Γράφει η Φιλίνα Δημητρά*

Βλέπω την Κέρκυρα να καταρρέει κι αναρωτιέμαι. Τι κάνουν διαφορετικά οι Ιταλοί και δεν τους πέφτουν τα σπίτια και τα μνημεία στα κεφάλια;

Και τό ψαξα λίγο.

Στην Ιταλία λοιπόν, οι πολίτες δεν αφέθηκαν ποτέ μόνοι τους.

Οι δήμοι διαθέτουν ειδικά γραφεία αποκατάστασης (Ufficio per il Restauro), όπου μηχανικοί και αρχιτέκτονες καθοδηγούν κάθε ιδιοκτήτη να συντηρήσει το σπίτι του με τεχνική και οικονομική υποστήριξη.

Οι άδειες για επισκευές και αποκαταστάσεις εκδίδονται σε λίγες εβδομάδες, όχι σε χρόνια, και συνοδεύονται από σαφείς οδηγίες.

Το κράτος προσφέρει γενναία φορολογικά κίνητρα:

το Superbonus 110% για ενεργειακή αναβάθμιση κτιρίων, το Bonus Facciate για ανακαίνιση όψεων,

και το Bonus Borghi για να διατηρηθούν ζωντανά τα ιστορικά χωριά.

Τα έξοδα των ιδιοκτητών καλύπτονται εν μέρει ή πλήρως μέσω φοροαπαλλαγών, επιδοτήσεων ή τραπεζικών διευκολύνσεων.

Παράλληλα, ιδιωτικά ιδρύματα όπως το Fondo Ambiente Italiano (FAI) “υιοθετούν” μνημεία και αναλαμβάνουν τη διάσωσή τους με χορηγίες, ενώ τράπεζες προσφέρουν ειδικά δάνεια αναστήλωσης (mutui restauro) με χαμηλό επιτόκιο για ιστορικά ακίνητα.

Πίσω απ’ όλα αυτά όμως, υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη πολιτιστική συνείδηση:

ο Ιταλός βλέπει το σπίτι του ως κομμάτι της συλλογικής του ταυτότητας.

Η ιδιοκτησία δεν είναι απλώς δικαίωμα· είναι ευθύνη απέναντι στην ιστορία και στην πόλη του.

Εμείς μάλλον απέχουμε μερικά έτη φωτός από αυτή την νοοτροπία...Ούνα φάτσα μπορεί. Ούνα ράτσα...θα θέλαμε

*Η Φιλίνα Δημητρά είναι δημοσιογράφος. Το κείμενο από την προσωπική της σελίδα στο FACEBOOK