Γράφει ο Γεράσιμος Μουρμούρης*

Έχω επισκεφθεί σχεδόν όλες τις ελληνικές πόλεις, τόσο για διακοπές όσο και για συμμετοχή σε συνέδρια. Πόλεις που, μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, ήταν μικρά χωριά, άσημες, ξεχασμένες και αδιάφορες, σήμερα έχουν κάνει άλματα προόδου. Όλες έχουν βελτιωθεί. Όλες έχουν αναπτυχθεί.

Προστατεύουν τα ιστορικά τους κτήρια. Δημιουργούν βιβλιοθήκες, θέατρα, θερινούς κινηματογράφους, συμφωνικές ορχήστρες και ωδεία. Αναδεικνύουν την παράδοσή τους και την πολιτιστική τους ταυτότητα. Σχεδιάζουν το μέλλον τους με γοργά και σύγχρονα βήματα.

Πόλεις όπως τα Ιωάννινα, ο Βόλος, η Καλαμάτα, η Βέροια, τα Τρίκαλα, η Κοζάνη, η Ρόδος και η Καστοριά αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ο Βόλος, για παράδειγμα, έχει διατηρήσει, επισκευάσει και επαναχρησιμοποιήσει σχεδόν όλα τα παλιά του εργοστάσια, μετατρέποντάς τα σε σύγχρονα κτήρια, άριστα ενταγμένα στη ζωή της πόλης.

Η Κέρκυρα, αντίθετα, που πριν από μερικές δεκαετίες στεκόταν πολύ ψηλά και καμάρωνε για τον πολιτισμό της, τη βιομηχανία της, τον ποιοτικό τουρισμό της, την υπέροχη αρχιτεκτονική της, την πλούσια ιστορία της, τους ελαιώνες της, την ευγένεια και τη φιλοξενία των κατοίκων της, σήμερα βρίσκεται πολύ χαμηλά. Ξεπερασμένη. Στερημένη από πνεύμα δημιουργίας. Εγκλωβισμένη στις ορέξεις φθηνών πολιτικάντηδων, που αγνοούν το λαμπρό παρελθόν της και αρκούνται στην εξυπηρέτηση του προσωπικού τους οφέλους.

Η Κέρκυρα, που μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980 διέθετε 42 εργοστάσια (σύμφωνα με έρευνα του Ι.Π.), σήμερα δεν έχει κανένα. Είχε πέντε θερινούς κινηματογράφους και τρεις χειμερινούς· σήμερα έχει μόνο έναν. Είχε δημοτικό θέατρο και κινηματοθέατρο· σήμερα δεν διαθέτει ούτε έναν σύγχρονο χώρο πολιτιστικών εκδηλώσεων. Είχε μια εμπορική αγορά εφάμιλλη των ευρωπαϊκών πόλεων και σήμερα δυσκολεύεται κανείς να βρει ακόμη και έναν τεχνίτη για να επισκευάσει μια ομπρέλα.

Γιατί άνοιξε τόσο πολύ αυτή η ψαλίδα σε σύγκριση με άλλες ελληνικές πόλεις; Τη μοίρα της χώρας δεν ακολούθησαν όλες; Δεν βίωσαν τις ίδιες κυβερνήσεις και τις ίδιες οικονομικές δυσκολίες; Γιατί, λοιπόν, στην Κέρκυρα παρατηρείται αυτή η τόσο μεγάλη απόκλιση;

Εγώ, τουλάχιστον, βρίσκω μία απάντηση: την ποιότητα των ανθρώπων που βρέθηκαν σε θέσεις-κλειδιά και άσκησαν εξουσία από το 1981 μέχρι σήμερα. Τα ίδια πρόσωπα ανακυκλώνονται εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια. Πραγματικά, ήμουν νέος και γέρασα βλέποντας τις ίδιες φάτσες να σέρνονται στη δημόσια ζωή του νησιού, προσπαθώντας να απομυζήσουν ό,τι έχει απομείνει από τις δυνατότητές του.

Χωρίς ιδέες, χωρίς όραμα, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς θέληση, σέρνονται πίσω από υπουργούς, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στο πάρτι της εξουσίας.

Λυπάμαι και πικραίνομαι πραγματικά, γιατί αυτό που ζούμε δεν μας αξίζει. Δεν αξίζει στον πολιτιστικό, ιστορικό, αρχιτεκτονικό, θρησκευτικό και περιβαλλοντικό πλούτο αυτού του νησιού.

(Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο)

*Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK