Η Κέρκυρα στα όριά της

Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται όλο και πιο συχνά τελευταία: "φέρουσα ικανότητα". Σαν να μιλάμε για έναν εύθραυστο οργανισμό, που τον τεντώνουμε στα άκρα, σαν να τραβάμε το λάστιχο ώσπου να σπάσει. Η Κέρκυρα δοκιμάζει καθημερινά την αντοχή της.

Ο υπερτουρισμός δεν είναι πια θεωρία. Είναι ο καθημερινός συνωστισμός στους δρόμους, τα σκουπίδια που δεν προλαβαίνουν να μαζευτούν, οι δρόμοι που βουλώνουν σαν τις φλέβες ενός κουρασμένου σώματος. Είναι το νερό που λιγοστεύει τα καλοκαίρια, οι υποδομές που ασθμαίνουν, η δημόσια γη που ασφυκτιά.

Το περιβάλλον; Πολυτέλεια. Οι ελαιώνες χτίζονται, οι ακτές πιέζονται, η θάλασσα γεμίζει ρύπους. Αλλά έχουμε τουρισμό, λέει. Ναι, τουρισμό που μας αφήνει τα έξοδα και κρατάει τα κέρδη αλλού. Το κόστος να πέφτει στις πλάτες της αυτοδιοίκησης και των δημοτών. Εμείς πληρώνουμε για καθαριότητα, για ύδρευση, για αστυνόμευση της καθημερινότητας. Από τα εκατομμύρια που εισρέουν, ο Δήμος δεν εισπράττει παρά ψίχουλα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Κέρκυρα σηκώνει βάρη. Μα αυτή τη φορά δεν είναι βάρη ιστορικά, είναι βάρη αριθμών, κρουαζιερόπλοιων, βραχυχρόνιων μισθώσεων, χιλιάδων ενοικιαζομένων οχημάτων, αλόγιστης ανάπτυξης. Η ομορφιά που άλλοτε ήταν πηγή υπερηφάνειας, τώρα κινδυνεύει να καταντήσει προϊόν μιας χρήσης.

Κι όμως, δεν είμαστε καταδικασμένοι. Υπάρχουν δρόμοι εξόδου από το αδιέξοδο. Χρειάζονται πολιτικές που δεν χαϊδεύουν αλλά ρυθμίζουν:

• Όρια στις αφίξεις κρουαζιερόπλοιων, ώστε το λιμάνι να αναπνέει και η πόλη να μη μετατρέπεται σε θεματικό πάρκο.
• Συμμετοχή των τουριστικών εσόδων στην τοπική οικονομία, με ανταποδοτικά τέλη που να κατευθύνονται απευθείας σε υποδομές και υπηρεσίες.
• Έλεγχος στη βραχυχρόνια μίσθωση, ώστε οι κάτοικοι να μη γίνονται ξένοι στο ίδιο τους το νησί. Πλαφόν στα ενοικιαζόμενα οχήματα.
• Επένδυση σε βιώσιμες μεταφορές και διαχείριση απορριμμάτων, για να μη θυσιάζουμε το περιβάλλον στον βωμό του εύκολου κέρδους.

Η Κέρκυρα χρειάζεται μια νέα συμφωνία: όχι άλλη σιωπή μπροστά στο «εύκολο χρήμα», όχι άλλο ξεπούλημα στο όνομα μιας ανάπτυξης που κατατρώει το ίδιο της το σώμα. Αν δεν προστατεύσουμε τώρα τη φέρουσα ικανότητα του τόπου, θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα διαπιστώσουμε πως ο παράδεισος που διαφημίζαμε δεν υπάρχει πια. Το νησί δεν ζητά θαύματα. Ζητά μόνο να το αφήσουμε να αναπνεύσει. Πριν γίνει αξιοθέατο ερειπίων .

Ο τόπος δεν ανήκει σε όσους τον καταναλώνουν, αλλά σε όσους τον ζουν. Και η ευθύνη μας είναι να τον σώσουμε πριν το λάστιχο σπάσει.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK