωρίζουν ακριβώς ποιος βρίσκεται σε κάθε σπίτι: δέκα παιδιά, ηλικίας από 6 μηνών έως 12 ετών, και δύο γιατροί που προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια.

Οι σοροί των παιδιών έφτασαν στο νοσοκομείο σε απολύτως φρικτή κατάσταση: απανθρακωμένες, διαμελισμένες, σε κάποιες περιπτώσεις χωρίς κεφάλια.

«Δεν μπορέσαμε καν να τους αποχαιρετήσουμε. Να τους φιλήσουμε για τελευταία φορά. Δεν γινόταν…», είπε η Σουχέιρ με φωνή τρεμάμενη.

Μέχρι τώρα έχουν ανασυρθεί επτά από τα σώματα των παιδιών. Δύο εξακολουθούν να είναι θαμμένα κάτω από τα ερείπια.

Αυτό δεν είναι ένα «ατύχημα». Είναι επιλογή. Είναι έγκλημα. Είναι γενοκτονία. Και ο κόσμος, ακόμη παρακολουθεί.