ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Σφούριζε.

Στο δρόμο, νύχτα, μοναχός του στον άδειο δρόμο. Πήραμε τη ζωή μας λάθος, Τα σύμπαντα γιορτάζουνε, Πάπια που κορφολούζεσαι, Αγάπη μου Κέρκυρα, Απόψε τη κιθάρα μου, Της αγάπης αίματα, Το γελαστό παιδί, Φυλάω κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα, Την ωραιότητα της παρθενίας σου, Άσπιλε. Ρεπερτόριο ολόκληρο.

Ο αστυφύλακας δεν άκουε.

Πού και πού έβανε και φωνή. Μπασαδούρα νοσταλγία. Νοσταργία του τόπου που όλη μέρα τραγουδεί. Ο καλός, ο κακός κι ο άσκημος. Για μια χούφτα δολάργια. Σ’ αυτό το σπίτι πούρθαμε.

Έπαιρνε τη φωνή η θάλασσα, την αναποδογύριζε, τήνε ταξίδευε από το Θερμαϊκό στο Ιόνιο.

Θα την άκουε αυτή; Ταξιδεύει η ψυχή τση φωνής; Αυτός την έστερνε πάντως. Την εκοίταε που έφευγε. Ποιός είν’ αυτός ο αψηλός; Ποιός είν’ αυτός ο τύπος; Άντρας σου είναι ή γνωστός; Ή το παιδί σου μήπως;

Στη Κατάρα τσου κατεβάσανε να βάλουνε αλυσίδες. Χιόνια του σκοτωμού. Μόνος του ο οδηγός κι ο εισπράκτορας δε μπορούσανε. Αυτός εσφούριζε Γλυκειά Πατρίδα Κέρκυρα, χώρα χαριτωμένη, κι έτριβε τα χέργια του, τα παγωμένα.

Στη Γουμενίτσα, νύχτα η ώρα, εκούναε τα ποδάργια του στο μώλο μέχρι να φύγουνε. Εσφούριζε. Θάλασσα πλατειάαα…

Στο λιμάνι τόνε περίμενε. Σφιχταγκαγιαστήκανε. Τσείπε όλα τα τραγούδια.

Χωρίς λόγια.

Φωτ. αφών Καγκουρίδη.