ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΑΞΙΖΟΥΝ Τ' ΑΓΑΛΜΑΤΑ

PieRANTiKaRKiNiKi - Piera del Bando

Στο Όσλο, ένα χάλκινο άγαλμα με το όνομα "Cecilie" βρίσκεται κοντά στο Νορβηγικό Κοινοβούλιο, που πιστεύεται ότι είναι το πρώτο δημόσιο άγαλμα μιας γυναίκας που ζει με ανίατο καρκίνο του μαστού. Διασκευάστηκε με το μοντέλο της Cecilie Flatval, μητέρα τριών παιδιών που διαγνώστηκε με μεταστατικό καρκίνο του μαστού στα 42 της.

Πάνω από 2,3 εκατομμύρια γυναίκες διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο με καρκίνο του μαστού σε όλο τον κόσμο και, ενώ πολλές γιορτάζουν την επιβίωσή τους, πολλές με μεταστατικές μορφές καρκίνου, αργά ή γρήγοραχάνουν τη μάχη.

Το γλυπτό δημιουργήθηκε από τον διακεκριμένο Νορβηγό εικαστικό Håkon Anton Fagerås, στο πλαίσιο της σύμπραξης της Νορβηγικής Εταιρείας Καρκίνου του Μαστού με την Ένωση Νορβηγών Γλυπτών, ως δώρο από τον κατασκευαστή ακινήτων Eiendomsspar καί τού Δήμου που στο Spikersuppa στο κεντρικό Όσλο ως μέρος για να θυμούνται οι οικογένειες τους ανθρώπους που έχασαν.

Αναπαριστά τη Cecilie μετά τη μαστεκτομή, με ορατές τις ουλές της επέμβασης, για να τιμήσει τη ρεαλιστική μορφή της, χωρίς ωραιοποιήσεις.

Η Cecilie πέθανε τον Απρίλιο του 2023, αλλά πρόλαβε να δει το έργο να ολοκληρώνεται και να αποκαλύπτεται.

Στην κληρονομιά που άφησε υπάρχουν, επίσης, ένα ντοκιμαντέρ και ένα βιβλίο. Όπως είχε πει:

«Ο θάνατος έρχεται σε κάποια φάση της ζωής μας.

Έτσι είναι τα πράγματα, ανέκαθεν τον θεωρούσα φυσιολογικό μέρος της, κάτι για το οποίο θα έπρεπε να συζητάμε περισσότερο. Για να τον αφοπλίσουμε, με έναν τρόπο.

Ξέρω όμως ότι είναι δύσκολο θέμα.

Ένας λόγος που δέχτηκα να γίνω το μοντέλο του αγάλματος ήταν για να τον αφοπλίσω, για να τον κάνω ασφαλές θέμα συζήτησης».

Επιπλέον, όπως πρόσθεσε, μετά τον θάνατό της

«οι αγαπημένοι μου θα είχαν ένα μνημείο να επισκεφτούν.

Γιατί παρόλο που μου αρέσει να ζω τη στιγμή, ο θάνατος

θα έρθει».

Αυτό το άγαλμα, είχε πει επίσης η Cecilie, συμβολίζει

«γυναίκες κάθε ηλικίας, από διαφορετικές οικογένειες, εθνικότητες και ιστορίες στην κοινωνία.

Με αυτό το έργο εκφράζω ένα κομμάτι από εμένα και από τις αξίες μου. Ειδικά προς τα παιδιά μου, που η μητέρα τους έχει καρκίνο. Ως μαμά θέλω να είμαι κοντά τους όταν με χρειάζονται. Αλλά δεν θα μπορώ πάντα να τους λέω ότι όλα θα πάνε καλά».

Ο γλύπτης, Håkon Anton Fagerås, είπε για το σκεπτικό της δημιουργίας του αγάλματος:

«Δεν μπορούσα να δημιουργήσω ένα θύμα ή ένα άρρωστο κορίτσι σε στυλ Munch, που σχεδόν εξαϋλώνεται και εξαφανίζεται. Προσπάθησα να δείξω πώς το αντιμετωπίζει, με θέληση, ζωντάνια και ηρεμία.

Όχι σαν κάποιον που προκαλεί οίκτο.

»Δεν ήθελα να προσθέσω κάτι αλληγορικό ή καθαρά συμβολικό: η απουσία του μαστού λέει από μόνη της πολλά.

Δεν ήθελα δραματικές, συναισθηματικές, θεατρικές χειρονομίες:

προτίμησα, απλά, να δείξω τη φυσιολογική γλώσσα σώματος

της Cecilie.

Με αυτό τον τρόπο, πιστεύω ότι το μήνυμα είναι πιο δυνατό».

Σημ Πι ντελ Μπ :

Τό παράδειγμα της συγκεκριμένης κοινωνικής και εικαστικής επέμβασης δείχνει τόν δρόμο γιά τις επιλογές των δημιουργιών που εκτίθενται σε δημόσια θέα από τις πολιτειακές αρχές. Άνθρώπων της καθημερινότητας , ηρωίδων όπως η απλή κι αιθέρια Σεσίλ,

Αι στα δια πιά με τους στρατάρχες και τους πρωθυπουργάρες....

Στην Κέρκυρα προτείνουμε τον Σπύρο τον Πάγκαλη ανάπηρο από χέρια και πόδια πού γέμιζε τους αναφτήρες στο πλατύ καντούνι κι έγραφε κασέτες με μουσική....